Η χαμένη ευκαιρία της Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ

Αυτή τη φορά φορούσε κόκκινο καπέλο, κόκκινη μάσκα και κρατούσε ένα κινητό με ασορτί θήκη. Αλλά το πρόβλημα του δημοσιογραφικού ακτιβισμού είναι πάντα το ίδιο. Από το καταγγελτικό ύφος έως το φροντισμένο στυλιζάρισμα, γίνεται πάντα ο ίδιος η είδηση. Το  χάπενιγκ ξεπερνά το περιεχόμενο. Και η ουσία της ερώτησης πνίγεται στην αντίδραση του ερωτηθέντος. Τι είδαμε στο Μαξίμου; Μια δημοσιογράφο που έμοιαζε να καλύπτει επίδειξη μόδας να κατηγορεί τον πρωθυπουργό ως ψεύτη. Και τι θυμόμαστε; Τον πρωθυπουργό να της απαντά οργισμένος πως δεν της επιτρέπει να τον προσβάλει όχι σε κάποια πασαρέλα αλλά μέσα στην ίδια την έδρα της ελληνικής κυβέρνησης. Και τα pushbacks για τα οποία ελέγχεται η Ελλάδα και η Ευρώπη; 

Για τα pushbacks, την τακτική δηλαδή του ελληνικού λιμενικού και της ευρωπαϊκής Frontex να μην περισυλλέγουν τους μετανάστες στη θάλασσα αλλά να επαναπροωθούν τις βάρκες που τους μεταφέρουν στις τουρκικές ακτές, έχουν γράψει μερικά από τα μεγαλύτερα διεθνή μέσα. Οι Νew York Times, το Spiegel ή ο Guardian έχουν δημοσιεύσει μαρτυρίες. Το ελληνικό υπουργείο Μετανάστευσης διαψεύδει φροντίζοντας όμως να υπενθυμίσει παράλληλα πως ο ανθρωπισμός δεν μπορεί να γίνει η κερκόπορτα των διακινητών. Περίπου, δηλαδή, το κάνουμε αλλά δεν το λέμε. Οι επαναπροωθήσεις, για τις οποίες εύκολα αντιλαμβάνεται πως συνιστούν κίνδυνο για τη ζωή, χρησιμοποιούνται ως μέσο αποτροπής. 

Έχει καταπιεί επαναπροωθηθέντες η θάλασσα; Και πόσους;  Κανένας δεν ξέρει. Την ουσία του ερωτήματος κατάπιαν όμως τα 15 και κάτι λεπτά δημοσιότητας που κέρδισε όχι με το σπαθί της αλλά με το ύφος και το καπέλο της η Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ. Οι ζωές των μεταναστών παρέμειναν μαύρες κουκίδες. Αλλά για τη δική της ζωή, η δημοσιογράφος μάς τα είπε όλα: Πώς ήρθε στην Ελλάδα για να πάρει μια συνέντευξη από τη Μελίνα Μερκούρη, πώς γνώρισε τον έλληνα άνδρα της, πώς μεγάλωσε τα δύο τους παιδιά στην Υδρα, πόσο αγαπάει αυτή τη χώρα και πόσο δικτατορία θεωρεί πως είναι η Τουρκία. 

Η ζωή της Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ θα παίξει σε εφημερίδες και κανάλια μέχρι να σκάσει το επόμενο κύμα της επικαιρότητας και να καλύψει με τον αφρό της το κόκκινο καπέλο της. Είναι και αυτός από τους βασικούς κανόνες της δημοσιογραφίας: Η λήθη σκεπάζει κάποια στιγμή κάθε μορφή δημοσιότητας -ακόμη περισσότερο, τις διασημότητες των δεκαπέντε λεπτών. Η ολλανδή δημοσιογράφος που -το μάθαμε και αυτό- ζει 40 χρόνια στην Ελλάδα, έκανε τον ακτιβισμό της. Έχασε όμως την ευκαιρία που της προσέφερε η επιλογή την Ολλανδών να καλύψουν την επίσκεψη του πρωθυπουργού τους στην Αθήνα με τοπικούς ανταποκριτές. Η Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ δηλώθηκε στη λίστα των δημοσιογράφων, μοίρασε τις δημοσιογραφικές της κάρτες. Αλλά έχασε την ευκαιρία να κάνει δημοσιογραφία.