Η Σαντορίνη του Σπήλιου Λαμπρόπουλου

Άργησα να πάω πρώτη φορά Σαντορίνη – ήμουν 29 ετών και είχα πάει μαζί με ένα συνεργείο της ΝΕΤ, τότε, για ένα ρεπορτάζ. Με το που μπήκε το πλοίο στο Λιμάνι, μαγεύτηκα. Για την ακρίβεια, αν κρίνω από τα συμπτώματα (δέος, αμηχανία να εκφραστούν με λέξεις τα συναισθήματα, άρνηση αποχωρισμού, λαχτάρα επανένωσης, προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια, βουλιμική εξερεύνηση κάθε μικρής γωνιάς, ενδιαφέρον για το παρελθόν και την προϊστορία)… ερωτεύτηκα. Το ίδιο καλοκαίρι έκανα τα αδύνατα δυνατά και επέστρεψα άλλες τρεις φορές, ενώ έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα περνάει διετία χωρίς να την επισκεφθώ. Το έχω τηρήσει. 

Μου αρέσουν πραγματικά τα πάντα στη Σαντορίνη. Μου αρέσουν αυτά που αρέσουν σε κάθε Γιαπωνέζο με hi-tech κάμερα: το ηλιοβασίλεμα, η θέα της Καλντέρας, οι άριες της Maria Callas στο Franco’s, η σιέστα σε ξαπλώστρες στο Ημεροβίγλι, το γλυκό φραγκοστάφυλο στο Μελένιο στην Οία, η κάπαρη και τα τοματίνια στη χωριάτικη σαλάτα, η μπίρα Yellow Donkey, τα κρασιά από το Iama, η ενέργεια του ηφαιστείου, η μοναδική παλέτα χρωμάτων στον ορίζοντα, ο συναρπαστικός αρχαίος οικισμός στο Ακρωτήρι, να κάνω χάζι στο βιβλιοπωλείο Atlantis…

Μου αρέσουν όμως και πολλά που υποτίθεται ότι δεν είναι λόγος να επισκεφτείς το νησί: η παραλία της Βλυχάδας, οι ψαρόβαρκες που ξεμπλέκουν τα δίχτυα κάτω από τον Νότο, να τρώω φάβα με τοπικό ούζο στο Ψαράκι, οι βουτιές στα ιαματικά νερά με θειάφι, ενώ πρόλαβα και το μικρό υποβρύχιο που σε πήγαινε να δεις την… Αρχαία Ατλαντίδα, στη μοναδική σεζόν που λειτούργησε.

Ο ορισμός της ευτυχίας: ένα σπίτι στο Ημεροβίγλι με μεγάλη βεράντα και ακόμα μεγαλύτερη βιβλιοθήκη, να ζω όλο το χρόνο με την οικογένειά μου, να καλούμε φίλους και νωρίς το πρωί να προλαβαίνω την ανατολή ακούγοντας jazz. Κι αν δεν τα καταφέρω, είπαμε, κάθε δύο χρόνια εκεί! Γιατί μπορεί να ισχύει πως όλα τα ωραία κάποια στιγμή τα βαριέσαι, αλλά αυτή τη θέα δεν τη χορταίνεις ποτέ!

* Ο Σπήλιος Λαμπρόπουλος είναι Εμπορικός Διευθυντής Προϊόντων Ψυχαγωγίας Public