Οι πορτοφολάδες της Αθήνας: Αυτή τη φορά μου τσίμπησαν το μικρό μαύρο νεσεσεράκι

Ενώ μου φαίνονται υπερβολικοί όσοι έχουν τα σακίδιά τους κρεμασμένα μπροστά, σα σαλιάρες, ενώ σηκώνω τους ώμους με τα τσαντάκια-μέσης… κυκλοφορώ με σακίδιο στο κέντρο της Αθήνας, λες και δεν με έχουνε ξαφρίσει ποτέ. Λες και δεν έχω χάσει πορτοφόλι ωραιότατο μέσα στον ηλεκτρικό ή θήκη γυαλιών που έμοιαζε με πορτοφόλι μέσα σε μαγαζί, ή γυαλιά ηλίου, ή οτιδήποτε, μέσα από τσάντα μου.

Αυτή τη φορά μου τσίμπησαν το μικρό μαύρο νεσεσεράκι με τις πούλιες που είχα στο σάκο μου: ένα τσαντάκι με φερμουάρ το οποίο σε ταξίδια, και στην ανάγκη, έπαιζε το ρόλο της βραδινής τσάντας. Κάθεται ή μάλλον καθόταν στον πάτο του σακιδίου μου, πάνω από το πορτοφόλι και το απαραίτητο ελαφρύ ζακετάκι-κουβάρι, ανάμεσα σε άρατα-μάρατα που κοπανιούνται πέρα-δώθε μέσα στο σακίδιο. Είχα μέσα στο τσαντάκι διάφορα άσχετα πράγματα, καθόλου πολύτιμα για έναν πορτοφολά, που σίγουρα τώρα ψαχουλεύει απογοητευμένος το φιγουρασιόν τσαντάκι και τραβάει τα μαλλιά του: χαρτάκια χιλιο-τσαλακωμένα με ακατάληπτες σημειώσεις, με αριθμούς τηλεφώνων, με νούμερα που δεν θυμάμαι τι σημαίνουν, δύο μολύβια Β4 πολύ μαλακά, δύο μπικ (μήπως τελειώσει το ένα πάνω που υπογράφω αυτόγραφα), μια σβηστήρα του Δημοτικού των παιδιών μου σε σχήμα μικρού καραβιού, μία ξύστρα-βαρελάκι επίσης του Δημοτικού, την ταυτότητα της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου, τρία εισιτήρια μετρό, κι άλλα χαρτάκια, δύο ντεπόν, κάτι ομοιοπαθητικά που μου έδωσε ο αδερφός μου για το άγχος ταξιδιού, και μία μικρή βούρτσα μαλλιών.

Ένοιωσα χάλια όταν κατάλαβα ότι κάποιος μου είχε ξαφρίσει το τσαντάκι, και όχι επειδή όλα όσα είχε μέσα ήταν πολύτιμα, δεν ήταν. Όσο Ούφο κι αν είσαι, έχεις εκπαιδευτεί όταν ζεις στην Αθήνα, κρατάς λεφτά, ταυτότητα και κάρτες στις τσέπες σου, δεν κυκλοφορείς με πολύτιμα πράγματα, ακόμα κι όταν τα κρεμάς στην πλάτη και όχι στην κοιλιά σου. Η βούρτσα μαλλιών ήταν «καλή», επειδή κάποτε είχα πάρει συνέντευξη από τον κομμωτή Vidal Sassoon, φίλου κολλητού του Andy Warhol, και μου είχε πει, ο Vidal, όχι ο Warhol, ότι η ΜΟΝΗ βούρτσα που χρειάζεται μια γυναίκα για τα μαλλιά της είναι η Εγγλέζικη Mason Pearson. Με την πρώτη ευκαιρία, όταν πήγα στο Λονδίνο, έτρεξα στο Selfridges και αγόρασα μία βούρτσα «τσάντας», δηλαδή μικρή, Mason Pearson. Η οποία κόστιζε τότε πολλές λίρες, για αυτό πήρα την μικρή, αλλά ήτανε συστημένη από τον ίδιο τον Vidal Sassoon… που μπορεί να μην τον ξέρετε, αλλά τότε, στα 80s-90s, ήτανε ακόμα τεράστια φίρμα, και φυσιογνωμία. Ήταν αυτός που λανσάρισε το κούρεμα a la garcon, το οποίο πρωτο-δοκίμασε στην Mia Farrow στην ταινία «Rosemary’s baby», το 1968, όπως και το «bob» της Goldie Hawn. Έκανε ένα σωρό παιδιά και τέσσερεις-πέντε γάμους, και συγχωρέθηκε το 2012, ογδονταπεντάρης. Τα κοίταξα μια στιγμή στο Γκουγκλ όλα αυτά, για να μη γράφω ανακρίβειες.

Τέλος πάντων, ταράχτηκα με την απώλεια της «καλής» βούρτσας, κι ας την είχα σαράντα χρόνια (μάλιστα ήταν τόσο πραγματικά καλή που άντεξε κοντά μισόν αιώνα, σε αντίθεση με την μέση βούρτσα, που είναι ζήτημα αν κρατάει δύο-τρία χρόνια χωρίς να τσουρομαδήσει…) Κυρίως ταράχτηκα με την παραβίαση, το σοκ του να μπαίνει κάποιος στον χώρο σου, συγκεκριμένα στο σακίδιό σου, και να παίρνει κάτι το οποίο για τον ίδιο δεν έχει αξία, άπαξ και δεν είναι χρήμα, αλλά για σένα, έχει. Θα αγοράσω καινούργια σβηστήρα, ξύστρα, μολύβια κλπ, θα πάω στην Ένωση για νέα ταυτότητα, δεν θα αγοράσω βούρτσα Mason Pearson διότι τσέκαρα τις τιμές στο ίντερνετ και είναι σα να αγοράζεις αμάξι πια… Δεν είναι η απώλεια των αντικειμένων, ούτε η χρηματική τους αξία αυτό που σε κόφτει, όταν σε κλέβουν. Είναι το σοκ, ότι ένας άλλος άνθρωπος κάνει κάτι τόσο - κακό. Τόσο σκληρό. Τσιμπάει ένα κομμάτι από τις αναμνήσεις σου μέσα από το τσαντικό σου κι έπειτα, αφού πάρει τα κέρματα, τα εισιτήρια και ό,τι άλλο του φαίνεται χρήσιμο, πετάει τα πρώην σχολικά των πολυαγαπημένων παιδιών σου και την αιωνόβια βούρτσα σου στα σκουπίδια…

Το ξεπέρασα, όπως τα ξεπερνάμε όλοι αυτά τα μικρά, ασήμαντα στην τελική πράγματα που συμβαίνουν στις μεγάλες πόλεις. Απλώς το καταθέτω, για να έχουμε ΟΛΟΙ τα σακίδιά μας κρεμασμένα στο λαιμό και όχι στην πλάτη μας από δω και πέρα.