Στην ντίσκο Boom Boom δεν έχει αλλάξει τίποτα σαράντα χρόνια τώρα

To clubbing κατέβηκε Νότια Σάββατο βράδυ. Φτάνοντας στην ντίσκο Boom Boom στις Τζιτζιφιές δεν καταλαβαίνεις αν το κτίριο στη συμβολή της λεωφόρου Ποσειδώνος με τη Θησέως είναι μισοτελειωμένη οικοδομή ή σκηνικό. Μπαίνεις απ’ το πλάι και στο χολ της θρυλικής ντισκοτέκ των Νοτίων Προαστίων, που λειτουργεί ανελλιπώς για περισσότερα από σαράντα χρόνια, σε αρπάζει απ’ τα μαλλιά μια πανδαισία camp αισθητικής. Φαντεζί φώτα, φανταχτερά υφάσματα, κόκκινη ταπετσαρία στον τοίχο, μια καθολική εικόνα της Θεοτόκου, μια σημαία και πολλά-πολλά-πάρα πολλά μπιμπελό. Λίγο πριν την είσοδο στα αριστερά ο τοίχος έχει κορνιζαρισμένη μία φωτογραφία του ιδιοκτήτη με τον Στέλιο Καζαντζίδη, μία με τους Iron Maiden και μία με τον Bruce Dickinson των Iron Maiden σόλο, μεταξύ άλλων.

Στα δεξιά, επίσης καδραρισμένο, ένα άρθρο της Μυρτώς Κοντοβά για το μαγαζί, δημοσιευμένο στην Athens Voice το 2006. Έγραφε τότε η Κοντοβά για τον δισταγμό της να φιλοξενήσει σε κείμενό της την ντισκοτέκ Boom Boom, φοβούμενη μήπως το trend χαλάσει τη φάση και γεμίσει το μαγαζί από τίποτα σελέμπριτι. Είναι όντως επικίνδυνο πράγμα το hype, ειδικά όταν ζεις σε εποχές σαρωτικού gentrification, όπως σήμερα, με όλα τα μοναδικά πράγματα να βουλιάζουν κι εσύ να ψάχνεις μια σανίδα μέσα στην ευνουχιστική ομοιομορφία. Πέρασαν 19 χρόνια από το κείμενό της και μπορώ να σας πω μετά λόγου γνώσεως ότι η ντίσκο αυτή δεν έχει πάθει τίποτα. Τα πάντα: από τους θαμώνες, τη μουσική και τις εναλλαγές της μουσικής μαζί, τα ποτήρια του ποτού, τη διακόσμηση, όλα ήταν κομμάτια ενός ταξιδιού στον χρόνο. Η Boom Boom είναι το Γαλατικό Χωριό που αντιστέκεται στην αθηναϊκή νύχτα. Μόνο ένα πράγμα είναι πολύ μπροστά από την εποχή μας σε αυτή την ντίσκο. Ένα πράγμα που δεν βρίσκεις εύκολα σχεδόν πουθενά στην Αθήνα: τηρείται απόλυτα ο αντικαπνιστικός!

Πήραμε τα ποτά μας, χωθήκαμε σε ένα πάσο πίσω αριστερά, γιατί η ντίσκο ήταν γεμάτη ήδη από τις 12, με πολλές κρατήσεις να αναμένονται, και κόψαμε κίνηση. Βάτες, παντελόνι παγιέτα, τζιν καμπάνες, περούκες αφάνα σε διάφορα χρώματα, γυαλιά στρογγυλά και ρίγα. Η μουσική seventίλα. Bee Gees και Michael Jackson στα πρώτα του βήματα. Πηδήξαμε στην πίστα, όπου ήμασταν οι νεότεροι σε ηλικία. Υπήρχε κάτι αλλόκοτο γύρω μας: κόσμος που διασκεδάζει πεισματικά, με διαφορετικό τρόπο από τη νόρμα. Δεν συνέβαινε μια παράσταση δίπλα μας. Δεν χόρευε κόσμος που ήρθε να δει κάτι διαφορετικό για να σπάσει τη μονοτονία του. Όχι. Όλοι γύρω μας ήταν σαν να μη σταμάτησαν ποτέ να πηγαίνουν σε ντισκοτέκ. Τώρα συναντηθήκαμε εμείς μαζί τους. Γεια σας, μοναδικοί άνθρωποι!

Οι ντιτζέι –ο ένας είναι ο ιδιοκτήτης και λέγεται Soulis, όπως έμαθα– βρίσκονται αντικριστά από την πίστα, μέσα σε ένα κόκπιτ, σαν έτοιμοι να απογειώσουν διαστημόπλοιο. Φορούν ακουστικά, τα βινύλια γλιστρούν στα χέρια τους και η μουσική κυλά στα αυτιά μας όσο τα πόδια μας χοροπηδούν στο παρκέ. Μπροστά τους είναι στερεωμένα μικρόφωνα. Συχνά πυκνά μιλούν για να αναγγείλουν το επόμενο κομμάτι: «Πάμε να ακούσουμε ένα καινούργιο τραγούδι από το 1982» (λολ!).

Μια ταμπέλα στον καθρέφτη δίνει σαφείς οδηγίες: όχι ποτό στην πίστα για να μη γλιστράμε, όχι τσιγάρο για να μην καιγόμαστε, όχι τρενάκι (φιδάκι) για να μη σκοντάφτουμε. Καθώς χορεύουμε ιδρωμένοι ανάμεσα σε αυτούς τους τρελούς Γαλάτες της ντίσκο, με το μηχάνημα που παράγει μπουρμπουλήθρες από σαπούνι να τις κατευθύνει πια καταπάνω μας, σκέφτομαι πόσο απροσδόκητο ήταν αυτό το σαββατόβραδο στην άκρη της πόλης, σ’ ένα χαμένο και μοναχικό κομμάτι της, όπως λέει και το «Tragedy» των Bee Gees που μόλις μπήκε. «Here I lie, in a lost and lonely part of town»