Πεζόδρομος της Ζεύξιδος: Πάντα ο Μπρους Λι θα επιστατεί και θα επαγρυπνεί 

Διασχίζω φορτσάτος τη Ζεύξιδος, εξήντα εβδομήντα μέτρα στενό με μπαρ, φωτοτυπάδικα, μπεργκεράδικα, σουβλατζίδικα, γλυκάδικα, καταστήματα ρούχων και ένα φωτογραφικό στούντιο-σχολή. Ή, καλύτερα, διασχίζω τα τσιμέντα της Ζεύξιδος με τις ανήλιαγες πολυκατοικίες που ποτέ δεν τις βλέπει φως, το κατάστημα που πουλά ήρωες της Μάρβελ και παντού στο στενό χαμός από κόσμο. Όταν φτάνω στο ύψος του Urban (καφέ το πρωί και μπαρ το βράδυ, απέναντι από τις σφολιάτες και τα τυροπιτοειδή του Mama’s Baked), μια γνώριμη φωνή με ρωτά στα Καντονέζικα: «Γιατί έκοψες και δεν πολυαράζεις πια στη Ζεύξιδος;». Καθόλου δεν με σοκάρει που την ερώτηση μού την κάνει ο Μπρους Λι, ο προστάτης του πεζόδρομου, πάντα εκεί στη θέση του, σε κάδρο-γίγας στον τοίχο του Urban bar.

Mantarini coffee and more

Δεν κωλώνω και ας κινδυνεύω η απάντησή μου να μην πολυαρέσει στον Κίτρινο Πράκτωρα του Χονγκ Κονγκ και να με αρχίσει στα καρατέκα: «Είναι που η παλιά Ζεύξιδος έχει χαθεί, κύριε Λι, εκείνη η αληθινή Ζεύξιδος με το πλατάνι και τη Χόλι Γκολάιτλι, άλλο κάδρο, τη θυμάστε στο Pasta Flora Darling;». Δεν κάνουν έτσι οι φίλοι, λέει ο Μπρους, κι έτσι μου φάνηκε πρέπον να του εξηγήσω λίγο καλύτερα τον λόγο της αποχής μου από την κελαρυστή ζωή και το αιώνιο τιτίβισμα του δρόμου, που όποια στιγμή της ημέρας και να τον διαβώ σκάει από λαό. 

Pasta Flora Darling

«Εκείνη την παλιά Ζεύξιδος νοσταλγώ κάθε φορά που τη διασχίζω. Σαν γέφυρα στις Αόρατες Πόλεις του Καλβίνο, ενώνει την Ικτίνου με την Παύλου Μελά. Όμως δεν σταματώ για να αράξω στα υπαίθρια τραπέζια, γιατί θεωρώ πως παραμεγάλωσα. Τι δουλειά έχω εγώ εδώ, Μπρους, με τα εικοσάχρονα που αναρτούν ίνστα με βάφλες περιχυμένες με σούπερ porn food σιρόπια και ανοιχτά τοστ και αυγά σε διακόσιες πέντε (λέμε τώρα!) παραλλαγές; (Mantarini coffee and more) Εννοείται πως καμαρώνω με την πρόοδο και το έξω καρδιά υπαιθρικό προφίλ του μονοπατιού σας, ωδή στις μανιταρόσομπες που τον κρατούν θερμό και φίσκα από κόσμο ακόμα και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα. Καμιά σχέση όμως η σημερινή Ζεύξιδος σαν αίσθηση, με εκείνη τη Ζεύξιδος στις αρχές του μιλένιουμ, τότε που ο Δημήτρης και ο Γιάννης πρωτάνοιξαν την ορίτζιναλ Pasta Flora, που τις Πέμπτες οι Bengas Brothers μίξαραν Burt Bacharach με Belle and Sebastian και, όταν ξέμενα από Μάρλμπορο, δίπλα ήταν το Ψιλικόλοτζι του Νίκου Ιωσήφ. Μετά ήρθες εσύ, θυμάμαι τον Γρηγόρη να ανοίγει το Urban και να σε κρεμά στην ίδια θέση που σε πετυχαίνω τώρα, και τα υπόλοιπα 25 χρόνια μετά είναι ιστορία. Και αναμνήσεις, που καθόλου δεν μου αρέσει να τις ανακαλώ, όσα πέρασαν πέρασαν και εξάλλου the best is yet to come. Σωστά;». 

«Θα το δεχθώ», είπε, κι έτσι συνέχισα τον δρόμο μου, σώος, αβλαβής αλλά και συγκινημένος, όπως κάθε φορά που περνώ από ένα σημείο της πόλης που στα πλακόστρωτά του περπάτησαν κάποτε τα καλύτερά μου χρόνια.