Olive: All day ζωντάνια, after office ποτά και μεσογειακές γεύσεις

Με ένα δικό του Pavillon στο Χαλάνδρι, ο Jean Charles Metayer, ανήκει στο βαρβάτο πυροβολικό των μεγάλων Αθηναίων σεφ, αφού από τότε που ήρθε στην Ελλάδα για να αναλάβει το Καλυψώ της Ελούντας, αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα εδώ. Πέρασε από το Βαρούλκο, από το Premiere του Intercontinental, άνοιξε την πρώτη αθηναϊκή briocherie, το Brio και το Briliant Tastes της Νέας Ερυθραίας, θεωρώ, όμως, πως αυτό που τον χαρακτηρίζει κυρίως, είναι η μαθητεία και η συνεργασία του με τον διάστερο Jacques Le Divellec, έναν από τους μεγαλύτερους μάστορες της θαλασσινής κουζίνας παγκοσμίως. Από τότε που η Ελλάδα έγινε τάση, εστιάζουμε περισσότερο στα τοπικά μας ταλέντα, όμως, σε δεύτερο πλάνο και σε ένα διακριτικό φόντο, κινούνται σεφ μεγάλοι της Γαλλικής Σχολής, όπως ο Ερβέ Προνζάτο, ο Αρνό Μπινιόν και ο Jean Charles. Κάποτε, τους είχαμε αποθεώσει. Τώρα, η Γαλλία δεν είναι πια (και τόσο) μόδα. Εξάλλου και τα ίδια τα παιδιά της, δεν μαγειρεύουν πια μοσχαράκι μπουργκινιόν αλλά μια ελεύθερη μετάφραση της ευρύτερης μεσογειακής κουζίνας, καθείς με τον τρόπο, τη φαντασία και τις αναφορές του.

Olive, ένα all day εστιατόριο στον ψηλότερο όροφο του ξενοδοχείου Dusit Suites

Το all day εστιατόριο Olive, το οποίο εδώ και λίγο καιρό ανέλαβε, θα το βρεις στον ψηλότερο όροφο του ξενοδοχείου Dusit Suites, στη Γλυφάδα. Και το ξέρω, ο Αθηναίος πιο εύκολα θα προτιμήσει την πιάτσα ή την πλατεία αντί για ένα ξενοδοχείο, στο «έξω» φαγητό του. Όμως, κάτι άλλο συμβαίνει σε αυτό το Dusit, το αλλοτινό John’s, που έχει ταυτιστεί με τη χρυσή ομάδα μπάσκετ που κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ το 1987, φιλοξενώντας όλα τα λαμπερά ονόματα των πρωταγωνιστών του άθλου. Τώρα πια, ανήκει στην ταϊλανδέζικη εταιρία Dusit και σε έναν διαφορετικό, φωτισμένο ιδιοκτήτη, τον Αιγύπτιο Emad El Hazek. Η εικαστικός κόρη υπογράφει τις τοιχογραφίες και τους πίνακες, η σύζυγος το ντεκόρ. Αυτή η οικογενειακή σύμπραξη αποτυπώνεται παντού, δημιουργώντας μια σπιτίσια αίσθηση που με τίποτα δεν σου θυμίζει απρόσωπο ξενοδοχείο. Το προσωπικό, κινείται με την ίδια ζεστή οικειότητα που με την πρώτη «καλησπέρα» σε κάνει να νοιώθεις μέλος της οικογένειας.

Το Olive, στον 7ο όροφο και φάτσα-κάρτα μπροστά στην Αθηναϊκή Ριβιέρα που την αγκαλιάζει ολόκληρη σε ένα και μόνο βλέμμα, έχει αυτό που λέμε «θέα που κόβει την ανάσα», ιδίως το ηλιοβασίλεμα, με τον ήλιο να βυθίζεται ρόδινος στον Σαρωνικό, σε ένα θαύμα που συντελείται μπροστά σου, πίσω από τις τζαμαρίες. Και το οποίο θαύμα, έχουν ήδη εκτιμήσει οι Γλυφαδιώτες που συρρέουν εδώ για τον καφέ ή το κοκτέιλ μετά το γραφείο. All day ζωντάνια, με ένα μεγάλο μπαρ στο οποίο ιερουργεί η κεφάτη Αγγελική, τίποτα που να θυμίζει την αποστειρωμένη αύρα του ξενοδοχειακού fine dining. Η οποία Αγγελική μέχρι να καθίσουμε, στο άψε-σβήσε, μας ήρθε με το καλωσόρισμά της, κοκτέιλ με σαμπάνια, τζιν, περγαμόντο και elderflower.

Τι θα δοκιμάσεις στο Olive;

Την κουζίνα του ο Metayer την έχει εμπιστευτεί στον Μιχάλη Λάγγη, ένα νεότατο παιδί από τη Λακωνία. Τον βρήκαμε στη φούρια της πρώτης μέρας του μενού, να το εκτελεί με άνεση και νοστιμιά, χωρίς φόβο και μόνο με πάθος. Η φινέτσα μιας βελουτέ από σελινόριζα με κυβάκια πράσινου μήλου και τραγανά τσιπς από προσούτο, δείχνει το δρόμο της ιδανικής βελουτέ με την ιδανική υφή, όπως μόνον, τελικά, οι Γάλλοι ξέρουν να κάνουν. Το καβούρι πάνω σε ένα καρπάτσιο παντζαριού με κρέμα βασιλικού, ελαιόλαδο και πρασινάδες, είναι σωστή ζωγραφιά, που πέραν του εικαστικού έχει και μια άλλη, γήινη και θαλασσινή νοστιμιά. Ακολούθησε ένα ριζότο-όνειρο, χωρίς λίπη, χωρίς τα τυριά που συνήθως βαραίνουν τα εστιατορικά ριζότι. Πράσινη φρεσκάδα από φρέσκα αρωματικά, κουνουπίδι, χτένι περασμένο από τη σχάρα, χαβιάρι avruga στην κορφή του, τσιπς από λαγόχορτο.

Η σαλάτα με τις πρασινάδες, το πορτοκάλι και το ολόκληρο, υπέροχο, ποσαρισμένο αχλάδι, έρχεται να συμπληρώσει έναν ολόκληρο λαχανόκηπο πάνω στο τραπέζι. Και θαρρώ πως αυτά τα φρέσκα χρώματα και αρώματα που φέρνουν ένα ολόκληρο μποστάνι μπροστά σου, είναι το μεγάλο ατού της μαγειρικής του Metayer. Αν με ρωτήσεις για ποιο πιάτο θα επέστρεφα, σίγουρα θα ψήφιζα το μοσχαρίσιο φιλέτο, για την ποιότητα, τη βαθιά νοστιμιά και το ιδανικό ψήσιμο αλλά και την τόση-όση ακριβώς σαλτσούλα, τα δυο-τρία άγρια μανιταράκια και ένα γαλλικό γκρατέν ντοφινουά, με χρυσή κρούστα, καμωμένο μόνο με βούτυρο. Ωραίο τελείωμα με παγωτό βανίλια με καραμέλα βουτύρου, ανθό αλατιού, φιστίκι Αιγίνης και ποπ-κορν, συνέχεια στο μπαρ, όπου ακολούθησαν κοκτέιλ και μουσικές.

Το Olive δείχνει τον νέο δρόμο του ξενοδοχειακού fine dining, σε μια σκηνή που δειλά-δειλά καθιερώνεται και σε άλλα ξενοδοχεία, που ψηφίζουν πλέον μια καθημερινή, συμπεριληπτική στις τιμές της, χαλαρότητα. Το σινιέ φαγητό δεν απευθύνεται πια μόνο σε μια επέτειο ή σε μια πρόταση γάμου με ψηλά τακούνια και κοστούμι. Μας αφορά όλους και μας δέχεται ακόμη και με το μαγιό, μετά από μια βουτιά στην πισίνα.

Πανδώρας 3, Γλυφάδα, 2144103450