Πήλιο, οι κρυφοί του παράδεισοι ταιριάζουν σε σένα που προτιμάς τις διακοπές σου τον Σεπτέμβρη

Πάντα πίστευα ότι όσοι παίρνουν την άδειά τους τον Σεπτέμβρη είναι μερακλήδες και ασυμβίβαστοι. Και επίσης, κάτι ξέρουν παραπάνω. Πιο σοφιστικέ από τη μεγάλη μάζα του Αυγούστου, αυτοί προτιμούν τις τελευταίες φωτεινές μέρες. Γιατί κάνει λιγότερη ζέστη, γιατί το πλάγιο φως γαληνεύει τα τοπία -μαζί και την ψυχή-, γιατί παντού θα φας καλύτερα και θα σε φροντίσουν όπως σου αξίζει, γιατί αυτή την εποχή το ντόπιο, σπαρταριστό ψάρι επαρκεί, γιατί τότε η φύση ξαναφορά τη γαλήνη και εκείνη τη μυστηριώδη ομορφιά ανάμεσα σε δύο εποχές, η θάλασσα καθαρίζει από τα αντηλιακά με άρωμα καρύδας και η παραλία γίνεται αγκαλιά για τα μάτια σου μόνο. Σεπτεμβριανέ μου παραθεριστή, σαν το Πήλιο, δεν έχει!

Οι τρεις εκδοχές ενός Ρακοπόταμου

Εκεί που το βόρειο Πήλιο τελειώνει, παραδίδει τη σκυτάλη στο νομό Λαρίσης με ένα μαγεμένο δώρο, τον Ρακοπόταμο. Από τον Αγιόκαμπο θα βρεις βαρκάκια να σε φέρουν στην ψιλή του αμμουδιά που προστατεύεται από μυστηριώδη, κόκκινα βράχια, διαφορετικά, θα πάρεις τη διαδρομή για Σκλήθρο και θα κατέβεις από το μονοπάτι. Το οποίο θα σε οδηγήσει στα τρία, διαφορετικά επίπεδα του Ρακοπόταμου. Στην κεντρική παραλία με τις λιγοστές ξαπλώστρες και το beach bar και στις δυο εκατέρωθεν «χύμα», με κρυστάλλινα νερά και βοτσαλάκι, σκιά δροσερή για να στήσεις τη σκηνή σου και να κάνεις γυμνός μπάνιο χωρίς να ενοχλήσεις κανέναν. Το όνομα του Ρακοπόταμου δικαιολογείται από τον χείμαρρο, τον οποίο αξίζει να εξερευνήσεις. Τις χρονιές που έχει βρέξει θα αντικρίσεις καταρράκτες ως 30 μέτρα ψηλούς και μπορείς να κάνεις και canyoning.

Εδώ η μέρα περνά με μαγικές βουτιές, το ηλιοβασίλεμα θα σε βρει με μπίρες στη Λόλα (6988278425) να αγναντεύεις ολούθε και ανεμπόδιστα το Αιγαίο από ψηλά. Ελάχιστος πολιτισμός, όσον ακριβώς χρειάζονται οι ανάγκες της απόλυτης γαλήνης. Για φαγητό, ο Πηλέας, είναι η μοναδική επιλογή, ταβερνάκι σκιερό και ταπεινό, ξεχασμένο στο δικό του χθες, μόνο με φρέσκο ψαράκι, γαρίδες σαγανάκι, σαλάτα και ό,τι από το νερό προκύψει κάθε μέρα.

Ένα Μικρό που είναι μεγάλο

Το λένε Μικρό αλλά είναι μια από τις μεγαλύτερες παραλίες του Νότιου Αιγαίου. Αμμουδερή και φαρδιά, με πλούσια βλάστηση και μια σειρά από μικρά ξενοδοχεία και συμπαθέστατες πανσιόν, μερικές με απέραντο θαλασσινό αγνάντι και θέα από ψηλά. Από την εύκολη, ασφαλτόστρωτη διαδρομή που θα σε κατεβάσει ως τον φλοίσβο μέσα από ένα μαγικό πανόραμα, θα καταλάβεις πως σ’ αυτή τη νότια άκρη του το Πήλιο αλλάζει, μοιάζει με νησί, η βλάστηση χαμηλώνει, απέναντί σου θα αντικρίσεις το φαλακρό Τισαίον όρος και το απόκοσμο λατομείο μαρμάρου. Το Μικρό, μέσα στη σεζόν, είναι η Γη της Επαγγελίας της οικογένειας με μικρά παιδιά, οι οποίες οικογένειες έρχονται σε παρέες κάθε χρόνο, εξασφαλίζοντας εναλλάξ επίβλεψη, εκεί όπου χαίρονται γονείς και παιδιά τον ήλιο και το φεγγάρι με το ίδιο μαγιό. Τον Σεπτέμβρη, οι ομπρέλες κλείνουν, τα αξεσουάρ παραλίας μπαίνουν στα πορτμπαγκάζ και η παραλία ξαναβρίσκει την παρθένα απεραντοσύνη της για τους έξυπνους παραθεριστές του Σεπτέμβρη. Ο σημαντικότερος, ίσως, λόγος για να το επιλέξεις είναι ο Αίολος (6947832495) ή αλλιώς η καλύτερη ψαροταβέρνα του Νοτίου Πηλίου. Ψάρι ντόπιο, θαλασσινά, φρέσκα, ζεστά κρίταμα, μαγικά μεζεδάκια και τα άπαιχτα μαγειρευτά της Ρένας που κάνει το καλύτερο παστίτσιο και κουνελάκι στιφάδο της επικράτειας. Με θέα στο φεγγάρι που ανατέλλει υπερβατικό και πορτοκαλένιο μέσα από το νερό. Για τσιπουράκια και μεζέ με το μαγιό και ανάμεσα σε δυο βουτιές, έχεις και τον Πλάτανο, πλάι στην πηγή και κάτω από τη σκιά των αιωνόβιων πλατανιών (6982066217). Υπάρχει και καφέ και μίνι-μάρκετ για τα χρειώδη αλλά και ένα μαγικό, παλιό, εύκολο μονοπατάκι που σε 15 λεπτά σε πάει στον γειτονικό (χωριό και παραλία) Πλατανιά, σε περίπτωση που σου έλειψε ο πολιτισμός.

Οι Κόττες που δεν έχουν κότες

Στη διαδρομή για το Τρίκερι, -που είναι η πιο παράξενα όμορφη σε όλο το Πήλιο-, το βουνό σου παίζει δαντελωτά παιχνίδια που μεταφράζονται σε θαλασσινά φιόρδ, τα οποία στις αγκαλιές τους σχηματίζουν παραλιάκια παρθένα και μοναδικά, ιδανικά για βουτιές χωρίς παρέα. Εκεί όπου η θάλασσα μπαίνει πιο βαθιά στη στεριά, σχηματίζοντας έναν κλειστό, μακρόστενο κόλπο, οι Κόττες είναι ένα μικρό ψαροχώρι, κατάφυτο από ελιές που σχεδόν κολυμπάνε στο νερό. Σπίτια μοναδικά, χτισμένα μέσα στα γαλήνια νερά, με αυλές που σμίγουν την αλμύρα με τις μπιγκόνιες, άγρια αρμυρίκια, κατακόκκινες ψαρόβαρκες όπως τις έβαφε πάντα η ναυτική παράδοση του Τρικερίου, τοπίο που θυμίζει νησί, με τιρκουάζ παραθυρόφυλλα και ουρανί πόρτες. Μια ψαροταβέρνα στο λιμανάκι και ένα μονοπατάκι που ξεκινά πίσω της. Μια μαγεμένη μικρή διαδρομή στον ελαιώνα με το παλιό ξωκκλήσι και δυο μικρά σπιτάκια που απλώνουν την μπουγάδα πάνω στο νερό ανάμεσα σε δυο ελιές και ήδη έχεις ορκιστεί πως από αυτή την αθωότητα δεν θέλεις να φύγεις ποτέ. Στο τέρμα, τον δρόμο σου κλείνει μια ελληνική σημαία που κυματίζει πάνω από τα ασημόγκριζα νερά και μια ταβέρνα στο πουθενά, ο Άγγελος (6979750866). Που το καλοκαίρι, σε ταΐζει με ό,τι βγάλει η βάρκα: αστακό και φρέσκο ψαράκι, σπαρταριστό καλαμάρι, κολοκύθι και βλίτα άγρια από τον κήπο και σαλάτα καρότο-αλοιφή σε συνταγή της γιαγιάς. Στο σχοινί λιάζονται τα χταπόδια και λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω σε περιμένουν παραλίες μαγικές του Παγασητικού και το Τρίκερι στο τέλος του Πήλιου κόσμου.

Μαραθιάς, η καρτ-ποστάλ του '60

Λίγο μετά τη Μηλίνα και πάνω στον δρόμο για Τρίκερι, ο Μαραθιάς είναι μια παρένθεση στο χρόνο. Ένα τοπίο που πάνω του διαβάζεις όλα τα παιδικά καλοκαίρια όσων προλάβαμε τα 70ς. Μια θάλασσα κρυστάλλινη σαν λίμνη, αμμουδερή παραλία με σκιερά βραχάκια, πάνω στην άμμο, κάτω από τα αρμυρίκια, η ταβέρνα Γιώργος (2423065505) με τις κόμπαλτ-μπλου καρέκλες και το καρό κυανόλευκο πλαστικό τραπεζομάντιλο. Φρέσκο ψαράκι, χταπόδι, καλαμαράκι, σαλάτα, τσίπουρα και μπίρες. Πιο πέρα, σπιτάκια ζηλευτά, σχεδόν πάνω στο κύμα, μέσα σε σκιερές ολάνθιστες αυλές, τα οποία, ω ναι! νοικιάζονται στους παραθεριστές. Στην άκρη, ένα beach bar από κείνα που θα αγαπήσεις και εσύ, ο εχθρός των all days. Αραιές ξαπλώστρες που δεν ενοχλούν την παραλία αλλά αράζουν κάτω από την πλούσια σκιά μιας τεράστιας ελιάς, ευλογία που βρίσκεις φρέντο στην ερημιά αλλά και σιέστα με υπόκρουση τα τζιτζίκια.

Γεγονός της κάθε μέρας, το ηλιοβασίλεμα! Η ώρα που τα χρώματα αλλάζουν καταιγιστικά, μέχρι να βαφτούν όλα κατακόκκινα και πορτοκαλένια, στην τελική βουτιά στον ορίζοντα. Ένα υπερθέαμα μοναδικό που αλλάζει κάθε μέρα, μέχρι να φύγουν και οι τελευταίοι κολυμβητές και η παραλία να γίνει μόνο δικιά σου. Νύχτες θαλασσινές κάτω από το φεγγάρι, σε μια Ελλάδα που έχει ξεχάσει να μεγαλώσει.

Η Ανάληψη ή το τέλος του-πολιτισμένου-κόσμου

Είναι κάτι ταβέρνες μεγαλεία σαν το Πλυμάρι (6977706151) του Σπύρου Χιώτη. Που κατάφερε να δαμάσει μια ερημιά, να τη λουλουδανθίσει, να βγάζει το ψάρι και τον αστακό του με την Πελαγία, το καΐκι του, να ’χει το δικό του μποστάνι και τον ξυλόφουρνο πάνω στο κύμα. Εδώ θα ’θελες να μείνεις για πάντα, να ξεκινάς με ζυμωτό ψωμί, ντόπιο τυρί και καρπούζι το πρωί και να πίνεις τσίπουρα και μπίρες αγναντεύοντας το γαλάζιο μέχρι να βγει ο γαύρος και το ζυγούρι από το φούρνο ή να βρει ο Σπύρος χρόνο να σου μαζέψει πεταλίδες. Οπότε, έχεις κάθε λόγο να νοικιάσεις κάποιο από τα λιγοστά κουκλίστικα σπιτάκια πάνω στο νερό και να αναληφθείς στους θαυμαστούς κόλπους της Ανάληψης. Μια υπέροχη παραθαλάσσια διαδρομή θα σε φέρει ποδαράτο από το Χορευτό ή θα έρθεις με το αυτοκίνητο, ακολουθώντας πιστά τις πινακίδες. Άθικτη και ανέγγιχτη, η Ανάληψη είναι μια απέραντη παραλία, αλλού απόκοσμη, αφρισμένη και άγρια, με τεράστια βράχια σε όλο της το πλάτος, αλλού αμμουδερή και φιλόξενη για τους ελάχιστους τολμηρούς κολυμβητές. Το ρέμα που την κόβει στα δυο κατεβάζει κορμούς, η θάλασσα ξερνάει  βουνά από γλυπτά ξύλα, η οργιώδης βλάστηση δημιουργεί σκιερά καταφύγια, στην άκρη του απέραντου γιαλού δυο-τρία σπιτάκια βγαλμένα από το χθες, σκιερές αυλές με μουριές, θεόρατα πλατάνια, μερικές ντοματιές, κολοκυθιές, ό,τι μπορεί να εξασφαλίσει μια στοιχειώδη επιβίωση.