City Lover 254

Μαρμαρόσκαλα με τρύπες
Ο κ. Γιάννης Μπέκας και η κ. Άννα Εμμανουηλίδη με ρωτάνε γιατί υπάρχουν τρύπες στα μαρμάρινα σκαλιά διαφόρων παλιών κτιρίων. Ευχαρίστως απαντάω ότι αυτές οι τρύπες είχανε σκοπό να διευκολύνουν τις γάτες στην είσοδο και έξοδο από το σπίτι και εμφανίζονται μόνο όταν η εξώπορτα  βλέπει κατευθείαν στο δρόμο (δηλαδή δεν υπάρχει πλαϊνή αυλόπορτα). Οι γάτες στην παλιότερη Αθήνα ήταν απολύτως απαραίτητες λόγω των απειράριθμων ποντικιών, έπρεπε όμως να έχουν το ελεύθερο να μπαινοβγαίνουνε χωρίς ν’ ανοιγοκλείνει η πόρτα. Στη φωτογραφία βλέπετε μαρμαρένια σκαλιά με σπάνιες δίδυμες γατότρυπες. Τις ψάρεψα στη γνωστή (εκλεκτικιστικού στιλ, αν δεν κάνω λάθος) πολυκατοικία γραφείων, γωνία Ακαδημίας και Εμμανουήλ Μπενάκη.

Γιατί (δεν) το λένε Μπραχάμι;
Με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η ευρύτερη Αθήνα βρέθηκε με δύο Μπραχάμια. Το βόρειο ήταν ένας αραιοκατοικημένος οικισμός κοντά στο Μαρούσι, εκτεινόμενο κι από τις δύο πλευρές της σημερινής Λεωφόρου Κηφισίας, από το Ολυμπιακό Στάδιο μέχρι περίπου την οδό Αμαρουσίου-Χαλανδρίου. Το άλλο ήταν ένα χωριό γεωργών στα νοτιοανατολικά, ανάμεσα στον Υμηττό και στον Σαρωνικό, υπαγόμενο παλιότερα στο Φάληρο. Επειδή το τοπωνύμιο ήταν τούρκικο, παραφθορά του ονόματος «(Ι)μπρα(χ)ήμ», το πρώτο μετονομάστηκε ετσιθελικά «Παράδεισος» (Αμαρουσίου) και το δεύτερο «Άγιος Δημήτριος» (από το 1928), σήμερα ανεξάρτητος δήμος. Μολονότι μερικοί γέροι λένε ακόμα «είμαι Μπραχαμιώτης», η λειτουργία και του σταθμού μετρό «Άγιος Δημήτριος» θα εξαφανίσει οριστικά το παλιό τοπωνύμιο.

Ενδεικτική πηγή: www.freewebs.com/onoma (ο λαμπρός δικτυακός τόπος του Δημήτρη Λιθοξόου), όπου και πολλές άλλες εθνοπρεπείς μετονομασίες στην Αττική και όχι μόνο.

Νεραντζιές
Φέτος, με τις πολλές βροχές, προσέξατε πόσο περισσότερα φυτά ανθίσανε και πόσο εντονότερα; Ειδικά οι νεραντζιές δώσανε ρέστα. Στην Κυψέλη (οδοί Σύρου, Τήνου κ.λπ.), στα Πατήσια (Πολυλά, Υρκανίας), στο Παγκράτι, στο Κολωνάκι –παντού όπου δεν υπάρχουν πυλωτές κι έχουνε κρατηθεί τα δέντρα– η μυρωδιά είναι δυνατή και πανηγυριώτικη.  

Αττικός γάιδαρος
Αν δεν έχετε δει ποτέ σας ζωντανό γάιδαρο ή αν θέλετε να δουν τα παιδιά σας, δεν χρειάζεται να τρέχετε στην Καρδιτσομαγούλα ούτε στα Κράβαρα. Λίγα χιλιόμετρα μακριά, στον Ναυτικό  Όμιλο Βουλιαγμένης, σιτίζεται ένας πλήρης, κανονικός και 100% αρτιμελής γάιδαρος. Δεν εργάζεται σκληρά, δεν φοράει σαμάρι κι αμφιβάλλω αν είναι καν πεταλωμένος. Μόνο κάθεται ήσυχα ήσυχα και σας περιμένει, αποτελώντας συνάμα μασκότ και ατραξιόν του Ομίλου. (Ευχαριστώ, Γιάννη M.)

Η αγορά του Πειραιά
Δίπλα στο λιμάνι, με στοές και πολλά μαγαζιά, κρατάει πάντα το παλιό της χρώμα, μέσα σε  μόνιμο ημίφως. Φρούτα, λαχανικά, ψάρια, θαλασσινά, λουλουδικά, οικιακά, μικροπωλητές, ουζάδικα, μεζεδοπωλεία – και παραέξω εξοπλισμοί πλοίων. Λες και θα ξεμυτίσει οσονούπω ο Μάθεσης ή ο Μάρκος. Την προλαβαίνετε ακόμα ανάλλακτη.