Η Σαμοθράκη του Γιώργου Κόφτη

Το ελληνικό 10 στα 10, μάλλον το 11 για μένα, 10 θα έβαζα στην Αμοργό, στην Κρήτη και σε καμιά 30αριά ακόμα μέρη. Η Σαμοθράκη, όμως, είναι κάτι διαφορετικό. Το πρωινό ξύπνημα σε βρίσκει παραδόξως δροσερό μέσα στο αντίσκηνό σου, πλάι στο ποτάμι που διάλεξες για να ζήσεις τη μαγική εμπειρία του νησιού (για την ακρίβεια, είναι ένα βουνό που ξεπροβάλλει από τη θάλασσα). Δεν έχω καταλάβει ακόμη τι είναι αυτό που σε κάνει να αισιοδοξείς σε αυτό τον τόπο. Είναι η παντελής έλλειψη του γκρίζου; Οι καταρράκτες και τα ποτάμια με τις λιμνούλες; Η θέα της  Ίμβρου, απέναντι, σε μια τεράστια πέτρινη παραλία; Μπορεί και η πραγματικά άγρια φύση της, δεν ξέρω, μπορεί και το τσίπουρο…

Ο καθένας έχει να παρατηρήσει κι από κάτι. Μα ο στοχασμός μου ήταν πολύ συγκεκριμένος, η ερώτηση «τι σκατά κάνω στην κακάσχημη τσιμεντένια κόλαση που ζω» άρχισε να γίνεται σχεδόν επιθετική. Βρέθηκα σε έναν τόπο που οι άνθρωποι αδιαφορούσαν για το χρόνο. Όταν ρώτησα έναν Σαμοθρακιώτη τι ώρα είναι και μου απάντησε «δεν ξέρω, ρε φίλε, δε θα ’ναι πέντε-έξι τώρα;», πάγωσα για λίγο, χαλάρωσα και άρχισα να το απολαμβάνω. Σιγά σιγά, ο ήχος του νερού σταμάτησε να είναι ένας απλός θόρυβος. Οι χίπηδες έπαψαν να μου φαίνονται γραφικοί και οι άνθρωποι γύρω μου δεν μου ήταν πλέον άγνωστοι. Η πατρίδα μου δεν βρισκόταν μακριά μου χωρικά, μα πλέον και χρονικά, είχα απορροφηθεί στο ρυθμό του νησιού και το απολάμβανα σαν νέκταρ. Άκουγα τα όργανα στο καφενείο στα Θερμά κάτω από το πλατάνι και το μόνο που βρισκόταν στο μυαλό μου ήταν η μουσική και όχι οι σκέψεις μου. Ήμουν εκεί εντελώς εγώ κι ο εαυτός μου και τα περνάγαμε φίνα. Μπανάκι το πρωί στις Βάθρες κι ευ ζην το βράδυ με κατσικάκι και κρασί. Αν πάλι βάραινες από το πολύ πιοτό και το φαΐ, μπορούσες πάντα να αποσυρθείς για ένα μίνι υπαίθριο χαμάμ με θέα τα άστρα. Η αλήθεια είναι πως στη Σαμοθράκη είναι πολύ πιο όμορφα από τις περιγραφές, τόσο που, όταν πήγα το 2005, είχα σκοπό να καθίσω 3-4 μέρες κι έμεινα τελικά κάνα μήνα, όπως όλοι σχεδόν…

* Ο Γιώργος Κόφτης είναι ζωγράφος