Όλα τα μπαρ της Αθήνας είναι θεατρόφιλα μια και οι άνθρωποι του θεάτρου πηγαίνουν για ένα-πέντε ποτά, όπως και οι θεατές, μετά την παράσταση. Αλλά λίγα μπαρ βρίσκονται μεσοτοιχία με δύο θέατρα
Το Jukebox είναι ένα σεμνό και διακριτικό, καθόλου φέικ μπαρ, με χαρακτήρα και μουσική άποψη
Στο Jukebox πήγα καλεσμένη της δημοσιογράφου Νόρας Ράλλη ένα σκοτεινό χειμωνιάτικο βράδυ – που έγινε αμέσως αστραφτερό μόλις μπήκα στο μπαρ: όχι επειδή είναι φωταγωγημένο ή υπερ-φωτισμένο, κάθε άλλο. Το Jukebox έχει τον πιο σωστό, πιο κατάλληλο φωτισμό για μπαρ που έχω δει εδώ και καιρό (αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν πηγαίνω σε πολλά μπαρ πια…) Είναι πλασμένο για βραδινό ημίφως που συνοδεύεται από μουσικές τις οποίες θέλεις πολύ να ακούσεις, ξαφνικά, και δεν το περίμενες, δεν περίμενες indie rock, funk, πόσο μάλλον δίσκους βινυλίου, που έμαθα ότι παίζουν στα περίφημα ντεκ (μία από τις λέξεις που μου τη σπάνε, τα ντεκ κάπως μου φέρνουνε πάντα στο μυαλό τον Παφ Ντάντι, πρώην Ντίντυ, και κάτι άλλους με χάντρες στα δόντια οπότε ας τα ξεχάσω τα ντεκ που είναι αχώνευτα). Το Jukebox παίζει συχνά βινύλια, γιατί λέει οι ιδιοκτήτες ξεχωρίζουν τον ήχο, και τους πιστεύω, παρόλο που δυστυχώς δεν μπορώ να ξεχωρίσω τον ήχο. Παρά μόνο σε μουσικές που μου αρέσει να ακούω επειδή είναι ωραίες.
Μετά από αυτήν την εντελώς αντικειμενική παρατήρηση, πάμε στο μπαρ: είναι ωραίο λέμε, λίγο Μπουκοφσκι-κό, με γωνίες και σημεία κατάλληλα να απομονωθείς ή να απομονώσεις (άλλο άτομο) με σοφτ διακόσμηση που δεν σε απασχολεί άρα σωστότατη, με ατμόσφαιρα μπαρ που θα μπορούσε να γίνει στέκι σου… Είναι στέκι καλλιτεχνών, άλλωστε βρίσκεται τσικ-του-τσικ με το Από Μηχανής Θέατρο, στο οποίο δεν πήγα φέτος ακόμα, και το Θέατρο Μεταξουργείο, όπου είδα πρόσφατα τον καταπληκτικό Αντώνη Λουδάρο να δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας και σκηνοθεσίας (στο έργο «Είμαι η γυναίκα μου»). Η τοποθεσία ενός μπαρ συνήθως καθορίζει ή επηρεάζει το είδος του κοινού του, και το Jukebox, στον πεζόδρομο Ακαδήμου, έχει διαλέξει ένα σημείο-κλειδί, κομβικό ως προς το κοινό που ξέρει από Μπρεχτ. Τη βραδιά που πήγα, χάρη στην Νόρα, οι ηθοποιοί, σκηνοθέτες και γενικά θεατράνθρωποι ήτανε ακόμα περισσότεροι – χάρηκα που είδα μετά από καιρό την Βάνα Πεφάνη, και γνώρισα τον Τάσο Πυργιέρη, σίγουρα και άλλους που δεν θυμάμαι. Κάθε τόσο οργανώνονται εδώ ειδικές βραδιές με λάιβ ή με χορευτικά, ή με μουσικά αφιερώματα.
Το συμπέρασμα είναι ότι το Jukebox είναι ένα σεμνό και διακριτικό, καθόλου φέικ μπαρ, με χαρακτήρα και μουσική άποψη. Και ότι κακώς δεν πηγαίνω πιο συχνά σε μπαρ, τελικά…
Jukeboxcafé bar, Ακαδήμου 16, Μεταξουργείο, τηλ. 6937262297
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η συγγραφέας ακολουθεί μια διαδρομή στην πόλη όπου οι δρόμοι, οι εικόνες και οι αναμνήσεις μπλέκονται με το σήμερα
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η Βικτώρια Σαντούλιακ γράφει για την Αθήνα της φιλοξενίας και των μικρών καθημερινών στιγμών που την έκαναν να νιώσει σπίτι: H Αθήνα της Βικτώρια Σαντούλιακ
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, ο δημοσιογράφος γράφει για την ακτογραμμή, τις γειτονιές και τις μικρές ατέλειες που κάνουν την πόλη ξεχωριστή
17°
