Το καλύτερο φάρμακο κατά της παχυσαρκίας είναι η άσκηση
«Είναι πράγματι γεγονός ότι η Ελλάδα έχει σκαρφαλώσει ευρωπαϊκά στην κορυφή των στατιστικών της παιδικής παχυσαρκίας, και σίγουρα η έλλειψη επαρκούς άσκησης συμβάλλει πολύ σημαντικά σε αυτό το φαινόμενο, αφού επηρεάζει άμεσα την κατανάλωση ενέργειας (το πόσο λίπος/θερμίδες καίμε).
Συγκεκριμένα, πρόσφατα στατιστικά καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας στην Ευρώπη, με περίπου 1 στα 3 παιδιά και εφήβους (37,5% των παιδιών ηλικίας 2-14 ετών) να κατατάσσονται ως υπέρβαρα ή παχύσαρκα».
Αυτά μεταξύ άλλων, τονίζει στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Γιώργος Μέτσιος, καθηγητής στην Κλινική Εργοφυσιολογία στο Τμήμα Διαιτολογίας και Διατροφολογίας του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας (Ελλάδα) και του Πανεπιστημίου του Wolverhampton (Μεγάλη Βρετανία), και είναι στο 2% των καλύτερων επιστημόνων στον κόσμο με βάση την εγκεκριμένη λίστα του Πανεπιστημίου Stanford των Ηνωμένων Πολιτειών.
«Επηρεαζόμενα από τον Δυτικό τρόπο ζωής, τα παιδιά και οι νέοι σήμερα», τονίζει, «τρώνε λιγότερο υγιεινά, πίνουν πολύ περισσότερα ενεργειακά ποτά αλλά και αθλούνται λιγότερο κυρίως στις μεγαλουπόλεις της Ελλάδας, όπου υπάρχει περιορισμένος χώρος εξαιτίας του “φαινομένου της πολυκατοικίας”. Είναι απαραίτητο τα παιδιά και οι έφηβοι», σύμφωνα με τον ίδιο, «να λαμβάνουν επαρκείς γνώσεις μέσω του σχολείου για τα θετικά αποτελέσματα της άσκησης, έτσι ώστε όταν ενηλικιώνονται να ξέρουν ότι η άσκηση πρέπει να εντάσσεται στην καθημερινότητα τους, αφού η έλλειψη άσκησης αλλά και η παχυσαρκία, είναι και τα δύο παράγοντες εμφάνισης διαφορετικών μη-μεταδιδόμενων νοσημάτων, όπως η καρδιοαγγειακή νόσος, ο διαβήτης τύπου ΙΙ αλλά η αυξημένη αρτηριακή πίεση. Εδώ, είναι πολύ σημαντικό να αναφερθεί, ότι οι βάσεις για τη δημιουργία της αθηρωματικής πλάκας που είναι η βάση για καρδιοαγγειακές παθήσεις, ξεκινούν από την παιδική ηλικία, και είναι καρπός της μειωμένης άσκησης σε συνδυασμό με κακή διατροφή.
Εκτός από τα παιδιά και τους έφηβους, είναι πραγματικότητα ότι και οι ενήλικοι Έλληνες δεν γυμνάζονται όσο θα έπρεπε. Είναι δύσκολο να περιγράψω» τονίζει, «όλους τους λόγους μέσα σε λίγες γραμμές αλλά θεωρώ ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του συνδυασμού της έλλειψης κρατικής μέριμνας και της σύγχρονης ζωής με τους ταχύτατους ρυθμούς της, που δεν αφήνει περιθώρια ελεύθερου χρόνου για άσκηση. Ως παράδειγμα μπορεί να αναφερθεί η έλλειψη πεζοδρομίων, αφού η συχνή χρήση τους είναι σαν πάρκινγκ, γεγονός το οποίο αποθαρρύνει τον πολίτη να βγει από το σπίτι του για να περπατήσει ή να τρέξει. Επίσης, δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι τους οποίους να χρησιμοποιεί ο κόσμος για να πηγαίνει στην δουλειά του, έτσι ώστε και ταυτόχρονα να αθλείται. Στις μεγαλουπόλεις υπάρχουν επιπλέον προβλήματα αφού τα αυξημένα ωράρια εργασίας καθώς και η δυσκολία της μετακίνησης, είναι οι λόγοι που αναφέρονται περισσότερο ως παράγοντες μειωμένης φυσικής δραστηριότητας. Κατά συνέπεια, διαπιστώνει ο κ. Μέτσιος, ο Έλληνας πρέπει να χρησιμοποιήσει το αυτοκίνητο για να πάει και να αθληθεί, πράγμα το οποίο μετά τη δουλειά αλλά και δεδομένης της κίνησης στους δρόμους, μειώνουν εξαιρετικά αυτήν την πιθανότητα». Για να καταλήξει τονίζοντας:
«Αναμφισβήτητα, η αύξηση της φυσικής δραστηριότητας είναι από τις πιο σημαντικές αλλαγές που θα έπρεπε να επιδιώκει ο σύγχρονος άνθρωπος για την ζωή του. Η μείωση της παχυσαρκίας, η βελτίωση της ποιότητας ζωής, της ψυχικής υγείας και της καρδιο-πνευμονικής λειτουργίας, είναι όλα αποτελέσματα της αυξημένης φυσικής δραστηριότητας, το οποίο είναι ένα σταθερό αποτέλεσμα σε όλες τις επιστημονικές μας έρευνες αλλά και της παγκόσμιας βιβλιογραφίας. Παρόλο που κατανοώ τις μεγάλες απαιτήσεις της καθημερινότητας, σίγουρα υπάρχει τρόπος να ξεκινήσουμε να ασκούμαστε περισσότερο. Οι λύσεις είναι πολύ απλές να εφαρμοστούν, εύκολες και ανέξοδες. Όσο είμαστε στο σπίτι μπορούμε, όταν βλέπουμε τηλεόραση κατά την διάρκεια των διαφημίσεων, να περπατάμε μέσα στο σπίτι αλλά και να κάνουμε απλές ασκήσεις, όπως βαθιά καθίσματα. Στην δουλειά, μπορούμε να σηκωνόμαστε πιο συχνά από τον υπολογιστή αλλά και να παρκάρουμε πιο μακριά για να περπατάμε περισσότερο ή να ανεβαίνουμε τα σκαλιά και να μην παίρνουμε το ασανσέρ. Στον ελεύθερό μας χρόνο αντί να πηγαίνουμε για καφέ, να πηγαίνουμε για περίπατο με τους γνωστούς και φίλους μας. Ή να ξεκινήσουμε τελικά να αθλούμαστε στο γυμναστήριο που τόσες φορές έχουμε σκεφτεί ή να ξεκινήσουμε χορό ή κάποιο σπορ που επιθυμούμε. Λύσεις υπάρχουν αμέτρητες αλλά δυστυχώς, αυτό που λείπει είναι η όρεξη εξαιτίας της δυσκολίας της καθημερινής ζωής καθώς η ουσιαστική κρατική μέριμνα προώθησης της φυσικής δραστηριότητας».
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
