Η απίθανη ιστορία του κυρίου Στρογγυλό Μάτι

Ο κύριος Στρογγυλό Μάτι είναι μια πρωτότυπη ιστορία του Γιάννη Πάσχου συγγραφέα, ομότιμου καθηγητή ιχθυολογίας, αποτελείται από οκτώ μέρη, τα οποία θα δημοσιεύονται κάθε εβδομάδα κι ένα.

Ο κύριος Στρογγυλό Μάτι είναι ένα λαβράκι με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του - και μάλλον έχει τους λόγους του. Μεγάλωσε χωρίς στερήσεις, χωρίς φόβους και χωρίς να χρειαστεί ποτέ να παλέψει για όσα είχε ανάγκη. Τώρα, λίγο πριν από μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του, αποφασίζει να μας διηγηθεί την ιστορία του.

«Είμαι ο κύριος  Στρογγυλό Μάτι και αν και ποτέ κανείς δεν με αποκάλεσε κύριο,  εγώ νιώθω κύριος με τα όλα μου, άρχοντας, πρίγκηπας που πέρασα τη ζωή μου βασιλικά χωρίς ποτέ να νοιαστώ για κάτι, χωρίς να αγωνιώ για κάτι, χωρίς να φοβηθώ από κάτι, ζωή και κότα δηλαδή κι ας είμαι ψάρι. Είμαι ένα υπέροχο, αψεγάδιαστο, δυνατό, γυαλιστερό λαβράκι.

Σήμερα, παραμονή του Ευαγγελισμού ξέρω ότι είναι η τελευταία μου μέρα, το ξέρω καλά, το έχω καταλάβει από τις προετοιμασίες που κάνουν οι ιχθυολόγοι πάνω στην εξέδρα. Ζω σε έναν ιχθυοκλωβό, αυτό είναι το σπίτι μου δηλαδή, με δίχτυα ολόγυρα  και από την κάτω μεριά φυσικά, που κρέμονται από μια μεγάλη στρογγυλή  εξέδρα που επιπλέει στην επιφάνεια της θάλασσας και είναι καλά αγκιστρωμένη στον βυθό. Αυτό είναι το σπίτι μου, εδώ μεγάλωσα και αν σε κάποιον φαίνεται ότι ο χώρος είναι περιορισμένος, για μένα είναι απολύτως  άνετος, δεν ένιωσα ποτέ ότι είμαι αιχμάλωτος, έτσι έμαθα να ζω από  μικρός, η απεραντοσύνη του πελάγους με φοβίζει, μου αρέσει να τη βλέπω αλλά με φοβίζει, εδώ   απολαμβάνω  τα θαλάσσια ρεύματα που περνούν μέσα από τα ανοίγματα των διχτυών και  χαίρομαι που  μοιράζομαι τον χώρο με άλλα ψάρια ίδιας ηλικίας και μεγέθους με μένα. Ποτέ δεν υπέφερα από μοναξιά.

Σε μια  άκρη του ιχθυοκλωβού  απέναντί μου, ακριβώς απέναντί μου, έρχεται συχνά  μια λαβρακίνα λίγο μικρότερη από μένα, μου αρέσει πολύ αυτή. Κολυμπά από την έξω μεριά κι έρχεται σχεδόν κάθε μέρα στεκόμαστε αντικρυστά και κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι λέμε. Είναι φοβερά φλύαρη, είναι ανήσυχη και νευρική και πάντα αναστατωμένη, κάθε τόσο πετάγεται, με τον παραμικρό θόρυβο, με τον πιο ασήμαντο παφλασμό, κάθε τόσο κοιτά πότε  δεξιά και πότε αριστερά, είναι σε επιφυλακή, αντίθετα, εγώ, όποτε θέλω  μπορώ να σταθώ ακόμη και ακίνητος προσπαθώντας να την καθησυχάσω, αλλά με κοιτά περίεργα και αυτή μου την ηρεμία  δεν την κατανοεί, ίσως και να με θεωρεί κάπως σνομπ.

Εκείνη πάντως βρίσκεται συνεχώς στην  απειλή, πότε ποιο ψάρι μεγαλύτερο θα την αρπάξει, πότε ο ψαράς θα την ξεγελάσει και θα πιαστεί στο αγκίστρι του, γι’ αυτήν οι άνθρωποι είναι απειλή, για μένα όμως προστάτες και φίλοι. Τη λυπάμαι καμιά φορά, αλλά ίσως και αυτή να λυπάται εμένα που μεγάλωσα κι έζησα τόσο προστατευμένος, τόσο ξένοιαστος, με τόσο λίγες εμπειρίες ζωής, ίσως και να με θεωρεί φλώρο, παρόλο που δεν μπορεί να γνωρίζει με λεπτομέρειες  την προσωπική μου ζωή,  ίσως όμως και να με λυπάται  που  οι ώρες μου είναι μετρημένες, αλλά κι εγώ ξέρω, από την αρχή το ήξερα, ότι η ζωή μου είναι το πολύ δυο χρόνια, δηλαδή τετρακόσια γραμμάρια και μετά τέλος.

Εγώ τη ζωή μου δεν τη μετρώ με ώρες και μέρες και μήνες, τη μετρώ με γραμμάρια μα δεν με νοιάζει, σκέφτομαι καμιά φορά ότι αν ήμουν πεταλούδα θα ζούσα το πολύ  μια βδομάδα, ευτυχώς, είμαι ψάρι που γεννήθηκα  και μεγάλωσα σε πλήρη ασφάλεια  κι έζησα δυο τέλεια χρόνια, όλα μου τα πρόσφεραν, αυτή  μπορεί να χάσει τη ζωή της ανά πάσα στιγμή και είμαι σίγουρος ότι αυτή η αγωνία την κατατρώει καθημερινά, μπορεί όμως και να ζήσει για χρόνια, να γίνει μια όμορφη, μεγάλη λαβρακίνα, εγώ δεν θα ζήσω ποτέ τέτοια στιγμή, δεν θα έχω ποτέ αυτή τη χαρά, αλλά δεν με νοιάζει, δεν τη ζηλεύω,  πέρασα υπέροχα, σημασία έχει να ζεις χωρίς αγωνίες και φόβους. Αν και είμαστε το ίδιο είδος και ανήκουμε στην ίδια μεγάλη οικογένεια,  δεν θα μπορούσα στιγμή να ζήσω έξω από εδώ,  και μόνο που το σκέφτομαι με πιάνει τρόμος, τα λέπια μου τρίζουν, παραλύω από την αγωνία του τι θα μου συμβεί, ω, ναι, είμαι φλώρος, ένας νοστιμούλης, γενναιόδωρος φλώρος. Κάθε μέρα με την ουρά μου της πετάω μέσα από τα ανοίγματα των διχτυών  κόκκους από την τροφή που μου ρίχνουν κι εκείνη τρελαίνεται, παθαίνει μεγάλη πλάκα, την αρπάζει μανιασμένα, δεν ξέρω αν της φαίνεται τόσο νόστιμη  ή αν χαίρεται που τη φροντίζω.

Μετράω τις τελευταίες μου ώρες, σε λίγο θα σηκώσουν σιγά-σιγά τα δίχτυα του ιχθυοκλωβού  και θα με ψαρέψουν, πριν όμως συμβεί αυτό θα διηγηθώ τη ζωή μου βήμα-βήμα και ίσως  γίνει κατανοητό γιατί φεύγω από  αυτό τον μάταιο κόσμο -για σας μάταιο-  ευτυχισμένος.

Θα εξομολογηθώ όμως κάτι:

Έχω ένα σχέδιο στο μυαλό μου και ίσως καταφέρω να ζήσω κάμποσους μήνες ακόμη απολαμβάνοντας την υπέρμετρα εξαιρετική ζωή μου, αργότερα θα σας το αποκαλύψω. Μόνο με τη λαβρακίνα μου το μοιράστηκα γιατί κατάλαβε ότι ήρθε η στιγμή και θα αποχωριστούμε και ήταν απαρηγόρητη. Μου πέρασε πάντως από τη σκέψη ότι μπορεί να το βλέπει άκρως ωφελιμιστικά το ζήτημα, γιατί  θα χάσει τους πεντανόστιμους κόκκους τροφής που της πετάω. Αδυναμίες είναι αυτές και τις κατανοώ.

Συνεχίζεται...