Μια ιστορία αγάπης στην Αθήνα του 2026, για τη μνήμη, τη φθορά του χρόνου και όσα μένουν όταν όλα αλλάζουν.
Έρχονται από την Εμμανουήλ Μπενάκη. Περπατώντας αργά, σαν επισκέπτες από μιαν άλλη εποχή. Εκείνη αγκιστρωμένη πάνω του. Αυτός με το χέρι περασμένο στο μπράτσο της. Ας τους ονομάσουμε Χ και Ψ. Κοτσονάτοι, κι ας κουβαλάνε χρόνια στην πλάτη τους.
Κάτι του λέει εκείνη. Αυτός της δείχνει την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στο τέρμα της μικρής ανηφοριάς.
«Πάμε, σε κρατάω».
Δύο βήματα. Τρία.
Ανεβαίνουν τον σκιερό πεζόδρομο, με κατεύθυνση τα σκαλοπάτια της εκκλησίας. Ίσως είναι ο ναός στον οποίο παντρεύτηκαν περί τα τέλη του ’60. Ίσως εκεί βάφτισαν τα παιδιά τους το ’72 ή το ’74 ή το ’77. Ποιος ξέρει. Τέσσερα βήματα. Πέντε.
Μοιάζουν εντελώς ξεκομμένοι από τον αχό τού τώρα. Σαν να μην αναγνωρίζουν τίποτα. Μια καφετέρια που δεν υπήρχε το 1980. Το οδόστρωμα που μυρίζει κάτουρο. Τοίχοι ζωγραφισμένοι με λέξεις: Eat - Love - Laugh, Η Επανάσταση Άρχισε, Θάνατος στη Μιζέρια. Η Ψ παρατηρεί τα σκουπίδια, αριστερά, στα πρώτα μέτρα του δρόμου. Ένα βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο είναι πεταμένο χάμω. «Το όνομα του ρόδου». Το έχει διαβάσει; Δεν θυμάται. Ελάχιστα θυμάται πλέον, κι ας προσπαθεί τρομερά να θυμηθεί. Γέρνει ανεπαίσθητα πάνω του, σαν παιδί, κι αυτός συνεχίζει, όσο γίνεται, ευθυτενής, παλεύει ακόμα να μοιάζει με βράχο. «Έλα, γλυκιά μου, εγώ είμαι εδώ». Δύο ηλικιωμένοι στο κέντρο της Αθήνας, φθινόπωρο του 2026.
Γύρω τους τραπέζια, καφέδες, μηχανάκια, πατίνια, η αστική οχλαγωγία ενός παρόντος ολότελα αμήχανου, πεζού. Συζητήσεις, φωνές. Για το ξεκίνημα του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα. Για το ότι η θερμοκρασία θα πέσει τις επόμενες μέρες. Για κβαντικούς απατεώνες, υπνωτιστές εσωτερικής κάθαρσης, γιατρούς ψυχικής κοσμοϊσορροπίας. Για την τραγωδία του Μαζώ και τους επωνύμους που φωτογραφίζονταν με τους ντίλερ της απάτης. «Καλύτερα να φύγουμε», λέει η Ψ, κάπως αναστατωμένη από τον θόρυβο. «Όχι, φτάσαμε σχεδόν», την καθησυχάζει ο Χ.
Μέχρι να φτάσουν, όμως, έχουν ακόμα είκοσι μέτρα, κι αυτός ο πεζόδρομος, η οδός Μαυροκορδάτου, εξακολουθεί να τους επιφυλάσσει απρόσμενες εικόνες. Στα δεξιά, όπως ανηφορίζουν, ο χάρτης του παρελθόντος είναι σβησμένος. Οι εκδόσεις Μορφή άδειες, μια ταμπέλα πληροφορεί κάθε ενδιαφερόμενο ότι έχουν μεταστεγαστεί. Πιο πάνω, πλάι από τις εκδόσεις Αρμός, μια τζαμαρία γεμάτη γκράφιτι. Δίπλα ένα τζάμι σπασμένο. Λουκέτα. Εγκατάλειψη. Μερικά βήματα πιο πέρα, το Ξενόγλωσσο Βιβλιοπωλείο έρημο, σαν ρημαγμένο. Ο Χ ξεροκαταπίνει. Ποιος ξέρει γιατί. Ίσως από εδώ αγόραζαν στα παιδιά τους τα βιβλία των αγγλικών. Ίσως σ’ αυτή την αθηναϊκή γειτονιά έρχονταν κάποτε ως οικογένεια για να ψωνίσουν λογοτεχνία. Τώρα τι έχει απομείνει; Δυο τρεις βιτρίνες μόνο, μια χούφτα καταστήματα που επιμένουν κόντρα στη λαίλαπα των καιρών. Τίποτε άλλο δεν παραπέμπει στο χτες. Α, υπάρχει και μια παλιά επιγραφή, γραμμένη με λεπτή γαλάζια μπογιά: Η γνώση είναι η δύναμη για να αλλάξουμε τον κόσμο.
Λίγο πριν φτάσουν στην εκκλησία, βλέπουν δεξιά ένα θαλασσί καφάο πάνω στο οποίο είναι ζωγραφισμένη μια άλλη φράση: Believe you can and you are half way there.
Ενδεχομένως είναι τούτες οι λέξεις που τους δίνουν υποσυνείδητα τη δύναμη.
«Έλα, φτάσαμε», της λέει.
Ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια, λίγο πιο αργά απ’ ό,τι πιθανότατα τα ανέβηκαν στα τέλη του ’60 ή το ’72, το ’74, το ’77.
Τους χάνω από τα μάτια μου, μπαίνουν στον ναό.
Περιμένω.
Οκτώ λεπτά αργότερα, βγαίνουν.
Κοιτάζουν αμίλητοι την οδό Ακαδημίας, τα γκρίζα κτίρια, το καυσαέριο που τυλίγει τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα, έναν άστεγο που διπλώνει την κουβέρτα του, τους άνδρες των ΜΑΤ που στέκονται ακίνητοι, τον κόσμο, που φαντάζει τόσο διαφορετικός πια.
23°
