Η Πάρος του Πέτρου Τατσόπουλου

O Γιάννης, ο γιος μου από τον πρώτο μου γάμο, γεννημένος το 1993, και η Δανάη, η κόρη μου από τον δεύτερο, γεννημένη το 2008, είναι οι δύο σταθερές σημαδούρες που οριοθετούν τις καλοκαιρινές μου διακοπές την τελευταία δεκαπενταετία. Κρυφός νοσταλγός, πιθανόν, των δικών μου παιδικών χρόνων, όταν ξαμολιόμουν αμέριμνος στις αλάνες, έψαχνα πάντοτε για ένα μέρος που να αποτελεί τρόπον τινά φυσικό καταφύγιο για τις τρυφερές ηλικίες, ασφαλές χωρίς συρματοπλέγματα και ταυτόχρονα φιλικό προς τους ενηλίκους. Να μην κόβεις φλέβες από τη βαρεμάρα.

Το βρήκα στο Πίσω Λιβάδι, ένα από τα παραθαλάσσια χωριά της Πάρου. Εκεί ο Γιάννης, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, μπορούσε να ξεσαλώνει στους δρόμους με τους φίλους του σαν άλλος Χοκ Φιν και ο δύσμοιρος μπαμπάς του να μην καρδιοχτυπάει πότε κάποιος καραγκιόζης θα διακόψει με τις ρόδες του το πάρτι. Μόλις ο Γιάννης πέρασε στην εφηβεία και μπορούσε πλέον να φροντίζει μόνος του για την επιβίωσή του –λέμε, τώρα– ήρθε στον κόσμο η Δανάη για να παίξει πάλι στην ταινία από την αρχή, μ’ εκείνη την ιδιαίτερη τσαχπινιά που προσδίδουν σε ό,τι κάνουν τα κορίτσια. Τόσο για το Πίσω Λιβάδι, όσο και για το χαζομπαμπά, μια δεύτερη ευκαιρία.

Καλά, μην υπερβάλλω. Όχι πως θυσιάστηκα για τα παιδιά μου. Στην Πάρο κανένα μέρος δεν βρίσκεται μακριά από κανένα άλλο, παραθαλάσσιο ή μεσόγειο – κι εκεί ακριβώς εντοπίζεται το συγκριτικό της πλεονέκτημα: περνάς ανεπαισθήτως από την απομόνωση στην πολυκοσμία και τούμπαλιν. Στις κουκλίστικες Λεύκες, στο Σπίτι της Λογοτεχνίας –το πρώην Ξενία– ολοκλήρωσα το «Τιμής Ένεκεν», ένα από τα μυθιστορήματά μου, και ατέλειωτες βόλτες χάρηκα στη Νάουσα ή στην Παροικιά. Δύσκολα βρίσκεις ένα νησί όχι μονάχα όμορφο –τίγκα από όμορφα οι Κυκλάδες–, μα εύπλαστο κι ευμετάβλητο όσο και η διάθεσή σου. Πάρος, δεν το συζητώ. Ο παράδεισος του κυκλοθυμικού.

*O Πέτρος Τατσόπουλος είναι συγγραφέας και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ