Η Ρόδος της τραγουδίστριας Κατερίνας Duska

Η πρώτη μου επαφή με τη Ρόδο ήρθε στα 18 μου, στα πλαίσια της πενθήμερης σχολικής εκδρομής. Ίσως να έφταιξε το 40ωρο ταξίδι (πήγαινε-έλα) με το πλοίο, ίσως η ανιαρή, τουριστικοειδής, σχολική ξενάγηση του νησιού, ίσως να ’ταν και η ηλικία και δυστυχώς δεν μου είχε μείνει η γεύση που της άξιζε. Πέρσι λοιπόν, με αφορμή την επίκληση της κολλητής μου να γνωρίσει η παρέα το νησί της, όπως του αρμόζει, μιας και μεγάλωσε εκεί, την ξαναεπισκέφτηκα τη Ρόδο και αισθάνθηκα σαν να τη γνώριζα για πρώτη φορά. Σίγουρα έπαιξε καθοριστικό ρόλο το ότι χάρη στη φίλη μου και στην οικογένειά της τη γνώρισα σαν ντόπια και δεν άντεξα φυσικά να μην επιμηκύνω το ταξίδι! Τρεις εβδομάδες έζησα σαν Ροδίτισσα και υπάρχει πλέον συναισθηματική σύνδεση με τον τόπο. Ομολογώ πως σε καμία περίπτωση οι τρεις αυτές εβδομάδες δεν ήταν αρκετές στο να εξαντλήσουμε όλα όσα είχε να μας προσφέρει το νησί, αλλά όσα είδα, γεύτηκα, μύρισα και ένιωσα μένουν ανεξίτηλα στο μέσα μου.

Η μονοτονία με δυσκολεύει αρκετά οπότε η ποικιλομορφία και οι αντιθέσεις της μου ήταν συναρπαστικές! Το μοναδικό προβλέψιμο κομμάτι της ημέρας μας ήταν το ότι ξυπνούσαμε σε ένα εξοχικό απέναντι από το αρχαίο στάδιο και τις στήλες του Απόλλωνα, κάτι στο οποίο θα μπορούσα, όπως καταλαβαίνετε, με τεράστια ευκολία αλλά και επιθυμία να συνηθίσω! Εκεί περνούσαμε και κάποια βράδια μας, χορεύοντας στους ναούς, παίζοντας μουσική και τραγουδώντας Ray Charles – τα αποδεικτικά στοιχεία στο youtube. Δεν είμαι της έντονης νυχτερινής ζωής, ειδικά όπως έχει εξελιχθεί πλέον στα ομορφότερά μας νησιά και ομολογώ πως ούτε η Ρόδος αποκλίνει από αυτό, αλλά ένας περίπατος στην Παλιά Πόλη με το σχεδόν αναλλοίωτο μεσαιωνικό της χαρακτήρα είναι αρκετός στο να σε ανταμείψει και να σε συγκλονίσει όσο τίποτε άλλο.

Υπάρχει ένας αριστοκρατικός αέρας σε αυτό το νησί, κοσμοπολίτικος, χωρίς την επιτήδευση που συνοδεύει άλλους δημοφιλείς προορισμούς. Το πράσινο είναι άφθονο ακόμη και μέσα στην πόλη και διατηρούνται αμέτρητοι, άγονοι, ατόφιοι κολπίσκοι, που σου επιτρέπουν να αισθάνεσαι κυριολεκτικά μόνος με τη φύση, σα να μην ανήκει σε κανέναν. Από την άλλη, οι πολυτελείς εγκαταστάσεις της Καλλιθέας, σημείο έμπνευσης της Finos Films, σε κάνουν να θέλεις να μυηθείς στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο κι ας μην μπόρεσες ποτέ να τον εκτιμήσεις! Θα μου μείνει αξέχαστη η θέα από το Μont de Smith, η πρόκληση και επίτευξη του να ξεπεράσω κάθε ίχνος υψοφοβίας που μου είχε απομείνει στο Κάστρο του Μονόλιθου και το αγαπημένο για τους κλειστοφοβικούς κατασκότεινο τούνελ που καταλήγει –ύστερα από 10λεπτο τυφλό περπάτημα που φαντάζει αιώνιο, με μοναδική αίσθηση το ρυάκι να βρέχει τα πόδια σου και να καθοδηγεί τα βήματά σου– στην όαση των 7 πηγών και σε έναν κρυφό, μυθικό καταρράκτη.

Είναι αδιαμφισβήτητα από τα μέρη που σου υπενθυμίζουν το φυσικό μεγαλείο της χώρας και το ότι οι διακοπές και η έμπνευση είναι δύο έννοιες που οφείλουν πάντα να συμβαδίζουν. Ευελπιστώ τον Αύγουστο να ξαναβρεθώ εκεί και να την εξερευνήσω από την αρχή!

* H Katerine Duska είναι Ελληνοκαναδέζα τραγουδίστρια-τραγουδοποιός. Εμφανίζεται στον Κήπο του Μεγάρου στις 2/7 μαζί με την Κατερίνα Πολέμη. Επίσης θα εμφανιστεί στο Meteora Music Festival στις 25 Ιουλίου, την ίδια βραδιά με τον Γιάννη Χαρούλη. Παράλληλα με τις εμφανίσεις της προετοιμάζει τα τραγούδια που θα περιλαμβάνονται στο πρώτο προσωπικό της album, στο οποίο στίχους και μουσική υπογράφει η ίδια.