Οι δίδυμοι Μιχάλης και Ανέστης Κόντης αποτελούν θεσσαλονικιώτικη κληρονομιά

Οι δίδυμοι Μιχάλης και Ανέστης Κόντης απολάμβαναν μια δημοφιλία και εισέπρατταν μια αγάπη και μια στοργή που υπερέβαιναν τα κομματικά, τα αθλητικά ή τα καλλιτεχνικά στρατόπεδα. Ανεξαρτήτως αν ήσουν ΠΑΟΚ του Μυστακίδη ή του Ιβάν Σαββίδη, Αρειανός ή Ηρακλής, Δημήτρης Κούβελας, Κώστας Γκιουλέκας, Νοτοπούλου ή Δώρα Αυγέρη (πού χάθηκε αλήθεια αυτή η ψυχή;), ασχέτως αν ήσουν υπέρ του να ανοίξει ΜcDonalds στο Ολύμπιον ή να γίνει και για αυτό ένα δημοψήφισμα, όπως ζητούν να γίνει για τη ΔΕΘ οι αντιαναπλασίστας, στην περίπτωση των δίδυμων αδελφών Κόντη οι διαχωριστικές γραμμές καταργούνταν. Οι μπάρες έσπαζαν, τα τείχη έπεφταν, αντίπαλες αισθητικές και διαφορετικές πολιτικοκοινωνικές απόψεις για το μέλλον της Θεσσαλονίκης, τον υπερτουρισμό, τη μάχη με τα σκουπίδια, το δίλημμα «είναι καλός δήμαρχος ο Αγγελούδης ή όχι» καταργούνταν από μια αστική οικουμενική παραδοχή: Από τον Εύοσμο ως την Καλαμαριά και από το Πανόραμα μέχρι την Τσιμισκή, στο πρόσωπο των χαμογελαστών, γλυκύτατων και ευγενικών δίδυμων αδελφών Μιχάλη και Ανέστη Κόντη η Θεσσαλονίκη ομονοούσε. Οι δίδυμοι μας ένωναν. 

Τούτα τα δυο υπέροχα πλάσματα, με τα βίνταζ κοστουμάκια τον χειμώνα και τα καρό πουκαμισάκια τους το καλοκαίρι, φιγούρες όμοιες στο δέμας με το εγγλέζικο αρτίστικο δίδυμο των Gilbert & George, ασκούσαν άθελά τους μια ασύλληπτη περφόρμανς ουμανισμού και αγάπης. Οι Μιχάλης και Ανέστης Κόντης αποτελούσαν μέχρι χθες τον ανεκτίμητο έμψυχο θησαυρό μας. Λέω μέχρι χθες, γιατί μπορεί ο Ανέστης να έφυγε κοντά έναν χρόνο πριν, αλλά και εγώ, όπως όλη η Θεσσαλονίκη, χθες έμαθα για τον χαμό του. Προηγήθηκε μια ανάρτηση στο Facebook που μετέδωσε το νέο σαν να συνέβη χθες. Ο Μιχάλης απέμεινε μόνος. Το τέλος της σχέσης και η μελαγχολική παραδοχή πως δεν θα τους ξαναδώ να με υποδέχονται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου ή στις πρεμιέρες του Κρατικού Θεάτρου με θλίβει πικρά, και νομίζω πως δεν είμαι ο μόνος. 

Ο θάνατος του Ανέστη και η υπαρξιακή πλέον μοναξιά του Μιχάλη είναι το νούμερο ένα θέμα συζήτησης εδώ πάνω. Υπήρξαν δημοφιλείς όσο ο Κούδας, ο Γκάλης, ο Μπουτάρης, ο Χατζηπαναγής, ο Σαββόπουλος και ο Αγγελάκας. Δεν νομίζω πως θα βρεθεί Σαλονικιός που να αμφισβητήσει ότι τα δυο αδέλφια, που χαιρετούσαν με την ίδια εγκαρδιότητα τους πάντες, πανταχού παρόντα σε κάθε εκδήλωση πολιτισμού ή διαδήλωση, αποτελούσαν έμψυχη κληρονομιά αυτής της πόλης. Ο κοινός μας τόπος. Πόσο μαγικά αυτά τα δυο πουλιά που πετούσαν παντού, μας ένωναν και σφυρηλατούσαν αυτό το κάτι που αποκαλούμε θεσσαλονικιώτικη συνείδηση. 

Μερικά πραγματολογικά στοιχεία: Οι δίδυμοι αδελφοί Κόντη εγκαταστάθηκαν εδώ τη δεκαετία του ’70 από την Προσοτσάνη Δράμας και ξεπέρασαν τη νοσταλγία για το χωριό τους βγαίνοντας συνεχώς έξω στην πόλη και τις φαντασμαγορίες της. Καλές ή δυστοπικές. Δεν ήταν μόνο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και οι πρεμιέρες του Κρατικού Θεάτρου. Από την κατάληψη του Πολυτεχνείου του ΑΠΘ επί δικτατορίας, τη μεγάλη υποδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου στην πλατεία Αριστοτέλους, ως τις πορείες για τον Γρηγορόπουλο, τα μνημόνια, το νερό, το Pride, οι δίδυμοι ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Κανένας δεν τόλμησε να τους πειράξει, ήταν οι μασκότ, τα πουλέν και τα σύμβολα της καλοσύνης. 

Άργησα, όπως όλη σχεδόν η Θεσσαλονίκη, να πληροφορηθώ το τέλος του Ανέστη Κόντη και να τον αποχαιρετήσω εγκαίρως πηγαίνοντας στην κηδεία του. Αλλά θα ρωτήσω: Υπήρξαν ή υπάρχουν σε αυτή την πόλη άλλα πρόσωπα σαν τους αδελφούς Κόντη που μας κάνουν να γινόμαστε αθώα παιδιά και να χαιρετιόμαστε με καλοσύνη, γνωστοί και άγνωστοι, όπως το έκαναν εκείνοι;