Στράτος Τζίτζης: «Η Σαμοθράκη, ο παράδεισος του ελεύθερου κάμπινγκ, διατηρεί τη χίπικη κουλτούρα της»

Η Σαμοθράκη είναι ο παράδεισος του ελεύθερου κάμπινγκ. Καταφύγιο για ελευθερο-κατασκηνωτές που διώκονται από άλλα νησιά κι εδώ έχουν όλα όσα θα μπορούσαν να φανταστούν. Ευρεία αποδοχή από τους ντόπιους, άπλετο χώρο κάτω από πυκνόφυλλα δέντρα και μαλακό χώμα για να στήσουν τις σκηνές τους.

Είμαι σκηνίτης καθ’ έξιν. Δεν μπορώ να νιώσω καλοκαίρι, φύση και θάλασσα, αν κοιμάμαι σε τέσσερις τοίχους. Φυγή από την πόλη είναι για μένα φυγή και από την εντοιχισμένη διαβίωση. Όταν πρωτοπήγα σε νησιά ως φοιτητής, κοιμόμασταν χύμα στις παραλίες με τους υπνόσακους, χωρίς καν σκηνές. Μετά, κάτι η υγρασία που έπεφτε μερικές φορές τα βράδια, κάτι τα κουνούπια και κάτι η άμμος στα μαλλιά (είχα τότε), νοικοκυρευτήκαμε μέσα στις σκηνές. Αποφεύγαμε τα οργανωμένα κάμπινγκ για τον μικροαστισμό τους, τα παρκαρισμένα οχήματα, τη φασαρία και την πληρωμή στη ρεσεψιόν (ένεκα άφραγκοι). Όταν άρχισαν να μας κυνηγούν από παντού τα rooms to let, αρχίσαμε να μαζευόμαστε σε «ψαγμένα μέρη», τα οποία, όσο περνούσε ο καιρός, γίνονταν όλο και πιο σπάνια.

Κάπου συμμαζεύτηκα κι εγώ, παιδιά, οικογένειες (όχι μόνο μία, patchwork κατάσταση), την έβγαζα σε εξοχικά του ευρύτερου οικογενειακού κύκλου και μόνο στα πεταχτά έστηνα καμιά σκηνή με τα παιδιά, τιμής ένεκεν. Έψαχνα πάντα την ευκαιρία, όμως, να ξαναζήσω τα παλιά ως το μεδούλι, μέχρι που έκατσε η φάση και βρέθηκα Σαμοθράκη… και έπαθα.

Είχα ακούσει θρύλους για το νησί, για τις βάθρες, τους καταρράκτες, την άγρια φύση, για το πλούσιο πράσινο, για τον χαλαρό κόσμο που κατασκηνώνει εκεί σαν τα παλιά καλά φρικιά, για τον γυμνισμό στο άνετο και άλλα τέτοια που ακούγονταν σαν ψέματα, αλλά αποδείχτηκαν πέρα ως πέρα αληθινά.

Μου έκανε εντύπωση πώς η χίπικη κουλτούρα που παραλάβαμε εμείς σαν φρικιά διατηρείται ακόμη σήμερα, με διασώστες τους νέους που έρχονται στο νησί. Τους χάρηκα μέσα απ’ την ψυχή μου. Είναι κυρίως νέοι από Βόρειο Ελλάδα, που είναι πιο κοντά στη Σαμοθράκη, καθότι το νησί πέφτει λίγο μακριά για τους υπόλοιπους. Αξίζει όμως την προσπάθεια. Απλά, δεν είναι να πηγαίνεις για τριήμερο. Είναι για ν’ αράξεις. Υπάρχουν κάποιοι, μάλιστα, που βγάζουν όλο το καλοκαίρι εκεί. Κάτι σαν τη Γαύδο, αλλά με πράσινο, νερά και βουνά. Α, και πολλά αγριοκάτσικα.

Η κτηνοτροφία είναι βασική πηγή βιοπορισμού για πολλούς ντόπιους, που ζούνε από τα κατσίκια. Τα αφήνουν ελεύθερα το καλοκαίρι στα βουνά και τα μαζεύουν τον χειμώνα, που έρχονται στις στάνες για φαγητό. Δεν είναι εύκολη η ζωή τους, πάντως. Συνάντησα σ’ ένα ορεινό χωριό κάτι ντόπια παιδιά, ηλικίας δημοτικού, που μου είπαν πόσο φτωχικά ζουν. Μου θύμισε «παλιές, καλές» εποχές, που είχαν κάτι αυθεντικό αλλά δεν είχαν τις σημερινές ευκολίες. Έτσι είναι και η Σαμοθράκη.

* Ο Στράτος Τζίτζης είναι σκηνοθέτης