Στην καθημερινότητα ενός Άγιου Βασίλη από τα Άνω Πατήσια

Το κρύο είναι πιο τσουχτερό τις τελευταίες μέρες, κάνει τη μύτη του να κοκκινίζει και εκείνον να προσμένει με λαχτάρα το ενδεχόμενο να πέσουν μερικές νιφάδες χιονιού, που θα συμπληρώσουν το εορταστικό κλίμα που επικρατεί στην πρωτεύουσα τις τελευταίες μέρες, με τα χιλιάδες λαμπάκια και τα φωτισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Ο Παναγιώτης Γεωργιόπουλος, ένας άνθρωπος εύθυμος, που αγαπάει τα Χριστούγεννα και έχει μια πολύ στενή σχέση με αυτή την εποχή του χρόνου, «μεταμορφώνεται» σε Άγιο Βασίλη, για να προσφέρει χαρά και ελπίδα στα μικρά παιδιά, που όπως μου λέει «το έχουν μεγάλη ανάγκη, γιατί οι εποχές που βιώνουμε είναι αρκετά δύσκολες για να είσαι παιδί».

Τα τελευταία δύο χρόνια, ντύνεται Άγιος Βασίλης κατά τη διάρκεια όλης της εορταστικής περιόδου. Φορά τις μαύρες του μπότες, την ψεύτικη κοιλιά, την άσπρη γενειάδα, την κόκκινη στολή και το πιο φωτεινό του χαμόγελο, γεμίζει τον σάκο του με γλυκά, καραμέλες και μικρά δώρα, και δίνει με τον τρόπο του λίγη μαγεία στα Χριστούγεννα των μικρών παιδιών. «Αυτές οι μέρες δεν νιώθω ότι είναι μια καθημερινότητα που πηγαίνω στη δουλειά. Νιώθω ότι δίνω χαρά, υπάρχουν παιδιά που χαμογελάνε και παίζουν μαζί μου, γονείς που χαίρονται γιατί αφουγκράζονται τη χαρά τους, σαστισμένα βλέμματα, να ζητούν πράγματα, να εκφράζουν τις επιθυμίες τους… Όλο αυτό με κάνει να νιώθω ότι με αυτό που προσφέρω, ένα παιδί  έζησε το όνειρο του» περιγράφει ο Παναγιώτης φανερά συγκινημένος. «Τα περισσότερα παιδιά ζητούν συνήθως παιχνίδια και είδη τεχνολογίας. Δεν ζητούν συναισθήματα ή προσμένουν κάτι πιο ιδιαίτερο. Αλλά εντάξει, παιδιά είναι, τα ίδια ζητούσαμε και εμείς στην ηλικία τους».

Όπως εξηγεί, ξεκίνησε να ντύνεται Άγιος Βασίλης πριν μερικά χρόνια σε κάποια εταιρικά event και στη συνέχεια, το έκανε πιο συστηματικά, γιατί είναι κάτι που τον γεμίζει. Φέτος, η δεύτερη του δουλεία είναι σερβιτόρος σε ένα μαγαζί, που απευθύνεται σε οικογένειες με παιδιά. Έτσι, τους πρότεινε να ντύνεται κάθε βράδυ Άγιος Βασίλης για να χαίρονται οι μικροί θαμώνες. «Τα περισσότερα παιδιά, κυριολεκτικά, ζουν το όνειρό τους. Κάποια πιο μικρά στην αρχή φοβούνται αλλά μετά εξοικειώνονται. Σαν άνθρωπος είμαι κεφάτος, όποτε αυτό μου βγαίνει και όταν μεταμορφώνομαι σε Άγιος Βασίλης. Ωστόσο, είναι αναγκαίο να έχεις μια ευχέρεια λόγου και να ξέρεις πως πρέπει να μιλήσεις στα παιδιά, που μπορεί να σου εκφράσουν το οτιδήποτε και να σε αφήσουν έκπληκτο» αναφέρει.

Ο Παναγιώτης Γεωργιόπουλος

Τον ρωτάω να μου πει περίεργες ή αστείες ιστορίες που θυμάται ως Άγιος Βασίλης και μου εξιστορεί στιγμές που παιδιά τραβούσαν τα γένια του για να δουν αν είναι αληθινά, παιδιά που δεν ξεκολλούσαν από την αγκαλιά του, έκλαιγαν για να μείνουν λίγο ακόμα μαζί του και άλλα που έμεναν έκπληκτα γιατί νόμιζαν ότι τα ελάφια που βρισκόταν στα Κιούρκα, τον συνόδευαν στο μεγάλο του ταξίδι και ήθελαν να τα ταΐσουν, για να τον βοηθήσουν να γυρίσει όλο τον κόσμο και να εκπληρώσει τον σκοπό των Χριστουγέννων. Ξεχωρίζει όμως μια στιγμή που τον συγκίνησε πολύ, όταν τον είχε επισκεφτεί ένα παιδί δίχως όραση και μέσω της αφής και της ομιλίας, επικοινώνησαν μεταξύ τους. 

«Αυτές τις ημέρες, συνέβη και μια σημαντική επανένωση για εμένα. Είχα κάποιους παιδικούς φίλους, που οι γονείς μας ήταν κολλητοί, ήμασταν μαζί από μωρά. Με το πέρασμα των χρόνων χαθήκαμε, είχαμε να βρεθούμε πάνω από 5 χρόνια. Είδαν ότι ντύνομαι Άγιος Βασίλης, ήρθαν και βγήκα φωτογραφίες ως Άγιος Βασίλης με τα παιδιά τους, που ως τότε δεν τα είχα γνωρίσει. Ήταν μια όμορφη στιγμή μέσα από αυτή τη δουλειά» περιγράφει.

Ο Παναγιώτης Γεωργιόπουλος

Μελλοντικά, ο Παναγιώτης έχει την επιθυμία να συνεχίσει να ντύνεται Άγιος Βασίλης στις γιορτές. «Ο Άγιος Βασίλης, είναι η ουσία της οικογένειας. Θυμίζει ζεστασιά, αγάπη, αν το θες ένα θαύμα, που βρίσκεις κάτω από το δέντρο αυτό που έχεις ζητήσει. Αυτό που με ενδιαφέρει να συμβολίζω εγώ ως Άγιος Βασίλης είναι η χαρά που παίρνουν τα παιδιά. Κάποια στιγμή θα καταλάβουν και θα μάθουν πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, αλλά όταν είσαι παιδί, αξίζει να ζεις κάποιες στιγμές. Πρέπει να θυμούνται κάτι όμορφο από την παιδική ηλικία και εμείς οφείλουμε να τους το προσφέρουμε».