Άρης Σφακιανάκης: «Η Λήμνος με παρέσυρε με τα αλλόκοτα τοπία της από την πρώτη στιγμή»

Πώς συνέβη και δεν είχα ταξιδέψει μέχρι τώρα στη Λήμνο; Θέλω να πω, έχω βρεθεί από την Ιαπωνία ως τη Γη του Πυρός – πώς και δεν είχα επισκεφτεί τη Λήμνο; Μέγα σφάλμα, που ευτυχώς διόρθωσα εγκαίρως (εννοώ, πριν αποχωρήσω για πάντα από τον μάταιο τούτο κόσμο).

Η Λήμνος ήταν το νησί όπου είχε το εργαστήρι του ο Ήφαιστος κι έμαθε στους κατοίκους της την τέχνη του χαλκού. Εκεί βασίλεψε ο γιος του Διόνυσου και της Αριάδνης, ο Θόας, που η κόρη του, η Υψιπύλη, ακολούθησε τον Ιάσονα στην Αργοναυτική του Εκστρατεία. Όταν προσγειώθηκα στο νησί, αυτές τις γνώσεις τις είχα κιόλας ξεχάσει. Η Λήμνος με παρέσυρε με τα αλλόκοτα τοπία της από την πρώτη στιγμή. Νοικιάσαμε αυτοκίνητο και οδήγησα κατευθείαν στη Μύρινα, την πρωτεύουσα. Η πόλη απλώνεται γύρω από δύο όρμους, τον Τούρκικο Γιαλό και τον Ρωμέικο Γιαλό, που τους ενώνει μια στράτα με εμπορικά μαγαζιά όπου ο περιηγητής βρίσκει ό,τι λαχταρά η καρδιά του. Το κάστρο της Μύρινας εποπτεύει από ψηλά και τα βράδια φωτίζεται ονειρικά. Το βλέπαμε από το κατάλυμά μας.

Την άλλη μέρα αρχίσαμε την περιήγηση. Πού να το φανταζόμασταν ότι θα αντικρίζαμε μια Σαχάρα κοντά στο χωριό Κοντόλακκος. Πρόκειται για αμμόλοφους και αμμοθίνες που σχηματίζουν μια πραγματική έρημο στην καρδιά του Αιγαίου. Στη συνέχεια προχωρήσαμε ως το Γεωλογικό Πάρκο Φαρακλού, όπου στερεοποιημένη λάβα από ηφαιστειακή δραστηριότητα σχηματίζει αλλόκοτους σχηματισμούς σε αποχρώσεις του κίτρινου και του κόκκινου. Πέταξα τα ρούχα μου και βούτηξα στα νερά της παραλίας δίχως αιδώ και δισταγμό. Τρίτο απίστευτο θέαμα –λες και βρισκόμασταν σε διαστρικό ταξίδι– ήταν η απέραντη έκταση της χιονόλευκης Αλυκής, όπου βασίλευε μια ερημιά αλλόκοσμη. Και μόνο γι’ αυτό το τοπίο, αξίζει να επισκεφτεί κάποιος το νησί.

Δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε τη Σπηλιά του Φιλοκτήτη ή το Απολιθωμένο Δάσος, όμως όσα είδα μου αρκούσαν για να κάνουν τη Λήμνο νησί αγαπημένο. Και δεν αναφέρθηκα καν στις ακρογιαλιές της, ούτε στον σιτοβολώνα της με τα στάχυα να κυματίζουν στο αεράκι, μήτε στον Μούδρο, όπου η Τουρκία υπέγραψε με τους συμμάχους την παράδοσή της κατά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται η κουζίνα του νησιού, με γεύσεις που θέλπουν τον ουρανίσκο, όπως τα παραδοσιακά ζυμαρικά φλωμάρια και η ταραμοσαλάτα με σπιρουλίνα. Και βέβαια με τη συνοδεία οίνου τοπικού.

Τη Λήμνο, που επισκέφτηκα πέρυσι, τη νοσταλγώ ήδη.

ΚΑΤΑΛΥΜΑ: Προτείνω ανεπιφύλακτα τις Αμυγδαλιές στη Μύρινα. Μπαλκόνι με θέα στο κάστρο, και στο βάθος του ορίζοντα ο Άθως.
ΦΑΓΗΤΟ: Στη Μύρινα, το Μπερεκέτι για κρεατικά και ο Γλάρος για ψάρι (στον Τούρκικο Γιαλό). Στον Ρωμέικο Γιαλό, δοκιμάστε τις γεύσεις στο 11 – ναι, έτσι ονομάζεται.

* Ο Άρης Σφακιανάκης είναι συγγραφέας