Η Ύδρα του καθηγητή Γιώργου Μαυρωτά

Η Ύδρα δεν είναι άλλο ένα νησί. Είναι μια άλλη κουλτούρα, μια άλλη φιλοσοφία ζωής. Τη γνώρισα κι άρχισα να πηγαίνω συστηματικά από το 2011 με την οικογένεια. Η «μύηση» έγινε από τον «κολλητό» μου στην εθνική ομάδα τον Φίλιππο Καϊάφα και τον Θοδωρή Μουστακαρία. (Αθλητική παρένθεση: εκεί μας ήρθε η ιδέα της δημιουργίας του Υδραϊκού, της ομάδας πόλο που έφτασε φέτος μέχρι την 5η θέση του πρωταθλήματος της Α1, στηριζόμενη στη θεωρία της παρέας και της χαράς του παιχνιδιού με μπόλικη δόση νοσταλγίας. Παρεμπιπτόντως, με τον Φίλιππα στους «μπουρλοτιέρηδες» της πισίνας κλείσαμε φέτος 30 χρόνια συμπαίκτες, κάτι που πρέπει να είναι παγκόσμιο ρεκόρ…).

Η Ύδρα είναι ο ιδανικός τόπος για ολιγοήμερες διακοπές (το «ολιγοήμερες» πριν το «διακοπές» είναι πλεονασμός σήμερα, τώρα που το σκέφτομαι…). Και ιδιαίτερα αν έχεις παιδιά. Δεν θα σας πω ψέματα ότι έχει τις ωραιότερες παραλίες, έχει όμως το ωραιότερο φως. Κι επειδή τρελαίνομαι να βάζω τα γυαλάκια μου και να κολυμπάω στη θάλασσα, έχει ένα βυθό άγριας ομορφιάς που κάνει παιχνίδια με το φως. Πάντα καθαρά τα νερά, είτε στην πόλη (Υδρονέτα, Σπηλιά ­που ενδείκνυται για βουτιές όπως φαίνεται και στη φωτογραφία­, Αυλάκι, Καμίνι) είτε στις παραλίες που πηγαίνεις με καραβάκι ή ταξί. Κι όταν λέω ταξί εννοώ θαλάσσιο ταξί γιατί ξέχασα να σας πω ότι δεν έχει καθόλου αυτοκίνητα και μηχανάκια. Μόνο γαϊδουράκια. Χωρίς αυτοκίνητα και μηχανάκια το νησί έχει το δικό του ρυθμό. Όλα είναι τριγύρω και, αν το θέλεις, όλα είναι μακριά.

Αν θέλεις το απόμερο το έχεις. Αν πάλι θέλεις το κοσμικό και πάλι το έχεις. Στα σοκάκια της μπορείς να δεις από τον παλιό σου συμφοιτητή έως σταρ του NBA και γνωστούς ηθοποιούς. Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι διάσημοι που έχουν σπίτια στην Ύδρα και πηγαινοέρχονται. Ένας μάλιστα, ορμώμενος από την Ύδρα, ξεκίνησε να πάρει Manhattan και Berlin…

Η Ύδρα είναι μια αρχόντισσα χορτασμένη από ζωή. Δεν θέλει φασαρίες και ταρατατζούμ, δεν θέλει την υπερβολή, έχει μια κατασταλαγμένη σοφία. Κοσμοπολίτικη, χωρίς να γίνεται εκκεντρική. Το παραδοσιακό κρατιέται ως κόρη οφθαλμού. Άγρια και κακοτράχαλη ως τόπος που όμως κατά έναν περίεργο τρόπο σε μαγνητίζει. Δεν σε αφήνει όμως να την πιεις μονορούφι, παρά μόνο γουλιά-γουλιά.

Κόσμος πολύς πηγαινοέρχεται –ιδίως Γάλλοι– κάθε μέρα το καλοκαίρι με σκάφη, δελφίνια, πλοία της γραμμής. Βαβούρα στο λιμάνι, αλλά στα σοκάκια της είναι σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει. Κι αν κάτσεις κάτω από την παχιά σκιά της συκιάς ή του πεύκου να ακούσεις το κοντσέρτο των τζιτζικιών, αυτή η ξελογιάστρα θα παρασύρει τον νου σου στα παιδικά σου καλοκαίρια. Εκεί που είναι ο Παράδεισος, δηλαδή…

*Ο Γιώργος Μαυρωτάς είναι βουλευτής Αττικής με Το Ποτάμι και Επίκουρος Καθηγητής στο ΕΜΠ (Εργαστήριο Βιομηχανικής & Ενεργειακής Οικονομίας της Σχολής Χημικών Μηχανικών).