1821: Η ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου γράφει στην ATHENS VOICE

Η επέτειος των 200 ετών από την Επανάσταση είναι μια ευκαιρία να επιστρέψουμε στην ιδρυτική στιγμή του ελληνικού Κράτους και να κατανοήσουμε τις πολιτειακές μας καταβολές. Οι Έλληνες του 1821 πολέμησαν ηρωικά για την ανεξαρτησία τους. Αγωνίστηκαν, όμως, με αυτοθυσία και για την πολιτική τους ελευθερία. Υπό την επίδραση της αμερικανικής και της γαλλικής επανάστασης, οι αντιπρόσωποί μας έβαλαν τις βάσεις για ένα Κράτος δημοκρατικό και φιλελεύθερο. Εμπνεύστηκαν από το κίνημα του συνταγματισμού και προσέδωσαν στις θεμελιώδεις πολιτικές και ηθικές τους αρχές δεσμευτικό και πανηγυρικό τύπο. Μερικούς μήνες μετά την κήρυξη της Επανάστασης, η χώρα μας απέκτησε, στην Επίδαυρο, το πρώτο της Σύνταγμα, το Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδας. Στα Συντάγματα του Αγώνα κατοχυρώθηκαν οι νεωτερικές βάσεις του πολιτεύματός μας: η δημοκρατική αρχή και η αντιπροσώπευση, τα ατομικά δικαιώματα και η διάκριση των εξουσιών. Η βούληση του έθνους, ενιαία και αδιαίρετη, κατέστη η πηγή της κυριαρχίας και της νομιμοποίησης της εξουσίας. Στον δυναμικό ελληνικό συνταγματισμό εντοπίζουμε το ισχυρό αποτύπωμα του διαφωτισμού και τη δημιουργική ορμή που ενέπνευσαν στους επαναστάτες τα ιδανικά της ελευθερίας και της ισότητας.

Σε αυτό το δημοκρατικό και φιλελεύθερο κεκτημένο επιστρέφουμε, με αφορμή την επέτειο των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821. Οι διακηρύξεις των συνταγματικών μας κειμένων δεν αποτελούν θεωρητικές ασκήσεις. Η δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου έχουν εμπεδωθεί στη συνείδηση όλων μας. Συνιστούν ένα ισχυρό μας βίωμα. Παρά τις δοκιμασίες και τις αλλεπάλληλες κρίσεις των τελευταίων ετών, την οικονομική κρίση και, στις μέρες μας, την πανδημία, οι θεσμοί επέδειξαν αντοχή και ευελιξία, δίχως να απειληθούν οι θεμελιώδεις κατακτήσεις του πολιτεύματος. Άμβλυναν, στο μέτρο του δυνατού, τις εντάσεις και συνέβαλαν σταθεροποιητικά σε περιβάλλοντα εξαιρετικής διακινδύνευσης, ιδίως για τα δικαιώματά μας. Πολλοί είναι αυτοί που σήμερα αμφισβητούν την αξία του Κράτους Δικαίου και της συνταγματικής δημοκρατίας. Παραγνωρίζουν, ωστόσο, τις βαθιές ρίζες του συνταγματισμού στην εθνική μας παράδοση. Η διαφύλαξη όλων εκείνων των εγγυήσεων που διαμορφώνουν συνθήκες πλουραλισμού και κατοχυρώνουν τα θεσμικά αντίβαρα απέναντι στην κατάχρηση εξουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής, θωρακίζει τη δημοκρατία. Η Πολιτεία δεν είναι έρμαιο των προκαταλήψεων και των ταυτοτήτων κανενός, ούτε συρρικνώνεται στη συγκυρία. Η πολιτική διεγείρει τα συναισθήματα, αλλά δεν πρέπει να ταυτίζεται με αυτά. Προϋποθέτει σχέδιο και συνομιλεί με τις προτεραιότητες και τις περιστάσεις, υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Ανατρέχοντας στις γενέθλιες στιγμές του συνταγματικού μας πολιτισμού, εντοπίζουμε όλα αυτά που ακόμη και σήμερα μας συνέχουν και μας ενώνουν.