Η απίθανη ιστορία του κυρίου Στρογγυλό Μάτι, Μέρος ΙΙ

Εγώ, ο κύριος Στρογγυλό Μάτι, αν και ποτέ κανείς δεν με αποκάλεσε κύριο, γεννήθηκα σε έναν Ιχθυογεννητικό Σταθμό. Ξέρω ότι πολλοί από εσάς που διαβάζετε  την ιστορία μου ίσως πιάνετε  την μύτη σας απ’ την ψαρίλα που φαντάζεστε ότι θα μυρίζει εδώ. Αυταπατάστε οικτρά όμως, είναι όλα στη εντέλεια. Καταρχάς, εδώ μπαίνει μόνο όποιος έχει δουλειά,αφού απολυμάνει πρώτα από όλα τα παπούτσια του.

Από τη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω, τη στιγμή δηλαδή που έγινα ένα μικρό-μικρό ψαράκι, σαν βελονίτσα φανταστείτε, με εντυπωσίασε η απόλυτη ησυχία που επικρατούσε, ο ονειρικός φωτισμός, η υπέροχη σταθερή θερμοκρασία του νερού και η ηρεμιστική ροή του. Ας μην μιλήσω για το οξυγόνο που χρειάζομαι,  τέλειο, υπερτέλειο, τόσο όσο απαιτείται  για να κολυμπώ-όσο μπορώ-  και να βλέπω ευχάριστα όνειρα. Παρασύρθηκα από τον ενθουσιασμό  περιγράφοντας τις φανταστικές συνθήκες στον χώρο του Ιχθυογεννητικού Σταθμού.

Τον πατέρα και την μάνα μου δεν τους γνώρισα ποτέ. Κανένα ψάρι άλλωστε, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα και τη μητέρα του, αυτή η σκέψη απαλύνει κάπως το αίσθημα της απουσίας. Λένε ότι ο πατέρας μου ήταν ένα μεγάλο, πάνω από πέντε κιλά, λαβράκι,  ήταν δυνατός, δεν είχε κανένα ελάττωμα, εξωτερικά εννοώ, δεν του έλειπαν λέπια, τα πτερύγια του ήταν καλοσχηματισμένα, δεν είχε σημάδια στο σώμα του, ήταν καταπληκτικός, κούκλος, το ίδιο και η μάνα μου, αυτή κι αν ήταν φίνα από κάθε άποψη, μια  ζηλευτή λαβρακίνα που όλοι την καμάρωναν, ίσως λίγο μεγαλύτερη σε βάρος από εκείνον, αλλά  γι’ αυτό τους διάλεξαν και τους δυο ανάμεσα από πολλά ψάρια, τους διάλεξαν γιατί ήταν σούπερ, ξεχώριζαν, τους διάλεξαν γιατί πίστευαν -και λάθος δεν έκαναν- ότι αυτά τα εξαιρετικά χαρακτηριστικά τους θα τα κληρονομήσουν στους απογόνους τους.

Τους ξεχώρισαν λοιπόν και, χωρίς να τους ταλαιπωρήσουν, τους έβαλαν προσεκτικά μέσα σε μια στρογγυλή δεξαμενή με διάμετρο πέντε μέτρα περίπου, με όλα τα καλά του κόσμου μέσα, όλα αυτά που θέλει ένα ζευγάρι για να νιώσει σιγουριά, άνεση και ηρεμία, ώστε κάποια στιγμή να απελευθερώσει ήσυχα  τα αυγά και το σπέρμα. Πότε έγινε αυτό δεν το ξέρω ακριβώς, υποθέτω ότι έγινε όταν δεν άντεχε άλλο η μάνα μου να κρατά τα αυγά στην κοιλιά της, όταν απεγνωσμένα ήθελε να τα απελευθερώσει, και ο πατέρας μου, πανέτοιμος και ασυγκράτητος,  την ακολουθούσε κατά πόδας και γινόταν λιγάκι πιεστικός στριμώχνοντάς την στα τοιχώματα της δεξαμενής. Γέμισε η δεξαμενή με χιλιάδες αυγά κι ένα από αυτά ήμουν κι εγώ, ένα σύννεφο από το σπέρμα του πατέρα μου μας τύλιξε, γονιμοποιηθήκαμε το ένα μετά το άλλο σχεδόν ταυτόχρονα και αμέσως αρχίσαμε να επιπλέουμε άτσαλα προς την επιφάνεια και, από μια μικρή έξοδο του νερού, ακολουθώντας τη ροή του, οδηγηθήκαμε όλα τα γονιμοποιημένα αυγά σε μια άλλη δεξαμενή μικρότερη. Η αλήθεια είναι ότι για κάποιες ώρες υπήρχε  μεγάλος συνωστισμός, αλλά αδέρφια ήμασταν και δεν μας πείραζε καθόλου. Δεν είδαμε ποτέ  τον πατέρα και την μάνα μας, για μας πατέρας και μάνα  ήταν πλέον οι άνθρωποι, οι δυο ιχθυολόγοι του σταθμού, αυτοί που έρχονταν συνεχώς σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Παρέμεινα μέσα στο αυγό περίπου τρεις μέρες, την τρίτη μέρα με ένα δυνατό τίναγμα διέρρηξα το κέλυφος, ένας νέος κόσμος ξεπρόβαλε,όλα ήταν παράξενα γύρω μου, οι θόρυβοι και οι ήχοι με αναστάτωσαν, η αλλαγή της θερμοκρασίας με αιφνιδίασε, η παρουσία κι άλλων νεογέννητων ψαριών με ηρεμούσε,αυτό όμως που θυμάμαι, ήταν το φως, ήταν τόσο απαλό, τόσο χαμηλό όσο έπρεπε για να σου δημιουργεί αίσθηση  ασφάλειας, χαλάρωσης και τη θέληση να κολυμπήσεις,ενώ όσο περνούσε η ώρα, αισθανόμουν σιγά -σιγά το  σώμα μου να αλλάζει, τα εσωτερικά όργανά μου να αρχίζουν σταδιακά να λειτουργούν, καρδιά, βράχια, σπλάχνα κι έλεγα από μέσα μου κι εγώ θα γίνω ένα ψάρι σαν τους γονείς μου, δυνατό και υγιές. Παρατηρούσα τις αλλαγές αυτές και στα αδέρφια μου που κολυμπούσαμε όλα μαζί και αυτό το μεγάλο πανηγύρι της σταδιακής ολοκλήρωσης σε μικρά, σχεδόν διαφανή ψαράκια ήταν συγκλονιστικό,ήταν μεγάλη γιορτή, χαιρόμασταν όπως χαίρονταν και αυτοί που είχαν αναλάβει να μας έχουν υπό την άγρυπνη εποπτεία τους μήπως και κάτι πάει λάθος. Τελικά,  όσοι βρισκόμαστε εδώ μέσα, άνθρωποι και ψαράκια, έχουμε μια σιωπηλή  επικοινωνία μεταξύ  μας, αυτές οι στιγμές κρύβουν ένα μυστήριο, είναι μαγικές, μόνο εμείς που βρισκόμαστε εδώ μέσα μπορούμε να τις νιώσουμε και ας μην έχουμε την δυνατότητα να τις ερμηνεύσουμε. Είμαι πλέον ένα μικρό, ολίγων εκατοστών, πανέξυπνο ψαράκι…Ζήτω!

Συνεχίζεται...