Η Σέριφος του Γιώργου Παπακωνσταντίνου

Ήταν πριν 19 χρόνια. Ο Νικόλας μόλις δύο ετών, ο Στέφανος ούτε καν μια απλή υποψία στην κοιλιά της μάνας του. Στο τέλος μίας μεγάλης καλοκαιρινής βόλτας από νησί σε νησί, καταλήξαμε στη Σέριφο. Στο Καράβι, πάνω στην άμμο, ένα ζευγάρι με ένα πιτσιρίκι, ίδιο με τον δικό μας. Η επικοινωνία ανάμεσά τους αστραπιαία. Ήταν σε εκείνη την παραλία, εκείνη τη στιγμή, που αποφασίσαμε πως η Σέριφος ήταν το δικό μας νησί. 

Δεκαεννιά καλοκαίρια και ένα σπίτι αργότερα, ήταν ίσως η πιο σοφή απόφαση που πήραμε. Σε μια ζωή που μας έτυχε πιο πολυτάραχη από ό,τι την είχαμε φανταστεί, η Σέριφος έγινε η σταθερά μας. Τα παιδιά μεγάλωσαν στις παραλίες της με τις παρέες που έφτιαξαν, κι εμείς μαζί τους. Ο Νικόλας είναι στο πανεπιστήμιο, και έρχεται πια στο νησί με ένα πολύχρωμο τσούρμο – όπου ξανασυναντάει κάθε καλοκαίρι τον Αλέξη, τον πιο παλιό του φίλο εδώ και 19 χρόνια. Ο Στέφανος ετοιμάζεται κι αυτός να μας εγκαταλείψει, και προς το παρόν από την άνοιξη ονειρεύεται τη στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στο νησί. Κι εμείς μεγαλώνουμε, μαζί με όσους δεθήκαμε στο νησί όλα αυτά τα χρόνια.

Ο παλιός χωματόδρομος στο λιμάνι που μας είχε μαγέψει δεν υπάρχει πια. Αλλά ο χρόνος ήταν καλός με τη Σέριφο. Δεν την έχει παρασύρει ο οδοστρωτήρας που άλλαξε διά παντός άλλα νησιά. Ναι, έχουν χτιστεί σπίτια και έχουν γίνει δρόμοι. Αλλά έχει κρατήσει την τραχύτητά της, αυτή την ιδιαιτερότητα που έχει. Τα απομεινάρια από τα παλιά μεταλλεία είναι πάντα εκεί, παρατημένα, οι πιο ωραίες παραλίες παραμένουν δύσβατες. Και η θέα στην είσοδο του λιμανιού από τον Ράμμο εξακολουθεί να σταματάει το χρόνο.

*Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι πρώην υπουργός. Το βιβλίο του «Game Over, H αλήθεια για την κρίση» κυκλοφορεί από τις εκδ. Παπαδόπουλος.