Η Σαμοθράκη της Μαρίας Φιλοπούλου

Στη Σαμοθράκη πήγα πρώτη φορά το 2006… έτσι, για να δω ένα ακόμη ελληνικό νησί. Ενθουσιάστηκα όμως και από τότε έρχομαι κάθε χρόνο και μάλιστα δυο φορές. Όλη μου η έκθεση με τίτλο «Το Νερό» που έκανα το 2011 στην γκαλερί Ζουμπουλάκη ήταν στηριγμένη στα νερά της Σαμοθράκης. Πουθενά αλλού δεν βρήκα τον άνθρωπο τόσο όμορφα και γαλήνια ενταγμένο μέσα στη φύση, παντού γύρω μου είχα σε αφθονία γυμνά μοντέλα! Ουσιαστικά πρόκειται για ένα βουνό ριγμένο μέσα στο πέλαγος και είναι το νησί των Μεγάλων Θεών. Τα σημάδια τους είναι φανερά όπου κι αν κοιτάξει το μάτι σου. Η Παλαιόπολη είναι από τους ωραιότερους και σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα, όλος ο τόπος έχει φοβερή ενέργεια. Στα Καβείρια, αρχαίες τελετές μύησης, ερχόντουσαν όλοι… Ο Ηρόδοτος, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αγαμέμνονας, σε τελετή μύησης γνώρισε και ο Φίλιππος της Μακεδονίας την Ολυμπιάδα. Στον Θόλο της Αρσινόης έμπαιναν, λέει, όλοι με κλειστά τα μάτια και άφηναν ορμές και φαντασιώσεις ελεύθερες… το νησί εξακολουθεί και σήμερα να βγάζει τρομερό ερωτισμό.

Η Σαμοθράκη είναι ξεχασμένη στη δεκαετία του ’50 κι αυτό, μαζί με όλα τα άλλα, της χαρίζει μια αλλιώτικη ομορφιά και γαλήνη. Το λιμάνι, η Καμαριώτισσα, είναι όμορφο, ήσυχο και έχει τρομερή δύση. Η Χώρα είναι ψηλά, κρυμμένη για το φόβο των πειρατών. Έχει παραδοσιακά πετρόκτιστα διώροφα σπίτια και στην άκρη της θα δεις πάνω στο βράχο τα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου. Τρομερό ηλιοβασίλεμα και από εκεί. Είναι γεμάτη από όμορφα καφενεδάκια και ταβερνάκια, έχει και κάποια μπαράκια. Έχει ζωή αλλά μη φανταστείτε τίποτα τρομερό, εδώ όλα γίνονται ήρεμα. Ο οικισμός Θέρμα ή Λουτρά με τις θειούχες πηγές είναι λίγο πιο πέρα, η Γριά Βάθρα από εκεί ξεκινάει. Η νεολαία κατασκηνώνει στο κάμπινγκ αλλά και στις βάθρες. Και μου κάνει εντύπωση με πόσο σεβασμό για τον τόπο το κάνουν, δεν θα δεις σκουπίδι πουθενά! Όσο πιο ψηλά σκαρφαλώνεις, περνώντας μέσα από πλατάνια και καταρράκτες, συναντάς κι άλλες βάθρες. Εμείς είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον Θοδωρή (συχνάζει στα σουβλάκια στα Θέρμα) και υπήρξε για εμάς ο τέλειος οδηγός! Άνθρωπος απίστευτης ευγένειας, ζει με τα μελίσσια του στο βουνό, μας πήγε ψηλά στις Καρυές, ένα συγκλονιστικό τοπίο με άσπρα λεία βράχια. Στη διαδρομή δεν σου λέει τίποτα, μόνο κανένα μπαστούνι σού δίνει για να στηριχτείς στο σκαρφάλωμα και ίσως λίγη γύρη από τη δική του για να αντέξεις. Αργότερα μπορεί να σου βγάλει και καμιά ντομάτα, λίγο τυρί, κανά κομμάτι κρέας… Τα κατσίκια στη Σαμοθράκη κυκλοφορούν παντού κι όσοι πάμε ξέρουμε: δεν αφήνεις ποτέ το αυτοκίνητό σου κάτω από δέντρο γιατί ανεβαίνουν επάνω να φτάσουν τα φύλλα και σου το κάνουν χάλια! Κι από φαγητό είναι τρομερή η Σαμοθράκη… Στα Άνω Μερά είναι η ταβέρνα Καρυδιές με τσιγαριστή φασολάδα στο τηγάνι και κατσικάκι μαγειρεμένο με όλους τους τρόπους. Και στη Γριά Βάθρα, στο δρόμο προς τον αρχαιολογικό χώρο, είναι ο Ψαράς με φρέσκο ψάρι και ωραία ντόπια τυριά. Για μπάνιο προτιμώ τους Κήπους, παραλία απέραντη, με ψιλό χαλικάκι και καθαρά νερά. Από την άλλη μεριά είναι και η Παχιά Άμμος, πανέμορφη κι αυτή αλλά οργανωμένη και με δυνατές μουσικές. Το νησί έχει αρκετά δωμάτια και υπέροχο κάμπινγκ πάνω στο νερό. Δεν υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα, όμως η μετακίνηση γίνεται με ωτοστόπ όπως παλιά. Γενικά, στη Σαμοθράκη πηγαίνουν άνθρωποι που αγαπούν τη φύση και είναι διατεθειμένοι να περπατήσουν, αν δεν περπατάς καλύτερα να διαλέξεις άλλο προορισμό. Για μένα το νησί είναι εμπειρία, είναι μοναδικό στον κόσμο, είναι ο Παράδεισός μου…

*Η Μαρία Φιλοπούλου είναι ζωγράφος. 11-24/8 έκθεσή της θα παρουσιαστεί στην Πάτμο (Kapopoulos FineArts, Πάτμος Gallery).