Ένας Αύγουστος αλλιώς: Μέρος 1ο

Σάββατο, 1η Αυγούστου, 2026

Ο Αύγουστος ξεκινάει Σάββατο φέτος, και είμαι ακόμα εδώ, στην Αθήνα. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι κάθε Αύγουστο είμαι εδώ. Δεν με πειράζει, γιατί σε λίγο θα φύγω. Και σε έναν μήνα ακριβώς από τώρα θα φύγω ξανά. Όλοι ξέρουν ότι η Αθήνα είναι στα πιο όμορφά της τον Αύγουστο, κυρίως γιατί είναι ο μόνος μήνας που αναπνέει· αν και λίγο πιο βαριά λόγω ζέστης. Φέτος όμως μας έχει πάει καλά, έτσι δεν είναι;

Εγώ, η νούμερο ένα λάτρης του χειμώνα και δεν παραπονέθηκα. Αυτό αυτόματα αφαιρεί από άλλους το δικαίωμα να παραπονεθούν. Προφανώς αστειεύομαι (ή όχι;), αλλά έβαλα φούτερ ένα πρωινό του Ιουλίου στην Αθήνα στο μπαλκόνι. Πότε έχει ξανασυμβεί αυτό; Δεν θυμάμαι.

Τέσσερις και μία μέχρι να φύγω. Πάω κάπου εξίσου οικεία. Κάπου πιο δροσερά. Κάπου που ακόμα ανακαλύπτω. Φέτος όμως θέλω να εξερευνήσω και την Αθήνα καλύτερα. Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία μου, ή η τεμπελιά μου, ή το γεγονός ότι περνάω τόσο ωραία μόνη μου στο σπίτι ή έξω, αλλά δεν έχω ακόμα εντρυφήσει στην ίδια μου την πόλη. Τι περιμένεις ακριβώς, θα ρωτήσεις. Δεν γνωρίζω. Φέτος όμως, ίσως τα καταφέρω. 1η είναι ακόμα.

Κυριακή, 2 Αυγούστου, 2026

Μία Κυριακή τόσο τεμπέλα όσο καμία άλλη. Καφές, βιβλίο, δεύτερος καφές, βιβλίο, τρίτος καφές, βιβλίο. Το βιβλίο (Other People’s Clothes – Calla Henkel) τελείωσε. Διαδραματίζεται εκεί που θα πάω, σε αυτό το οικείο μέρος, αλλά το 2009.

Μια κοπέλα από τη Φλόριντα, η Ζόι, πάει στη Νέα Υόρκη με την κολλητή της, την Άιβι ―εκείνη για να σπουδάσει τέχνη, και η φίλη της στο Τζούλιαρντ για να κάνει μπαλέτο. Η φίλη της επιστρέφει σπίτι για λίγες μέρες να δει τη γιαγιά της και δολοφονείται. Λίγο καιρό μετά η Ζόι αποφασίζει να πάει στο Βερολίνο για μια χρονιά μέσω του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών του πανεπιστημίου της.

Εκεί γνωρίζει τη Χέιλι, η οποία είναι επίσης Αμερικανίδα, και αποφασίζουν να νοικιάσουν μαζί ένα διαμέρισμα που ανήκει στην άκρως εκκεντρική Μπέατρις… η οποία φαίνεται να τις παρακολουθεί και να τις χρησιμοποιεί σαν έμπνευση για το επόμενό της βιβλίο. Και έτσι τα δύο αυτά κορίτσια αποφασίζουν να κάνουν τη ζωή τους πιο συναρπαστική, ερμηνεύοντας ουσιαστικά την καθημερινότητά τους για την Μπέατρις. Είναι ένα βιβλίο αναπάντεχο που σε κάνει να αναρωτηθείς τι σημαίνει ταυτότητα, και στο οποίο οι νοητές γραμμές μεταξύ τέχνης και πραγματικότητας θολώνουν σε επικίνδυνο σημείο.

Η μέρα τελειώνει με μια παγωμένη ΙΡΑ και μια πίτσα, με την κολλητή που είχα να δω ένα μήνα γιατί είχε φύγει διακοπές και μόλις γύρισε. Ήμασταν ξεκούραστες και οι δύο, η καθεμία για διαφορετικούς λόγους.

Δευτέρα, 3 Αυγούστου, 2026

Θέλω να αφήσω το σπίτι όπως θα ‘θελα να το βρω όταν επιστρέψω• καθαρό, μαζεμένο, καινούργιο κατά κάποιο τρόπο. Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, πλυντήρια, σιδέρωμα, όλα ενώ ακούω το καινούργιο μου βιβλίο. Το ‘λεγα σε μια φίλη μου. «Έχω τσακωθεί χρόνια με το σιδέρωμα», μου είπε. Εμένα μου αρέσει πολύ, γιατί ταυτόχρονα ακούω βιβλία (σπάνια μουσική), βλέπω κάτι στην τηλεόραση, ή χάνομαι στις σκέψεις μου. Επίσης δεν μπορώ να φορέσω τσαλακωμένη μπλούζα.

Σήμερα άκουσα βιβλίο. Ένα τόσο παράξενο βιβλίο. Είναι υποψήφιο για το φετινό βραβείο Booker. Όχι πως αυτό λέει κάτι απαραίτητα. Εκείνο που κέρδισε πέρυσι το βρήκα απαράδεκτα κακό και ανιαρό. Αυτό όμως σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα, να κουνιέσαι από τη θέση σου για να βολευτείς, να σηκώνεσαι και να κοιτάς αλλού, χωρίς όμως να καταλαβαίνεις γιατί. Λέγεται «The Vivisectors» της Μιζούρι Γουίλιαμς, και όπως και να το περιγράψω θα το αδικήσω οπότε δεν θα προσπαθήσω καν. Ο τίτλος θα μπορούσε να μεταφραστεί και ως «Οι ζωοτόμοι».

Όταν ξάπλωσα το βράδυ, έκλεισα τα φώτα και έβαλα να ακούσω ένα δεκάλεπτο πριν κοιμηθώ. Και ενώ ένιωθα τον ύπνο να ‘ρχεται γλυκά, ξεκίνησε να περιγράφει κάτι ιδιαίτερα ανατριχιαστικό. Άπλωσα το χέρι μου και άνοιξα ξανά το φως. Κοίταξα γύρω μου. Δεν ήμουν η κοπέλα που περιέγραφε. Δεν ήταν κανείς από πάνω μου έτοιμος να με σκοτώσει ακόμα μια φορά, σε ένα ακόμα όνειρο. Έκλεισα ξανά το φως και συνέχισα να ακούω.

Τρίτη, 4 Αυγούστου, 2026

Το HBO έβαλε ένα καινούργιο ντοκιμαντέρ που φαινόταν ενδιαφέρον. Μια μητέρα στην Αμερική που πριν από 2-3 χρόνια σκότωσε και τα 5 της παιδιά και αμέσως μετά κάλεσε την αστυνομία. Νόμιζα ότι η δολοφονία ήταν το επίκεντρο, αλλά η υπόθεση που ξεδιπλώθηκε στα τρία επεισόδια που ακολούθησαν έριξαν φως σε μία αίρεση, μέλος της οποίας ήταν και η μητέρα των παιδιών - βασικά και ο πατέρας, αλλά μεταξύ μας εκείνος απεδείχθη τέρμα ηλίθιος. Με συναρπάζουν, με θλίβουν, με εκπλήσσουν, και με προβληματίζουν πάντα τα ντοκιμαντέρ για αιρέσεις. Το μοτίβο είναι σχεδόν πάντα το ίδιο, ο απώτατος σκοπός πάντα ο απόλυτος έλεγχος, ψυχή και σώματι. Η κατάληξη πάντα ολέθρια. Πάντα καταλήγω να αναρωτιέμαι πώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι πίστεψαν σε κάτι ή κάποιον με τόση αφοσίωση και τύφλωση που «έκλεισαν» τον κόσμο τους ασφυκτικά και εγκλώβισαν και τον εαυτό τους και ενίοτε την οικογένειά τους σε μία μικροσκοπική φούσκα μιζέριας, δυστυχίας και παράνοιας. Η ψυχή μου σφίγγεται. Αυτοί τουλάχιστον είναι ενήλικες, φέρουν ευθύνη για τη ζωή τους. Τα παιδιά τι φταίνε;

Τετάρτη, 5 Αυγούστου, 2026

Ξύπνησα στις 03:00, και μετά πάλι 5 λεπτά πριν το ξυπνητήρι στις 05:00. Έφτιαξα καφέ. Η βαλίτσα ήταν έτοιμη, κλειστή, δίπλα στην πόρτα.  Τα ρούχα του ταξιδιού απλωμένα ευλαβικά στον καναπέ. Είναι γλυκιά η έλλειψη του ύπνου όταν ταξιδεύεις. Η κούραση έχει άλλη αξία. Τελειώνει ο καφές, τελειώνει και το δεύτερο τσιγάρο. Ντύνομαι, ετοιμάζομαι και κλείνω το σπίτι ερμητικά. Παίρνω τα σκουπίδια και τα μπαγκάζια και κλείνω την πόρτα πίσω μου. Θα ‘ναι πολύ ζεστό όταν γυρίσω. Θα μυρίζει όμως ωραία, όπως πάντα. Οικεία. Το σπίτι μου.

Όπως πάντα, έφτασα νωρίς στο αεροδρόμιο. Τελείωσα με όλα γρήγορα. Στον έλεγχο δεν περίμενα καθόλου. Περνάω μέσα από τα μαγαζιά. Μυρίζω και δοκιμάζω αρώματα που ξέρω ότι δεν θα αγοράσω γιατί πλέον το αεροδρόμιο δεν έχει τίποτα φθηνό. Ένα άρωμα στον δεξί μου καρπό είναι απαίσιο και ανυπομονώ να πάω στο μπάνιο να το βγάλω με νερό και σαπούνι. Μετά κοιτάω βιβλία που ξέρω ότι δεν θα πάρω. Ένα τόσο μεγάλο αεροδρόμιο με μια τόσο μικρή επιλογή βιβλίων. Κρίμα.

Πίνω έναν πανάκριβο καφέ, που τουλάχιστον είναι αξιοπρεπής, και κάνω ένα γρήγορο τσιγάρο στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο για τους καπνιστές που είναι ουσιαστικά ένα μεγάλο τασάκι για ανθρώπους. Σχεδόν πάντα το μετανιώνω, αλλά σχεδόν πάντα πηγαίνω.

Η πτήση είναι γρήγορη, εύκολη, ανώδυνη. Ακούω το βιβλίο μου και με παίρνει λίγο ο ύπνος. Φτάνουμε και με το που βγαίνω από το αεροσκάφος η υγρασία και η ζέστη εισχωρεί στο είναι μου και μου προκαλεί λίγο εκνευρισμό. Ο εκνευρισμός παραμένει μέχρι να πέσει ο ήλιος και η ζέστη να υποχωρήσει.

Κάθε φορά εκπλήσσομαι με το πόσο στο σπίτι μου αισθάνομαι σε μία ξένη χώρα, σε μία ουσιαστικά ξένη πόλη. Κοιτάω γύρω μου και δεν νιώθω ξένη, ούτε λίγο. Παρόλο που δεν έχω μείνει ποτέ πάνω από μήνα. Παρόλο που δεν γνωρίζω τη γλώσσα παρά μόνο λίγο. Παρόλο που δεν έχω ποτέ δουλέψει εδώ. Έρχομαι ωστόσο 24 χρόνια τώρα, σχεδόν κάθε χρόνο. Η οικειότητα έχει τους δικούς της κανόνες. Ποια είμαι εγώ να τους αμφισβητήσω;

Πέμπτη, 6 Αυγούστου, 2026

Ο κήπος της αδερφής μου είναι μια πραγματική όαση και ο καφές σε αυτόν τον κήπο μετατρέπει το πρωινό σου σε κάτι όμορφο, όπως και να αισθάνεσαι, ό,τι και να σκέφτεσαι, όσα και αν σε απασχολούν. Εδώ μπορείς λίγο να ξεχαστείς.

Το μετρό του Βερολίνου έχει μία πολύ χαρακτηριστική μυρωδιά: γη, χώμα, μέταλλο. Πάντα μου άρεσε, όπως μου αρέσουν και τα κίτρινα βαγόνια με τις κίτρινες λεπτομέρειες. Πάει γρήγορα και πάει παντού. Είναι λίγο ακριβό και δεν έχει κλιματισμό αλλά τουλάχιστον εξυπηρετεί και είναι ήσυχο.

Το Μίττε είναι από τις αγαπημένες μου γειτονιές και στεγάζει ένα από τα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία του Βερολίνου-ίσως το μεγαλύτερο αλλά δεν βρήκα επαρκή στοιχεία για να το υποστηρίξω. Το ανακάλυψα την τελευταία φορά που ήρθα, και χάθηκα ξανά εκεί για καμιά ώρα.

Αφού πάλεψα για ώρα με τη λογική μου για το πραγματικό μου μπάτζετ και όχι αυτό που θα ήθελα να έχω, αγόρασα δύο βιβλία που δεν θα έβρισκα εύκολα στην Ελλάδα και έφυγα. Κατευθύνθηκα προς ένα άλλο σημείο αναφοράς που είναι το κορεάτικο εστιατόριο YamYam, το οποίο ανακαλύψαμε τυχαία με την αδερφή μου πριν περίπου 10 χρόνια και το οποίο φροντίζω να επισκέπτομαι, αφού πριν έχω κάνει στάση για έναν ακόμα καφέ στο Kaffe Mitte.

Χιλιάδες βήματα μετά έφτασα και πάλι στο σπίτι. Ένα ακόμα είδος κούρασης που έχει μεγάλη αξία, και κάνει τις άκρες των χειλιών σου να ανεβαίνουν ανεπαίσθητα ενώ ξαπλώνεις το κουρασμένο σου κορμί.