Το Πήλιο του σεφ Βασίλη Καλλίδη

Από µικρό παιδί, το Πήλιο, χωρίς να ξέρω το γιατί, µε τραβούσε σαν µαγνήτης. Τίποτα δεν στήνεται στην τύχη, άλλα παιδάκια χαίρονταν µε µπάλες και διαστηµικά λεωφορεία και µένα το µέρος αυτό ήταν πάντα η προσωπική µου Disneyland. Χρόνια πολλά µετά, έρωτες, φίλοι, άνθρωποι σηµαντικοί που πέρασαν από τη ζωή µου µέχρι τώρα, κατά µία διαβολική σύµπτωση έχουν σχέση µε το βουνό αυτό. Μετά την πρώτη φυγή της εφηβείας µε αντίσκηνα στα SOS νησιά, µε σουβλάκια και µπίρες στα παγκάκια, είµαι πλέον σίγουρος πως το Πήλιο είναι το µέρος που η ψυχή µου ηρεµεί. Και το µυαλό ξεφεύγει.

Τα παιδικά καλοκαίρια δεν ξεχνώ την κόκκινη σηµαία στον Αϊ-Γιάννη, που µας απαγόρευε να ορµήσουµε µέσα στα κύµατα, σκασµένοι από το τρίωρο ταξίδι στο πίσω κάθισµα του κεραµιδί λαµέ Toyota. Θυµάµαι την πράσινη σίτα για τα κουνούπια, τους ξερούς αστερίες καρφωµένους στον τοίχο, τη µυρωδιά απ’ το «φιδάκι», τα τραγανά κεφαλάκια από τα τηγανητά καλαµάρια στις ταβέρνες, την περατζάδα πάνω-κάτω και την «Τρελή Πατούσα» να λιώνει και να λερώνει µε φραουλένια σιρόπια το αστραφτερό µου µακό.

Μετά από 20 χρόνια, οι διακοπές τις ενηλικίωσης ορίζονται διαφορετικά. Αγχωµένοι στην εθνική οδό µε το φρέντο στο ένα χέρι και το iphone µπηγµένο στ’ αυτί, τρέχουµε να φτάσουµε στον Βόλο. Το βράδυ περνά µε τσίπουρα, φωνές και γυαλιστερές που κόβουν βόλτες µέσα στο πιάτο, σαν να µην υπάρχει αύριο, σαν πρώτη µέρα πενταήµερης. Πρώτος καφές της ηµέρας και τυρόψωµο στη βεράντα του Γιώργου, στις Μηλιές, κάτω από το αυστηρό βλέµµα της µαρµάρινης προτοµής ενός συχωρεµένου δηµάρχου των Μηλεών γεµάτης βρύα, και έπειτα, σαν σε τρενάκι του λούνα παρκ, αρχίζει η κάθοδος στο πίσω µέρος του βουνού µε το «Aκριβό µου διθέσιο» στη διαπασών. Πόδια µέσα στα κρύα νερά και µε τη µυρωδιά από τα µούσκλια να θες να την κλείσεις στο άδειο κουτί του νες-καφέ, να το ανοίξεις στην Αθήνα. Βουτιές απ’ το µεγάλο βράχο στα Ποτιστικά και καταπράσινα φλούο ζουζουνί µοχίτο, κλεµµένα άγουρα µήλα στο πορτ-µπαγκάζ, τσιτσίδι στη µυστική µας παραλία, πίσω από το Χορευτό, να τρώµε φαλάφελ µε µπόλικο ταχίνι από την αυτοσχέδια καντίνα, επικίνδυνες καταβάσεις στην «α λα Ντι Κάπριο» Φακίστρα µε τα πράσινα νερά και η Ελένη να µου µιλά για µαροκάνικες νύχτες µε σύννεφα καπνού και ζεστά τσάγια δυόσµου, βγάζοντας πεταλίδες µε τη σακούλα του σούπερ µάρκετ και το σουγιά στο χέρι. Το βράδυ στην αυλή, µε ζακέτα ζεστή σαν δεύτερο πετσί, γόπες τραγανές, βραστά κολοκύθια µέλι και µια φίλη καλή στο όγδοο κρασί να λέει «η ζωή είναι ωραία».

Πίσω στην Αθήνα, χαζεύοντας φωτογραφίες στον υπολογιστή για να ανεβάσω το προσωπικό µου best off στο Facebook, ένα βράδυ χωρίς ύπνο, προσπερνάω τη Νάξο, την Κίµωλο, την Ανάφη, το Παρίσι, την Τοσκάνη, την Τεχεράνη, τις απόκριες που ντυθήκαµε µπαλαρίνες, το Κάιρο, την Πρωτοχρονιά για σκι στο Μπάνσκο, και ψάχνω να βρω το «φάκελο» µε τις τελευταίες φωτογραφίες του καλοκαιριού. Αυτές που το πράσινο περισσεύει, που δεν χορταίνω να κοιτώ και να προσπαθώ να τις µυρίσω. Τότε που είδαµε την αλεπού µε τα µικρά της να περνάνε το δρόµο στο Πουρί, τότε που σκάσαµε από τα σύκα, που ζαλίστηκα από τις στροφές ή τότε που µε µάλωσε η µαµά µου που λερώθηκα µε την «Τρελή Πατούσα»;

*Ο Βασίλης Καλλίδης είναι σεφ, ιδιοκτήτης του εστιατορίου Άνετον και παρουσιάζει την εκποµπή στο MEGA «Food and the city»