Ο Ρένος Χαραλαμπίδης και τα δύο μυστικά ρολόγια της Αθήνας

Υπάρχουν δύο σημεία της Αθήνας που, όσο κυλάει ο καιρός, μού γίνονται όλο και πιο αγαπημένα. Όλο και πιο αναγκαία.Τα δύο δημόσια ρολόγια στην καρδιά τής τρυφερά μπερδεμένης πολιτείας των Αθηνών, που πασχίζουν να βάλουν σε τάξη το πιο ανερμήνευτο και κατακλυσμιαίο πράγμα στη ζωή μας: τον χρόνο.

Το πρώτο δημόσιο ρολόι είναι ηλιακό. Και είναι ένα παιδιόθεν αγαπημένο, μυστικό και μυστικιστικό σημείο της πόλης. Βρίσκεται στην πύλη του Εθνικού Κήπου, στην είσοδο της Αμαλίας. Περιφρονημένο. Κάνεις δεν στέκεται να δει τι ώρα δείχνει η σκιά που ρίχνει αυτό το αλχημιστικό μεταλλικό έμβολο. Πάντα στο περίπου. Μου λέει μια άλλη, ποιητική ώρα, από τότε που παίρναμε το λεωφορείο από Ζωγράφου, το 222, και κατεβαίναμε με τη μητέρα μου βόλτα Κυριακή στον Βασιλικό Κήπο, όπως τον έλεγαν οι προηγούμενες γενιές. Και, για να είμαι ειλικρινής, ακουγόταν πιο παραμυθένιο.

Τώρα διαλέγω ηλιόλουστες μέρες της άνοιξης και πηγαίνω με μια απροσδιόριστη συγκίνηση. Λες να μη λειτουργεί πια; Κι όμως. Αυτό το ηλιακό ρολόι συνεχίζει να λέει τι ώρα είναι για το παιδί που προσεκτικά φυλάω μέσα μου. Εκεί θα συναντήσω τον μαθητή της Α΄ Δημοτικού που κάποτε υπήρξα και που προσπαθούσε με κόπο να καταλάβει την ώρα, σαν μέγα χρησμό, όπως τη λέει ο παντοκράτορας ήλιος και η μετέωρη σκιά.

Το δεύτερο ρολόι βρίσκεται στην Πλατεία Αιγύπτου. Κοντά στο Πεδίον του Άρεως. Κι ακόμα πιο κοντά στην προτομή του Καβάφη. Ο περαστικός δεν το παρατηρεί και πρέπει να του το υποδείξουν. Σαν ορθογραφικό λάθος. Είναι στον τελευταίο όροφο, λίγο πιο κάτω απ’ την ταράτσα, της πολυκατοικίας του Μεσοπολέμου πίσω από την πλατεία. Τα βράδια φωτίζεται. Για όσους το έχουν ανάγκη. Για εμάς που θέλουμε να μοιραζόμαστε την ώρα μας σε κοινή θέα. Είναι τέλεια συντηρημένο κι αυτό το κάνει ακόμα πιο αλλόκοτο. Κάποιοι το αγαπάνε πραγματικά. Μα ποιος μπορεί να αγαπά τον χρόνο; Το παρατηρώ από την εποχή της φοιτητικής μου ζωής. Σαν ένα μυστικό της Αθήνας που ξέρω μόνο εγώ. Δεν έχει δείκτη για δευτερόλεπτα. Κι αυτό λοιπόν στο περίπου. Αντιψηφιακό. Όπως το ηλιακό.

Κάποια βράδια της φοιτητικής μου ζωής που ανακάλυπτα την ποίηση, πέρναγα ελαφρά μεθυσμένος και φανταζόμουν το άγαλμα του Καβάφη να απαγγέλει προς το ρολόι: «Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια».

Αυτά λοιπόν είναι τα δύο αγαπημένα «μυστικά» ρολόγια μιας πόλης που την ξέρω και με ξέρει. Και ο χρόνος ρολάρει πιο γλυκά για το παιδί που υπήρξα, αλλά και πιο ποιητικά για τον φοιτητή που ανακάλυπτε τον Καβάφη. Μόνο για τους μυημένους αθηνολάτρεις.

→ Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι σκηνοθέτης.