Στο Λοκάλι για φαγητό, ποτό και δροσιές στην πιο ανθισμένη αθηναϊκή αυλή
Πρώτο με καλωσορίζει το μυρωδάτο γιασεμί. Κλέβω ένα από τα ανθάκια του, το μυρίζω καθώς προχωράω στο πλακόστρωτο. Η αυλή έχει κι αυτή για τα καλά φουντώσει, το καλοκαίρι ήρθε. Κάθομαι σε μία από εκείνες τις καρέκλες που θυμίζουν παλιό σινεμά, αίσθηση τόσο οικεία. Όλο το Λοκάλι είναι έτσι: σε κάνει να νιώθεις σαν… να είσαι στο σωστό μέρος. Ναι, αυτές ακριβώς, αυτές είναι οι κατάλληλες λέξεις. «Λοκάλι» δεν είσαι μόνο στη γειτονιά σου, είσαι όπου νιώθεις σπίτι σου.
Αυτή η μαγική αυλή, όπου όλοι έχουμε συναντηθεί για να φάμε τηγανιτές μπάμιες και να πιούμε τζιν τόνικ, δεν ήταν πάντα έτσι. Για την ακρίβεια δεν ήταν καν αυλή. Στην αρχή υπήρξε η πλατεία του σινεμά «Cine Ψυρρή», αργότερα έγινε πάρκινγκ (τι άλλο;). Μέχρι που ο Κώστας Σκουληκαράκης, η Χριστίνα Μοάτσου, ο Δημήτρης Κιάκος και ο Ρένος Γραμμένος την έσωσαν. Όχι, τίποτα δεν υπήρχε από όσα βλέπεις γύρω σου. Ούτε ο πλάτανος, ούτε η κουτσουπιά, ούτε η μουριά, πόσο μάλλον το γιασεμί. Κυρίως δεν υπήρχε το Λοκάλι, αυτό το στέκι το τόσο διάπλατα ανοιχτό σε όλους, ιδανικό για φαγητό, για ποτό, για καφέ, για brunch, για πιάτα που θα μοιραστούν ανάμεσα στην παρέα και για cocktails που θα πάρεις μόνο για εσένα.
Το Λοκάλι έχει νέο μενού (αλλά σερβίρει ακόμη τηγανιτές μπάμπιες)
Αυτό το καλοκαίρι το Λοκάλι έρχεται με νέο σεφ, νέο μενού, και πάντα με την ίδια μεγάλη καρδιά. Λέει ο Κώστας: «Το μενού θα αλλάζει και θα εμπλουτίζεται συχνά, αν και πάντα κρατάμε 3-4 πιάτα σταθερά. Μας αρέσει, όμως, να δημιουργούμε νέες γεύσεις τόσο στην κουζίνα, όσο και στην μπάρα για να μην βαριέται ο κόσμος, ούτε κι εμείς». Τους ρωτάω αν οι τηγανιτές μπάμιες θα μείνουν στο μενού, γελάνε. «Αυτό το πιάτο! Στην αρχή προσπαθούσαμε να τους πείσουμε να το πάρουν, το κερνάγαμε. Τώρα…».Τώρα είναι το trade mark του καταλόγου. Αν και με αυτό το ολοκαίνουργιο, λαχταριστό μενού, η πρωτοκαθεδρία του απειλείται…
Πένες με σάλτσα πιπεριάς, πέστο βασιλικού και φέτα
Δοκιμάζω το φαλάφελ που έρχεται σε μορφή… tostadas. Έχει πλούσια τα μυρωδικά του, το αγγουράκι τουρσί του πάει πολύ, η κρέμα κάσιους και το πέστο από πελτέ ντομάτας το απογειώνουν. Οι πατάτες bravas με καπνιστή μαγιονέζα και παρμεζάνα ανήκουν στην κατηγορία «αδύνατον να φας μόνο μία», ενώ οι πένες με σάλτσα πιπεριάς, πέστο βασιλικού και φέτα είναι το ελαφρύ πιάτο που λαχταράς ένα καυτό καλοκαιρινό βράδυ. Στα flatbreads διχάζομαι. Δεν ξέρω ποιο μου αρέσει πιο πολύ: εκείνο με τσορίθο, κρέμα πιπεριάς, φρέσκια μοτσαρέλα, ψητές ντομάτες και βασιλικό ή το άλλο με μαριναρισμένο κοτόπουλο, γιαούρτι, κόλιανδρο, μοσχολέμονο και κρεμμύδι;
Το Λοκάλι
Κοτόπουλο με γκρεμολάτα και λεμόνι
Το κοτόπουλο με γκρεμολάτα και λεμόνι, όπως θα το δεις γραμμένο στο κατάλογο, μπορεί να σου φανεί πιάτο απλό και να το προσπεράσεις. Μην κάνεις αυτό το λάθος… Είναι από τα πιο νόστιμα πιάτα του καταλόγου και ένα από τα ωραιότερα που έχεις φάει ποτέ. Το ίδιο συμβαίνει και με το κολοκύθι. Καταφτάνει ωμό, κομμένο σε πολύ λεπτές φέτες κι έχει για παρέα κρέμα αβοκάντο, ανθότυρο, και ντρέσινγκ άνηθου. Τόσο δροσερό, τόσο απλό, και τόσο μα τόσο νόστιμο!
Ο Γιώργος Παπανδρέου δούλεψε στην Αγγλία, στη Νορβηγία, στην Ελλάδα και το Λίβανο πριν γίνει ο σεφ στο Λοκάλι. Ο ίδιος λέει: «Προσπάθησα να φτιάξω ένα μενού όσο το δυνατόν πιο απλό, λιτό, νόστιμο. Μου αρέσουν οι καθαρές γεύσεις, τα πιάτα που είναι απλά. Σκοπός μου είναι να έρθεις, να φας και να περάσεις καλά». Και για να περάσεις ακόμη καλύτερα, υπάρχει αυτή η φανταστική cocktail list. Μην παρεξηγηθώ, το Λοκάλι έχει και πολύ ωραία κρασιά, με πολλά από αυτά να τα προσφέρει και σε ποτήρι. Αλλά θα ήταν κρίμα να μην δοκιμάσεις αυτά τα cocktails.
Πίνω το ολόδροσο Hot Lucy. Έχει αγαύη, λεμόνι, τζίντζερ, τζιν και… κόλιανδρο! Δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να βάλω κόλιανδρο σε cocktail, αλλά αυτό ακριβώς μου αρέσει σε τούτη την μπάρα: παίρνει τα πιο παράδοξα υλικά ή αυτά που (εσύ) θεωρείς ασύνδετα και με αυτά δημιουργεί ένα άψογα ισορροπημένο cocktail.
Τα Σαββατοκύριακα το Λοκάλι σερβίρει και πρωινό (από τις 11.00). Είναι ένα διαφορετικό brunch με αυγά τηγανιτά πάνω σε ψητό ψωμί με μελιτζάνα και κρέμα γραβιέρας, με αυγά ποσέ σε μπριός με αβοκάντο, μαγιονέζα, ντομάτα και σουσάμι, μια μηλόπιτα με καραμέλα και παγωτό βανίλια, που ακόμη θυμάμαι τη γεύση της.
Αυτά συμβαίνουν στο Λοκάλι, στην αυλή και στην ταράτσα του, η οποία μόλις άνοιξε για ένα ακόμη καλοκαίρι.«Υπάρχουν φανατικοί της ταράτσας», λέει η Χριστίνα και συνεχίζει «Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έρχονται αν δεν είναι ανοιχτή η ταράτσα – και δεν είναι ότι έχουμε καμιά τρελή θέα». Δεν συμφωνώ. Όντως, αυτή η ταράτσα δεν έχει θέα τον Παρθενώνα ή τον Λυκαβηττό. Έχει όμως για φόντο της το φεγγάρι και κοιτάει κατάματα τα θερινά μπαλκόνια των Αθηνών. Γεγονός που την κάνει πιο ενδιαφέρουσα, πιο αθηναϊκή, και με ένα τρόπο πιο «δικιά μας». Επιτέλους, μια ταράτσα που δεν ανήκει στους τουρίστες, ανήκει σε εμάς. Και σε έναν γάτο που τον λένε Λουκά. Αν τον δείτε, πείτε του «γεια».
17°
