Αριάννα Παπαλεξόπουλος: «Πάντα έβρισκα το νησί της Ύδρας βαθιά εμπνευστικό»

Η Ύδρα μού έδινε πάντα την αίσθηση ενός τόπου διαχρονικού και κινηματογραφικού. Υπάρχει μια μοναδική γαλήνη στο νησί, που δεν μπορώ να εξηγήσω πλήρως παρά μόνο όταν βρίσκομαι ξανά εκεί, περιπλανώμενη για ώρες στα πλακόστρωτα σοκάκια, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Η απουσία αυτοκινήτων αλλάζει τα πάντα, κυρίως επειδή το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου ζω στο Λος Άντζελες, όπου η ζωή κινείται τόσο γρήγορα και εξαρτάται απόλυτα από το αυτοκίνητο. Στην Ύδρα ακούω βήματα, καμπάνες εκκλησιών, τη θάλασσα και συζητήσεις που φτάνουν από τα μπαλκόνια. Εκεί η ζωή κυλά πιο αργά και, με κάποιον τρόπο, πιο ποιητικά.

Πάντα έβρισκα το νησί βαθιά δημιουργικά εμπνευστικό. Υπάρχει κάτι στο φως που πέφτει πάνω στα παλιά αρχοντικά, στη ναυτική ιστορία που είναι υφασμένη μέσα στο λιμάνι και στη διακριτική κομψότητα της καθημερινής ζωής που με κάνει να θέλω να γράψω, να κινηματογραφήσω, να παρατηρήσω και να δημιουργήσω. Και πράγματι, καταλήγω να κάνω πολύ απ’ όλα αυτά! Λατρεύω την αντίθεση που η Ύδρα κουβαλά τόσο αβίαστα. Είναι η ιστορία και η κληρονομιά προσωπικοτήτων –όπως ο Ανδρέας Μιαούλης– που συνυπάρχουν με τη σύγχρονη τέχνη και τη μοντέρνα έκφραση. Το να βλέπεις κάτι όπως το «Apollo wind spinner» του Τζεφ Κουνς μπροστά σ’ αυτό το σκηνικό αιώνων μοιάζει, περιέργως, απόλυτα ταιριαστό, σαν η Ύδρα να υπάρχει κάπως έξω από τον χρόνο.

Θυμάμαι να κάνω μονοήμερες εκδρομές στην Ύδρα με τη θεία μου όταν ήμουν έφηβη. Από τότε την έχω επισκεφτεί αμέτρητες φορές με φίλους και οικογένεια. Σκοπεύω να συνεχίσω να δημιουργώ ακόμη περισσότερες αναμνήσεις σ’ αυτό το μικρό καταφύγιο του Σαρωνικού, γιατί η Ύδρα θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

* Η Αριάννα Παπαλεξόπουλος είναι ηθοποιός και κινηματογραφίστρια