Το Minno είναι ένα εστιατόριο που έλειπε από τη Σκόπελο

Η Σκόπελος δεν ήταν ποτέ Μύκονος. Ποτέ, επίσης, από τη δεκαετία του ’50 δεν της έλειψε και ο τουρισμός. Ένας τουρισμός, όμως, πιο προσγειωμένος, πιο ταπεινός, πιο γήινος, πιο εναλλακτικός αν και απολύτως ιντερνάσιοναλ. Ακόμη και σήμερα, στην εστίαση του νησιού άμα είσαι παλιός, θα ψυχανεμιστείς πίσω από τα αιγαιοπελαγίτικα νέο-ντεκόρ, την παλιά ταβέρνα του ’70, αυτή που τα κάνει όλα και συμφέρει: από μουσακά μέχρι γύρο και ψάρι, από μπριζόλες και πρωινό φραπέ μέχρι λουκουμάδες και πίτσα. Έτσι ήταν κάποτε οι ταβέρνες που πολύ συχνά διαλαλούσαν τα πιάτα τους με ιλουστρασιόν φωτογραφίες του μενού στην είσοδο.

Όμως ο κόσμος γυρίζει, νέοι φωτισμένοι επιχειρηματίες ήδη διαμορφώνουν ένα νέο τουριστικό σκηνικό στο νησί της Σκοπέλου, που πλέον διαθέτει τις βίλες της πιο απόλυτης πολυτέλειας, λιμπιστικά σκάφη και το πεντάστερο Minno του Γιώργου Παπαδαυίδ, που μετρά μόλις ένα χρόνο ζωής, στο παραλιακό μέτωπο της Χώρας.

Ο Γιώργος δεν είναι μόνο Σκοπελίτης. Είναι ερωτευμένος Σκοπελίτης. Μπορεί η καριέρα του να τον έφερε μέχρι την Κύπρο όπου έκανε οικογένεια, όμως, και ενώ θα μπορούσε να πάει οπουδήποτε στον πλανήτη, σαν ήρθε η ώρα να επενδύσει σε κάτι σπουδαίο, δεν σκέφτηκε τίποτα άλλο από το νησί του. Οδυσσέας και σκαπανέας, και ξέροντας πόσο δύσκολο είναι να γίνεις Προφήτης στον τόπο σου, ο Γιώργος αψήφησε τις δυσκολίες του να χτίζεις την τύχη σου σε ένα νησί και το Minno, από το όνομα κάποιας αρχαίας Σκοπελίτισσας που βρέθηκε στις ανασκαφές του τοπικού Ασκληπιείου, έγινε πραγματικότητα. Ένα πανέμορφο boutique hotel, γεμάτο τέχνη από αποκλειστικά και μόνο Σκοπελίτες καλλιτέχνες και μια μαγική θέα στο πέλαγο. Αυτό που του έλειπε και έλειπε και από το νησί, ήταν ένα εστιατόριο περιωπής και υψηλής γαστρονομίας. Και να που ήρθε.

Minno: το ωραίο εστιατόριο μέσα στο ομώνυμο boutique hotel

Κάπως έτσι, βρέθηκα την απογειωτική, γαλήνια ώρα του δειλινού, την ώρα που η θάλασσα βάφεται ασημιά, στο εστιατόριο Minno, με πολύ προσγειωμένες προσδοκίες. Διότι, το γαστρονομικό εστιατόριο σε ένα νησί με μικρή σεζόν και διόλου παρελθόν στη συγκεκριμένη κουζίνα, δεν σου εμπνέει και τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.

Φόρος τιμής στην αρχαία Μινώ, αλλά και σε όλες τις γυναίκες, ακούμε μόνο γυναικείες φωνές της Μεσογείου και ήδη αυτό σου κάνει φροντίδα, κόνσεπτ, ολοκληρωμένη σκέψη. Ο Γιώργος βρήκε τον Δημήτρη Χαριτίδη, ένα νέο παιδί βορειοελλαδίτη, που ήδη έχει διαγράψει μια μεγάλη πορεία κοντά στον Αλέξανδρο Χαραλαμπόπουλο και λοιπές εστιατορικές υψηλές κουζίνες. Και μαζί, έστησαν ένα στόρι: μια φρέσκια εκδοχή για μια κουζίνα σκοπελίτικη, που να πατά στα υλικά και τις συνταγές της παράδοσης.

Διαβάζοντας το μενού, νοιώθεις ήδη μια ανακούφιση. Ούτε επαναλήψεις, ούτε κοπιαρίσματα, ούτε ψητά χόρτα. Ο Δημήτρης μας υποδέχεται με ένα πιάτο-Ελλάδα: Ντολμαδάκι γεμιστό με κοτόπουλο πάνω σε ένα δαντελένιο, τραγανό συκόφυλλο, κολοκυθανθοί σε δυο εκδοχές (γεμιστοί με γιαουρτο-λεμονάτη σάλτσα και σε μικρή σπιτική κρεπούλα γεμιστοί με ντόπιο κατσικίσιο τυρί), γεμιστά πράσινα ντοματίνια και μια σος γκασπάτσο με ντομάτα: από τη μυρωδιά κιόλας, είναι λες και όλα τα αγαπημένα πιάτα του ελληνικού καλοκαιριού έχουν στήσει μαζί χορό και σου σπάνε τη μύτη, μαζί στέλνουν την ευωδιά τους τα παιδικά σου καλοκαίρια, από τον ουρανό σε χαιρετά γελαστή η γιαγιά σου. Με άλλα λόγια, ο Δημήτρης έχει τη βαθιά γεύση. Αυτή που διαθέτει κάθε βορειοελλαδίτης, αυτή που δεν μαθαίνεται με τεχνικές. Και είναι από τους λίγους νεαρούς της δημιουργίας, που έμαθε από τη γιαγιά του να μαγειρεύει μερακλίδικα την παράδοση.

Τι θα φας στο εστιατόριο Minno;

Ακολουθεί μια διαφορετική χωριάτικη με πούδρα ελαιόλαδου, τριμμένο χαρούπι και ένα εξαίσιο γαλοτύρι που φτιάχνει ο Δημήτρης, μαζί με ένα μπουκιά και συχώριο ελιόψωμο, που λες και μόλις βγήκε από χωριάτικο ξυλόφουρνο. Τα πουγγιά με κατσικίσιο τυρί, είναι τοπικό πιάτο. Εδώ, τα δοκιμάζουμε αιθέρια τηγανισμένα, αρωματισμένα ελαφρά με δεντρολίβανο, σος αριάνι με δυόσμο και ένα διακριτικό κουλί από δαμάσκηνο, αφού ως είθισται στο νησί, το δαμάσκηνο μπαίνει σε κάθε κατσαρόλα.

Τα μανιτάρια, τα μαζεύουν μπόλικα το χειμώνα στις Σποράδες. Όμως ο Δημήτρης έχει φτιάξει ένα πιάτο του ονείρου, με όλες τις ποικιλίες φρέσκου μανιταριού σε δυο διαφορετικές υφές, ραγού και πολύ ψιλοκομμένα, έχει προσθέσει Μεταξά , πίκλα σιτάκε και ένα μαγικό ζουμάκι από τα καθαρίσματα των μανιταριών και έχει φτιάξει το πιο άχαστο πιάτο του μενού του. Οι κολοκυθοκεφτέδες με κρέμα αβοκάντο και ταρτάρ γαρίδας πρωτότυποι και δροσεροί για να περάσουμε και στα κυρίως με μια ντόπια, άγρια αίγα που ψήνεται 15 ώρες στο φούρνο και σερβίρεται ξεκοκαλισμένη, με αγκινάρες μπρεζέ, πιάτο χαρακτηριστικό της Σκοπέλου, το οποίο εδώ έχει επιπλέον λίγη πατάτα, καρότο και πουρέ αγκινάρας.

Στη γειτονιά του τόνου της Αλοννήσου, που όμως ψαρεύεται σε όλη την περιοχή, τον δοκιμάζουμε ελαφρώς ψημένο, με ένα πεντανόστικο, κατακόκκινο κους-κους με παντζάρι, ροζέ κρασί και κρέμα λεμόνι. Ο ροφός στιφάδο, σπεσιαλιτέ του νησιού, γίνεται με κρεμμύδι, κρέμα καραμελωμένου κρεμμυδιού και ωραιότατα κλασικά τσιγαριαστά βλίτα με ντομάτα.

Για τον επίλογο, ο Θεσσαλονικιός αποκλείεται να μην σου σερβίρει αρμενοβίλ, φτιαγμένο στη λογική του εκμέκ, με φυστίκι, κανταΐφι, ιταλική μαρέγκα, μαυροκέρασο και σος σοκολάτα. Το αμυγδαλωτό της ντόπιας παράδοσης, μεταμορφώνεται σε ένα έργο τέχνης γλυκό, με ανθόνερο, κρέμα ρυζόγαλο, λεμόνι, φιορ ντι λάτε παγωτό, τουίλ αμύγδαλο και αλμυρή καραμέλα.

Μερίδες που καθόλου δεν θυμίζουν πιάτα για χορτάτους, γενναιόδωρες, που αγαπούν το μοίρασμα, σε μια δημιουργική κουζίνα προσγειωμένη και χαλαρή, στο απόλυτο mood των διακοπών σου. Μια κουζίνα που δεν χρειάζεται να φορέσεις τα καλά σου για να την απολαύσεις.

Χώρα Σκοπέλου, 2104448921