Με όχημα την Τέχνη, η ΑΚΟΣ φέρνει κοντά ογκολογικούς ασθενείς, αποθεραπευμένους από τον καρκίνο και τους θεραπευτές τους, με στόχο να ενισχύσει την ατμόσφαιρα ασφάλειας και αποδοχής, απαραίτητη προϋπόθεση της επιτυχούς θεραπευτικής διαδικασίας.
Η εκδήλωση της ΑΚΟΣ με τίτλο «Ιστορίες ψυχής, ρόλοι ζωής», θα λάβει χώρα την Κυριακή 3 Ιουνίου 2018, στις 12.00 το μεσημέρι στο ξενοδοχείο Crown Plaza, στην Αθήνα.
Στο πλαίσιό της θα εκτεθούν έργα ογκολογικών ασθενών αλλά και αποθεραπευμένων από τον καρκίνο, οι οποίοι εκφράζουν μέσα από σκίτσα τους τα συναισθήματά τους, για το πώς βίωσαν την περιπέτειά τους με τον καρκίνο. Τα έργα τους θα πλαισιώσουν φωτογραφικά έργα γιατρών/ερασιτεχνών φωτογράφων, οι οποίοι μέσα από φωτογραφικές «ιστορίες ψυχής και ρόλους», μιλούν για τη ζωή και την κατά μέτωπο μάχη με τον καρκίνο.
Η μάχη με τον καρκίνο είναι καθημερινή και οι νίκες πολλές. Είναι μία διαδρομή την οποία πολλοί ασθενείς εκμεταλλεύονται δημιουργικά, επαναπροσδιορίζοντας τις προτεραιότητες της ζωής τους. Είναι μία διαδικασία που παίρνει όμως νόημα μέσα από το «εμείς». Εκφραζόμενοι μέσα από την Τέχνη, επικοινωνούμε πέρα από τους περιορισμούς που θέτει η λεκτική επικοινωνία.
Η πρόεδρος της ΑΚΟΣ ογκολόγος/ ακτινοθεραπευτής Δρ. Δέσποινα Κατσώχη τονίζει με αφορμή την εκδήλωση: «Καθημερινά διαπιστώνω ότι είναι πολύ δύσκολο για τον ασθενή να εκφράσει αβίαστα τα θέλω και τις ανησυχίες του, γιατί αφενός δεν έχει την απαιτούμενη γνώση και αφετέρου ακόμη και σήμερα, νιώθει ότι δεν έχει τη νομιμοποίηση να αποτελεί μέλος ενός ισότιμου διαλόγου, αν και το θέμα τον αφορά άμεσα. Η ασθένειά του -πολύ περισσότερο όταν είναι σοβαρή όπως ο καρκίνος- τον κάνει να νιώθει φοβισμένος, ανήμπορος και ευάλωτος. Εμείς οι γιατροί οφείλουμε να ανατρέψουμε αυτήν τη συνθήκη και να κάνουμε τον ασθενή να αισθανθεί άνετα προκειμένου να συνεργασθεί μαζί μας για την επίτευξη του κοινού στόχου, που δεν είναι άλλος από το να ανακτήσει την υγεία του. Μέσα από τα έργα που σήμερα εκθέτουμε -με αγάπη αλλά και ευγνωμοσύνη γιατί μας τα εμπιστεύθηκαν- γινόμαστε κοινωνοί του συναισθηματικού κόσμου των ογκολογικών ασθενών και των αποθεραπευμένων. Η προσπάθεια που καταβάλλεται και ο στόχος που είναι η θεραπεία είναι διακριτά στάδια στις περισσότερες ζωγραφιές».
Σκάλες στα σκίτσα αποτυπώνουν την έννοια της ανάβασης στη θεραπευτική πορεία των ογκολογικών ασθενών, ανθρώπινες φιγούρες είτε ελλιπείς στο μέσον της προσπάθειας είτε ολοκληρωμένες μετά την ολοκλήρωση της προσπάθειας και την αποθεραπεία, με τον ασθενή να αγωνίζεται για να προσδιορίσει και να απεικονίσει το σώμα του: ένα σώμα που υφίσταται ένα πλήγμα, ένα τραύμα. Κάποτε το σώμα παίρνει τη μορφή ενός δέντρου που σαν τον θεό Ιανό έχει δύο όψεις: η μία αγριεμένη και μαραζωμένη, με πεσμένους καρπούς και φύλλα. Η άλλη πλευρά γεμάτη χρώμα, ζωή και λουλούδια. Μία εικόνα που μας καλεί να συλλογιστούμε τη ρήξη στη συνέχεια των πραγμάτων την οποία βιώνουν οι ογκολογικοί ασθενείς.
Στη συλλογή, ταξινόμηση και την εν δυνάμει ερμηνεία των εικόνων, συνέβαλε η συνεργάτιδά της ΑΚΟΣ, κλινική ψυχολόγος Ελένη Ταρναρά, η οποία υπογραμμίζει: «Η επιστήμη της ψυχολογίας συντέλεσε καθοριστικά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι ο ασθενής δεν είναι rebus, δηλαδή δεν είναι αντικείμενο, αλλά προσωπικότητα που οφείλουμε να σεβόμαστε. Ο ασθενής δεν είναι μία απρόσωπη μονάδα αλλά μία ξεχωριστή περίπτωση στην οποία πρέπει να σκύψουμε με ενδιαφέρον, προσαρμόζοντας στις δικές του αποκλειστικές ανάγκες τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας. Η εξατομικευμένη θεραπεία που είναι η σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση στους ογκολογικούς ασθενείς και όχι μόνο βελτιώνει θεαματικά την ποιότητα της ζωής του ασθενούς και αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την αποθεραπεία του».
Την καλλιτεχνική επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει η βραβευμένη φωτογράφος Μάρω Κουρή.
Την εκδήλωση παρουσιάζει η δημοσιογράφος Μαρία Σαράφογλου.
Αποσπάσματα λογοτεχνικών κειμένων θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Παναγιώτα Βλαντή και Θανάσης Κουρλαμπάς.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
