Οι Δελφοί του Asaf Avidan

Με γοήτευε πάντα τo γεγονός ότι αυτοκράτορες και πληβείοι πήγαιναν στους Δελφούς για να ζητήσουν συμβουλή για τη ζωή τους, να πάρουν τις απαντήσεις που ήθελαν από το Μαντείο που ήταν ο ομφαλός της Γης, το κέντρο του κόσμου.

Δεν υπήρξε αμφιβολία για εμένα αν θα πήγαινα στους Δελφούς. Όποιος θαυμάζει την αρχαία Ελλάδα και τη μυθολογία θέλει να πάει σε αυτό το μέρος. Είχα βρεθεί στην Αθήνα για δουλειά και οι Δελφοί είναι τόσο κοντά που το χρειαζόμουν πραγματικά να πάω. Χρειαζόμουν να δω εκείνη την πέτρα που συμβολίζει τον ομφαλό της Γης.

Και είναι ενδιαφέρον, επειδή διαβάζω το «Κόκκινο Βιβλίο» του Καρλ Γιουνγκ για την αυτοκαθοδηγούμενη φαντασία και αυτοσυγκέντρωση και για το πώς να φτάσεις σε μία κατάσταση τρανς ώστε να μπορέσεις να μιλήσεις στο υποσυνείδητό σου. Λένε ότι η Πυθία έφτανε σε μία τέτοια κατάσταση τοξικής έκστασης από τις αναθυμιάσεις που έβγαιναν κάτω από το γη. Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον για μένα: το ότι πάντα φτάνεις στο ίδιο σημείο. Στο τέλος της μέρας, αυτό που βλέπω εγώ δεν είναι ένα Μαντείο, δεν είναι οι αυτοκράτορες, δεν είναι η αρχιτεκτονική ή η ιστορία. Αυτό που βλέπω εγώ είναι η θεμελιώδης, φρικτή πραγματικότητα του τι σημαίνει να έχεις συνείδηση, να καταλαβαίνεις. Και αν μπορείς να καταλάβεις τον εαυτό σου αμέσως αίρεται ένας φραγμός και μπορείς να καταλάβεις τα πάντα, όσα δεν είσαι εσύ, τους άλλους. Και αυτό φέρνει μαζί του το δυσβάσταχτο βάρος της μοναξιάς – αναδημιουργούμε τόσες πολλές απαντήσεις με μοναδικό σκοπό να μη νιώθουμε μόνοι στο σύμπαν. Να μη νιώθουμε αόρατοι.

Στους Δελφούς πραγματικά νιώθεις τους ανθρώπους. Την ανθρώπινη ψυχή. Είναι σαν να πηγαίνεις στις Πυραμίδες. Άνθρωποι που παθητικά, πανέμορφα και με αξιοπρέπεια ψάχνουν να βρουν απαντήσεις. Και έτσι να δημιουργήσουν ό,τι είναι όμορφο για την κοινωνία.

Εκεί ένιωσα ότι ο τόπος μου μίλησε. Είμαι πολύ επιστημονικά προσανατολισμένο άτομο, δεν πιστεύω σε οιωνούς, δεν πιστεύω σε πνεύματα και εκείνη τη μέρα που πήγαμε με τη φίλη μου στους Δελφούς, είχε λίγο αέρα αλλά τα σύννεφα ήταν απίστευτα. Εξωγήινα σύννεφα. Ήταν ένα ειδικά που έμοιαζε με ολοστρόγγυλο διαστημόπλοιο. Ήταν απλώς ένα σύννεφο, φυσικά και δεν σήμαινε τίποτα. Αλλά εγώ έβρισκα νόημα σε αυτό ακριβώς όπως οι άνθρωποι έβρισκαν νόημα στη θρησκεία ή σε αυτά που έλεγε το Μαντείο. Για μένα ήταν σαν να βλέπω τις θεμέλιες λίθους του κόσμου, της κοινωνίας. Το γιατί στήνουμε τόσες πολλές πέτρες για να δημιουργήσουμε έναν τοίχο, σαν καταφύγιο, που θα μας προστατεύσει από την πραγματικότητα. Ο Γιουνγκ, και πάλι, λέει ότι η συνείδηση είναι σαν να βρίσκεσαι κάτω από τον καυτό ήλιο στην έρημο, δεν έχει καταφύγιο, είσαι εκτεθειμένος. Και χτίζεις καταφύγια, μέσω του πολιτισμού, μέσω της θρησκείας, μέσω της αγάπης για να μη νιώθεις αυτό το βάρος.

* Ο Asaf Avidan είναι διάσημος σε όλο τον κόσμο ποπ/ροκ τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Θα βρίσκεται στην Αθήνα την Πέμπτη 22/9 για μία συναυλία στο Ηρώδειο