Η απώλεια εργασίας λόγω AI δεν οδηγεί μόνο στην ανεργία αλλά αφήνει και μακροχρόνια «τραύματα»
Οι εργαζόμενοι που χάνουν τη δουλειά τους λόγω της τεχνητής νοημοσύνης δεν αντιμετωπίζουν μόνο δυσκολίες στην άμεση εύρεση νέας εργασίας, αλλά μπορεί να υποστούν και πολυετείς αρνητικές συνέπειες — ένα είδος «ουλής» που χαρακτηρίζεται από χαμηλότερα εισοδήματα, καθυστερημένη απόκτηση κατοικίας και ακόμη και μικρότερη πιθανότητα δημιουργίας οικογένειας, σύμφωνα με νέα έρευνα της Goldman Sachs.
Και τα αποτελέσματα αυτά είναι ακόμη χειρότερα όταν συμβαίνουν σε περίοδο ύφεσης, επισημαίνουν οι οικονομολόγοι της τράπεζας.
Η ανάλυση έρχεται σε μια περίοδο όπου οικονομολόγοι, υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής, ακαδημαϊκοί και εργαζόμενοι σε πολλούς κλάδους προσπαθούν να εκτιμήσουν πόσο γρήγορα αναπτυσσόμενες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης θα επηρεάσουν ανθρώπους, επαγγέλματα και κοινωνίες. Η Goldman Sachs είχε ήδη εκτιμήσει ότι το 6% έως 7% των εργαζομένων στις ΗΠΑ (περίπου 11 εκατομμύρια άνθρωποι) ενδέχεται να δουν τις θέσεις τους να αντικαθίστανται από την AI.
Η νέα έκθεση εστιάζει στις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της τεχνολογικής εκτόπισης.
Για να το πετύχουν, οι οικονομολόγοι στράφηκαν στο πρόσφατο παρελθόν: εντόπισαν επαγγέλματα που αντικαταστάθηκαν από τεχνολογικές καινοτομίες από το 1980 και μετά, και στη συνέχεια παρακολούθησαν την πορεία των εργαζομένων χρησιμοποιώντας δεδομένα από τα National Longitudinal Surveys, ένα ομοσπονδιακό ερευνητικό πρόγραμμα που καταγράφει στοιχεία σε διαφορετικές φάσεις της ζωής των ανθρώπων.
Από την ανάλυση προέκυψαν τέσσερα βασικά συμπεράσματα:
Βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις: Οι εργαζόμενοι που χάνουν τη δουλειά τους λόγω τεχνολογίας χρειάζονται περίπου έναν μήνα περισσότερο για να βρουν νέα εργασία, ενώ οι πραγματικές αποδοχές τους (προσαρμοσμένες στον πληθωρισμό) μειώνονται περισσότερο από 3% — σε αντίθεση με άλλους εργαζόμενους, όπου η επίδραση είναι σχεδόν αμελητέα.
Μακροχρόνιες επιπτώσεις: Δέκα χρόνια μετά την απώλεια εργασίας, τα εισοδήματά τους παραμένουν κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα σε σχέση με όσους δεν εκτοπίστηκαν. Παράλληλα, παρουσιάζουν πιο αργή συσσώρευση πλούτου, καθυστερούν να αγοράσουν σπίτι και να δημιουργήσουν νοικοκυριό.
Διαφοροποίηση επιπτώσεων: Οι απώλειες εισοδήματος είναι μικρότερες για νεότερους εργαζόμενους, αποφοίτους πανεπιστημίου και κατοίκους αστικών περιοχών. Όσοι είχαν μικρότερη προϋπηρεσία ή επένδυσαν σε επανεκπαίδευση είχαν επίσης καλύτερη εξέλιξη.
Η ύφεση επιδεινώνει την κατάσταση: Οι επιπτώσεις της τεχνολογικής εκτόπισης ενισχύονται — με έως και τρεις επιπλέον εβδομάδες ανεργίας και αυξημένη πιθανότητα μελλοντικής απώλειας εργασίας κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες.
Ωστόσο, σημειώνουν ότι, παρότι έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στις αρνητικές συνέπειες για τους νέους αποφοίτους, παλαιότερες έρευνες δείχνουν ότι οι νεότεροι εργαζόμενοι που αλλάζουν δουλειά ή αναβαθμίζουν τις δεξιότητές τους έχουν καλύτερα αποτελέσματα.
«Οι εργαζόμενοι που επανεκπαιδεύονται τείνουν να ανεβαίνουν στην επαγγελματική κλίμακα, μετακινούμενοι σε θέσεις με μεγαλύτερη έμφαση σε σύνθετες δεξιότητες — ρόλους που απαιτούν υψηλότερη εξειδίκευση και συνεργασία με τις τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνίας — μειώνοντας έτσι την έκθεσή τους σε μελλοντική αυτοματοποίηση», καταλήγουν.
Η εκτόξευση των ελληνικών νανοδορυφόρων σηματοδοτεί ένα νέο βήμα για τη χώρα. Ο Βάιος Λάππας, ο Στέλιος Μπολλάνος και ο Δημήτρης Παπαστεργίου περιγράφουν πώς η Ελλάδα χτίζει υποδομές στο διάστημα
17°
