Balcony stories: Η interior designer Βασιλεία Μπακαγιάννη μιλάει από το μπαλκόνι της

Balcony stories: Βασιλεία Μπακαγιάννη, interior designer, μητέρα ενός παιδιού, 43 ετών

Ονομάζομαι Βασιλεία Μπακαγιάννη και είμαι 43 ετών. Ασχολούμαι με την τέχνη και την γυναικεία φροντίδα. Έχω σπουδάσει marketing και interior design/architecture και είμαι πιστοποιημένη Red TentDoula. Άλλες φορές δημιουργώ αρχιτεκτονικές προτάσεις, άλλες κοσμήματα, άλλες ημερολόγια για τη σελήνη και τις γυναίκες και άλλες ζω το θαύμα τις γέννας δίπλα στις μητέρες που με χρειάζονται.

Η εγκυμοσύνη μου και η γέννα του γιου μου στο σπίτι μας πριν περίπου 10 χρόνια και ύστερα η γνωριμία με τους κύκλους γυναικών, με έφεραν σε ένα μονοπάτι που έψαχνα χωρίς να ξέρω πως το ψάχνω. Εκεί βρήκα την ψυχή μου να ανθίζει, να βρίσκω θεραπείες προσωπικές και συλλογικές, έμπνευση και ενδιαφέρον να μάθω περισσότερα για το γυναικείο σώμα και για την φροντίδα του με έναν ολιστικό τρόπο. Μαζί με τον Θάνο κυοφορούσα και την free soul mama. Γεννήθηκε δύο μήνες πριν γεννηθεί αυτός. Μια ομάδα για τον φυσικό τοκετό στο fb. Και μετά ήρθε η εκπαίδευση ως birth keeper και ο πρώτος κύκλος στην Νέα Σμύρνη, τα home births και έγινε μεγάλη αγάπη και τρόπος ζωής.

Είναι πολύ σημαντικό να δημιουργούνται και να προσφέρονται οι κύκλοι γυναικών.Μέσα από τους κύκλους οι γυναίκες μπορούμε να εκφραστούμε και να συνδεθούμε με τη γυναικεία μας φύση. Να έρθουμε κοντά στις ιερές μας ποιότητες, να γνωρίσουμε το σώμα μας, τη μήτρα μας, την περίοδό μας, την σεξουαλικότητα μας. Μας βοηθάει να αγκαλιάσουμε αυτά που μας φέρνουν πόνο και φόβο, να αφήσουμε απαλά πίσω ότι δεν χρειαζόμαστε και μπορούμε να θυμηθούμε όλες οι γυναίκες πόσο μοιάζουμε μεταξύ μας. Μαθαίνουμε να βλέπουμε η μία την άλλη σαν μια ζωγραφιά στον τεράστιο αυτό καμβά της ζωής, πως δεν χρειάζεται να ανταγωνίζεται η μία την άλλη και πως είμαστε εδώ να φτιάξουμε με αγάπη τον κόσμο. Είμαστε θεραπεύτριες, αλχημίστριες, μάγισσες. Μπορούμε να μετακινήσουμε βουνά, να φέρουμε ειρήνη.

Τολμώ τις αλλαγές, άλλες φορές, ως Κριάρι, δρω πολύ παρορμητικά και άλλες δίνω τον χρόνο να φροντίσω τους σπόρους μου. Όσο μεγαλώνω δίνω περισσότερο χώρο στην αλήθεια μου, συντονίζομαι περισσότερο με τον ρυθμό των εποχών και της σελήνης, μαθαίνω πότε να περιμένω νέες συνθήκες, πότε να αποσύρομαι, προσπαθώ να δίνω χώρο σε ότι έρχεται και αν κάτι δε βγει δε βγήκη. Συνήθως ακολουθώ τη διαίσθηση μου, τα ξωτικά και τις νεράιδες! (Χαχαχα)

Και τα «ναι» και τα «όχι» είναι σημαντικά, να τα εκφράζουμε αλλά και να τα δεχόμαστε από τους άλλους. Όταν δεν τα εκφράζουμε, μπλοκάρουμε την υγεία μας, απομακρυνόμαστε από την αλήθεια μας και την πραγματικότητα που θέλουμε να ζούμε

Με εμπνέουν και μου προσφέρουν στιγμές χαλάρωσης όταν δυσκολεύομαι και θέλω να δραπετεύσω, η φύση, το βουνό, τα δάση, το κέντρο της Αθήνας, η μουσική, οι άνθρωποι, οι αρχαίοι ναοί, τα ποτάμια, οι φίλες μάγισσες, να βγω στο μπαλκόνι, στον κήπο, να περπατήσω ξυπόλητη.

Το να είμαι συνοδοιπόρος στο ταξίδι της μητέρας από τη σύλληψη του μωρού της ως και μετά την γέννα, με γεμίζει μεγάλη ευγνωμοσύνη

Για όλα όσα έχω ζήσει και έχω αισθανθεί όλα αυτά τα χρόνια κοντά στις μητέρες και τις οικογένειες τους, που με εμπιστεύτηκαν στο δικό τους ιερό ταξίδι, ευάλωτοι και δυνατοί παράλληλα, μου δίνουν έμπνευση, να δυναμώνω και να μαλακώνω κι εγώ μέσα από αυτή την τόσο δυνατή εμπειρία της γέννας. Και ειδικά των home births.

Διακρίνω την ευγένεια στους ανθρώπους ως μια μεγάλη αρετή και συγκινούμαι εύκολα σε τέτοιες συνθήκες

Μια φίλη που θα σε ακούσει χωρίς να σε κρίνει, ένα άγνωστο ζευγαράκι που θα σε βοηθήσει να σου αλλάξει λάστιχο. Η ευγένεια έχει μέσα φροντίδα και ελπίδα!

Νιώθω περήφανη που κάθισα ξανά στα θρανία στα 28 και πήρα ένα δεύτερο BA, που γέννησα τον Θάνο στο σπίτι, που εμπιστεύομαι εμένα και την πραγματικότητα μου, που έδιωξα τον φόβο και οδηγώ αμάξι

Χωρίς μπαλκόνι, χωρίς αυλή, χωρίς έναν χώρο να βγεις να συνομιλήσεις με το έξω, είναι φυλακή για εμένα. Πάντα τα σπίτια που έχω ζήσει είχαν μεγάλες βεράντες και πάντα ζωντανές, γεμάτες φυτά. Δίνω μεγάλη έμφαση στον σχεδιασμό ενός μπαλκονιού, μου αρέσει να τα παρατηρώ και να τα φωτογραφίζω. Τα αστικά, της επαρχίας, ζούμε σε μια χώρα που τα μπαλκόνια είναι άμεσος τρόπος επαφής με το έξω. Όλα έχουν μια ιστορία.

Με τη Βικτώρια πέρασα υπέροχα, όπως πάντα. Είναι αισιόδοξη, θαρραλέα, τρυφερή και την αγαπώ! Σίγουρα όποια κάνει ένα @balconystories.gr θα το καταευχαριστηθεί.