Poster: Δοκιμάσαμε τη νέα κουζίνα του εστιατορίου στον Φραγκομαχαλά, με σεφ τον Σωκράτη Μπεληγιάννη.
Η σύμπραξη των Beetroot με τους Σωκράτη Μπεληγιάννη και Ρόη Αποίκου του «Μαιτρ και Μαργαρίτα» τρεντάρει στη γειτονιά του Φραγκομαχαλά, καθιστώντας την περιοχή της Βαλαωρίτου την πιο πολυσυζητημένη «πινέζα» στον γκουρμέ χάρτη της Θεσσαλονίκης. Δεν είχα καμιά αμφιβολία πως το «Poster» θα ενθουσιάσει και θα τα σπάσει, όπως άλλωστε και κανένας από όσους παρακολουθούμε στενά τα έργα, τις ημέρες, τα έπη και τα κατορθώματα της τοπικής εστιατορικής σκηνής. Την απογειώνουν μάγειρες με προσωπικότητα, δεξιοτεχνία, φιλοσοφία, φαντασία και κατάρτιση. Με το που ακούστηκε ότι Beetroot, Μπεληγιάννης και Αποίκου θα ανταμώσουν, ήταν βέβαιο πως η κουζίνα τους θα σκοράρει με το «ανοίξαμε και σας περιμένουμε».
Το «Poster» είναι κόζι, σπορτίφ, ποπ, χαλαρό και με έναν τοίχο όπου τα πόστερ των Beetroot προϊδεάζουν για την εμπειρία (Wine, Food, People, Good). Τολμώ να προτείνω στην πιο αιχμηρή και παγκόσμιας κλάσης ντιζάιν θρυλική γκρούπα της πόλης να σχεδιάσουν μια καινούργια σειρά από εικόνες και λέξεις που αντικατοπτρίζουν, μεταφράζουν και αποκωδικοποιούν την εμπειρία και το μεγαλείο της κουζίνας του Σωκράτη Μπεληγιάννη: Οικείες και στοργικές γεύσεις, Δόξα Βόρειας Ελλάδας, Λαϊκή κουζίνα με αριστοκρατικά ξεσπάσματα, Ιστορία και παράδοση, Εποχικά υλικά και… κάπου εδώ ένα στοπ!
Τα πολλά προλογικά είναι φτώχεια όταν μιλάμε για σεφ της κλάσης του Σωκράτη Μπεληγιάννη, για τον οποίο δεν θα το κρύψω: είτε δειπνώ στο εξαίσιο «Μαιτρ και Μαργαρίτα» τους είτε τώρα που είναι η πρώτη μου φορά στο «Poster», απλώς τσεκάρω τον κατάλογο, αλλά ποτέ δεν παραγγέλνω με βάση τι μου γυαλίζει. Αλήθεια, έτσι το κάνω: λέω των σερβιτόρων να ειδοποιήσουν τον σεφ και την καλή κυρία Ρόη Αποίκου πως εγώ και η παρέα μου εμπιστευόμαστε απόλυτα την κρίση τους, εξού ό,τι καταφθάσει ας καταφθάσει μετά από δική τους επιλογή. Δεν με διάψευσαν ποτέ.
Πίσω στο τραπέζι μας (έξι νοματαίοι):Παντζάρι σοτέ με φλοίδες παλαμίδας, πρόβειο γιαούρτι, ταχίνι και ξύδι από ξινόμαυρο, μετσοβίσιο τυρί με πιπεριά ψητή και τσάτνεϊ χουρμά, μπρόκολο σχάρας με κρέμα πιπεριάς Φλωρίνης, φυστικοβούτυρο, καρύδι και αυγοτάραχο προσγειώνονται στο τραπέζι μας. Η τυροκαφτερή με καυτή πιπεριά και ψωμί ατακαριστή με την κοκορόπιτα στο τηγάνι (δάκρυσα), οι λαχανοντολμάδες όνειρο με σουτζούκι, ξινόχονδρο τραχανά και αυγολέμονο (έκλαψα), όπως και ο flatbread, χειροποίητος καβουρμάς μαύρου χοίρου με γραβιέρα Σαμοθράκης και κρέμα Φλωρίνης, με αναγκάζουν να συνεχίσω το παιχνίδι με την πρόταση προς τους Beetroot να σχεδιάσουν και άλλα πόστερ με λέξεις που περιγράφουν την ποιότητα, το μεγαλείο και την κουζίνα του «Poster» τους: Εμπιστοσύνη στην πρώτη ύλη και τα καλούδια της Βόρειας Ελλάδας, Συνεχείς υπενθυμίσεις ιστορίας, Γεύσεις-αίσθηση πως απόψε τρώμε μια άριστα μελετημένη πατριδογνωσία, εκτελεσμένη με φινέτσα, δεξιοτεχνία και απλότητα.
Συνεχίζουμε με κεφτεδάκια με πρόβειο και μοσχαρίσιο κιμά, κρέμα από κυανό τυρί και τηγανητή γλυκοπατάτα, μοσχαρίσιο σουβλάκι από διάφραγμα και τραγανά μανιτάρια συν μουσταρδομαγιονέζα. Η κροκέτα του με πατάτα και παστουρμά, σούμακ και σμεντάνα σκορπά εντός μου συγκίνηση, Έβρο και Θράκη, ενώ το μοσχαρίσιο συκώτι γάλακτος με την υπέρτατη ρωσική και τη λαχανίδα σχάρας ολοκληρώνει το τσιμπούσι τούτο. Στο τραπέζι άνοιξε ένα δυναμικό μονοποικιλιακό ξινόμαυρο από το Μονοπήγαδο Θεσσαλονίκης, που ωριμάζει στα 500 μέτρα υψόμετρο με σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας. Το όνομα αυτού Aiora του οινοποιίου Moschopolis.
Κάπου εδώ ας αρχίσω να τα μαζεύω και να τα αποτιμώ, αν και με τα τουλουμπάκια με παγωτό ψωμί, όπως και τη σοκολατόπιτα με παγωτό, μου είναι κομματάκι δύσκολο να βρω ψεγάδι. Γιατί ένα ψεγάδι ψάχνω, μια αστοχία, κάτι τέλος πάντων που θα κάνει αυτό το σημείωμα να μη θεωρηθεί διαφημιστικό ρεπορτάζ, πληρωμένη ρεκλάμα ή πονηρά σφηνωμένο advertisement. Δεν υπήρξε. Όλα ήταν κάβλα, μαγεία και συναίσθημα, και δεν μιλώ μόνο για τα πιάτα αλλά και για την ατμόσφαιρα και τη μουσική.
Δειπνήσαμε στο «Poster» την πρώτη ημέρα του νέου χρόνου, από τα ηχεία έσταζε μια γλυκιά Ότις Ρέντινγκ σόουλ πλαισιωμένη με άφρο τζαζ. Και εάν κατά πώς λένε, το πρώτο τραπέζι της χρονιάς καθορίζει και την ποιότητα της συνέχειας όλων των υπόλοιπων εξορμήσεων, τότε δύο είναι τα βέβαια για το 2026: α) θα φάμε καλά, β) ο Μπεληγιάννης είναι ικανός να ψαρώσει τους κριτές της Μισελέν είτε εδώ είτε στο «Μαιτρ και Μαργαρίτα», αφού πλέον η Βίβλος μετράει τη Θεσσαλονίκη. Είθε!
17°
