Η Σίφνος της Μανουέλλας Παυλίδου

Στη Σίφνο πρωτοπήγα στις αρχές της δεκαετίας του ’70 με φίλες μου από το σχολείο. Τότε ακόμα ήταν άγονη γραμμή. Το πλοίο έκανε εννιά ώρες να φτάσει. Μέναμε σε ένα δωμάτιο στις Καμάρες. Πλενόμασταν με το λάστιχο στην αυλή. Τη γυρίσαμε όλη με ένα λεωφορείο τύπου γκαζοζέν και με μάγεψε. Γυρίζοντας πήρα μαζί μου πολλούς φλάρους –κεραμικά χαρακτηριστικά της σιφνέικης αγγειοπλαστικής– με μεγάλο κόπο μη σπάσουν. Με είχε εντυπωσιάσει η γαλήνη και η ομορφιά της.

Είχα να πάω πάνω από τριάντα χρόνια και ξαναγύρισα χάρη στο φίλο μου Σταμάτη Φασουλή. Έκτοτε πηγαίνω μερικές μέρες κάθε καλοκαίρι. Την αγαπώ τη Σίφνο γιατί έχει κάτι παλιομοδίτικο και πολύ τρυφερό και αν με ρωτήσεις ποιο μέρος της να διαλέξω δεν θα ξέρω να σου πω. Το ηλιοβασίλεμα από τις Καμάρες είναι μαγικό. Ο Αρτεμώνας είναι στολίδι. Και βέβαια εκεί υπάρχει το μαγαζί του Βασιλόδημου Θεοδώρου που έχει τα ωραιότερα παστέλια και χαλβαδόπιτες σε όλη τη γη. Παλιά πηγαίναμε για μπάνιο στο Βαθύ. Μία από τις πιο γλυκές αναμνήσεις μου είναι γυρνώντας το βραδάκι στο αυτοκίνητο να τραγουδάμε Χατζιδάκι. Τα τελευταία χρόνια ανακαλύψαμε τα Βουρλίδια, μια υπέροχη μικρή παραλία με ένα ταβερνάκι που το έχει η οικογένεια Δεπάστα και που εκτός από το πεντανόστιμο φαγητό τους φτιάχνουν και υπέροχα κεραμικά. Εγώ τη Σίφνο την αγαπάω και θα με συγκινεί πάντα. Είτε το πλοίο κάνει εννιά ώρες είτε τρεισήμισι, η μαγεία είναι η ίδια.

*Η Μανουέλλα Παυλίδου είναι Γενική Γραμματέας του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη

Φωτό: Γιώργος Καβαλιεράκης