Casablanca Social Club: Φαγητό, ποτό και μουσικές σε ένα υπέροχο νεοκλασικό της Θεσσαλονίκης

Πέντε φθινόπωρα πριν το φετινό, το Casablanca Social Club άνοιξε στο 18 της Βασιλίσσης Όλγας ξαναδίνοντας λάμψη στην αναγεννησιακή έπαυλη που έχτισε το 1888 ο Γάλλος αρχιτέκτονας Φρεντερίκ Σαρνό για τον Γεώργιο Θέμελη. Η διώροφη κατοικία, ιδανικό παράδειγμα εκλεκτικισμού, κεραμοσκέπαστη, με εξώστη, ιωνικές κολόνες και αετώματα με μπαρόκ στοιχεία, είναι ένα από τα εμβληματικά τοπόσημα που εντός του καραδοκούν μεγαλειώδεις στιγμές της θεσσαλονικιώτικης μυθολογίας.

Η πάλαι ποτέ βίλα παραμένει μια ανεξίτηλη θύμηση από τη Λεωφόρο των Εξοχών, όπως ονομαζόταν στις αρχές του αιώνα το βουλεβάρτο πριν ισοπεδωθεί και τη θέση του καταλάβει η μπετόν αρμέ Βασιλίσσης Όλγας. Φανταστείτε την περιοχή της Λεωφόρου των Εξοχών, σε απόσταση αναπνοής από και πάνω από το θαλάσσιο μέτωπο της πόλης, σαν μια Σάνγκρι Λα με θέα τον Όλυμπο, γεμάτη κατοικίες σπουδαίας αρχιτεκτονικής με πράσινους κήπους να σφύζουν από χρώματα και αρώματα. Μικρές ιδιωτικές προβλήτες για τα μπάνια του καλοκαιριού, χοροί, βεγγέρες, προξενεία και γλυκιές ζωές πολιτικών, βιομηχάνων, καπνεμπόρων, τραπεζιτών και λοιπών διάσημων μεγαλοαστών της πόλης, προσέδωσαν στη συνοικία μια υπεραξία και μια μυθολογία που, δυστυχώς, σήμερα μπορούμε να τη γευόμαστε μόνο μέσω καρτ- ποστάλ. Προσθέστε, επίσης, τους αρχιτέκτονες Βιταλιάνο Ποζέλι, Πιέρο Αριγκόνι και Ξενοφώντα Παιονίδη που επιμελήθηκαν και επιστάτησαν τα σχέδια από τις βίλες που έχτισαν εκεί πλούσιοι Εβραίοι, Τούρκοι, Ντονμέδες και Φραγκολεβαντίνοι και, ορίστε, εκείνη η Θεσσαλονίκη και ο μεγάλος κήπος της σημερινής Casablanca, που ως και τον Μεσοπόλεμο έφτανε ως τη θάλασσα! 

Στη συνέχεια το οίκημα αγοράστηκε από τον Λεβή Μοδιάνο και το 1926 πέρασε στην ιδιοκτησία της οικογένεια Μιχαηλίδη. Οι Μιχαηλίδηδες το κατοίκησαν ως και τη δεκαετία του ’90, όμως επειδή η βίλα γερνούσε και τα έξοδα συντήρησης και αναπαλαίωσης ήταν δυσβάσταχτα, αποφάσισαν να το παραχωρήσουν σε ιδιωτική τράπεζα. Ευτυχώς, γιατί έτσι το οίκημα δεν είχε την ίδια τύχη με τα κάποτε περιλάλητα οικήματα όλης της Λεωφόρου που πέρασαν στη λήθη μαζί με την πολυπολιτισμική, κοσμοπολίτισσα και πολυφυλετική Θεσσαλονίκη που τη διέλυσαν ο χρόνος και οι αντιπαροχές. Οι μαγικές εικόνες της Λεωφόρου Εξοχών ράγισαν, όμως, η βίλα σώθηκε και κατάφερε, εξωτερικά έστω, να παραμένει μια ωραία ανάμνηση από το χθες. Κάθε φορά που ο δρόμος με έβγαζε στη Βασιλίσσης Όλγας, τη χάζευα με δέος, έβαζα στοίχημα και φαντασιωνόμουν πως στο εσωτερικό τους τα αμήχανα άδεια δωμάτια νοσταλγούσαν τις εποχές που τα πιάνα έπαιζαν βαλσάκια ή σουίνγκ, και οι οικοδεσπότες παρέθεταν γιορτές, συμπόσια, χορούς, πολιτικές ίντριγκες και πάθη. 

Μέχρι που το θαύμα έγινε και ξανάνοιξε. Θυμάμαι, ζούσα στην Αθήνα όταν έμαθα πως οι Κυριάκος Κυριακού, Χρήστος Σταυράκης και Χρήστος Πορτοκάλογλου αποφάσισαν να τινάξουν τη σκόνη από πάνω του και να του ξαναδώσουν ζωή. Ο Πορτοκάλογλου, λίγο πριν τα πέμπτα τους γενέθλια, θυμάται: «Ήταν  Πέμπτη 4 Οκτωβρίου και όλα ήταν “σχεδόν” έτοιμα. Ενάμιση χρόνο δουλεύαμε, τρέχαμε σε υπηρεσίες, ψάχναμε την ταυτότητά μας και αναζητούσαμε συνεργάτες. Δοκιμάζαμε τις  συνταγές του σεφ μέσα από ταπεράκια, πίναμε τα υποψήφια cocktail της επικείμενης λίστας μας σε νεροπότηρα κι αναπνέαμε τη σκόνη που αναδύει ο σοβάς κάθε φορά που τον σκαλίζει μια νέα χρήση. Η αιωνόβια σκόνη του χθες είχε ένα άρωμα που δεν έπρεπε να χαθεί, την κρατήσαμε, και με αυτήν την “αρχαία” σκόνη φτιάξαμε καινούργια πατίνα, βερνίκι και σοβά, που ευτυχώς κρατούν το άρωμά της ακόμα εδώ. Το παρελθόν, που έγινε ένα με την πρώτη ύλη του μέλλοντος, δηλώνει ακόμα “παρών” και συνεχίζει να διηγείται την ιστορία του κτιρίου. Μια ιστορία που συνεχίζεται από εκείνη την Πέμπτη, όπου όλα ήταν “σχεδόν” έτοιμα, και άνοιξε ξανά η περίτεχνη καγκελόπορτα της βίλας». 

Αυτή ήταν εν τάχει η ιστορία του μέρους από τα βάθη του τότε ως και το ευδαιμονικό σήμερα της νέας του ζωής, μιας και μετά το πέρασμά της στην καινούργια εποχή, η Casablanca παίζει πανέμορφα και με την αισθητική της ομώνυμης ταινίας Καζαμπλάνκα με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τη Λορίν Μπακόλ. Στα ενδότερά της, η διακόσμηση παραπέμπει σε μέρη των δεκαετιών του ’40 και του ’50, με τη μακρόστενη μπάρα, τις σάλες για φαγητό και το πριβέ σαλόνι να φιλοτεχνούν ντεκόρ χολιγουντιανό. Στα συν της βάζω ψαγμένα κοκτέιλ και τη φίνα κουζίνα της, που είναι ευέλικτη και χωρίς δηθενιές και, φυσικά, τις μουσικές της που κρατάνε επίπεδο: είναι ίσως το μόνο μέρος στη Θεσσαλονίκη που μπορώ να πιω καταπληκτικά νεγκρόνι ακούγοντας Prefab Sprout και ό,τι άλλο καθαγιασμένο διαλέξει ο Κώστας Γεωργιάδης. 

Δείπνησα πρόσφατα στον κήπο της και έτσι έχοντας νωπές τις μνήμες από τα πιάτα και τα κοκτέιλ, μπαίνω σε μια γρήγορη γευσιγνωσία-κουζινικό τεστ ντράιβ. Τα cannoli de zuccine, κολοκυθάκια τυλιγμένα σε κρέμα τυριού με βασιλικό, θυμάρι, μαρμελάδα ντομάτας, σεβίτσε γαρίδας και εσπεριδοειδή, σε συνδυασμό με το μοσχάρι καρπάτσιο με καπνιστό αλάτι, πέστο ρόκας, κρέμα παρμεζάνας και ζελέ lime, μαζί με τα αραντσίνι αλά καρμπονάρα με κρέμα μανιταριών, τσιπς παρμεζάνας και egg yolk spread, προλόγισαν ιδανικά μια από τις ωραιότερες burrata που έχω δοκιμάσει στην Θεσσαλονίκη: η μοτσαρέλα με φράουλες, φράουλα βινεγκρέτ, ντοματίνια και καπνιστό αλάτι σπέρνει συγκινήσεις, το αυτό έχω να δηλώσω και για το μπουρέκι τυριών σε φύλλο κρούστας με μαρμελάδα άγριων σύκων. 

Ως προς τα κυρίως πιάτα που καταφθάνουν, έχω να δηλώσω πως καθόλου άδικα ο σεφ Γιώργος Μπαλαμότης λογίζεται και σαν ο σεφ-ορχήστρα. Tα υπερκαλοψημένα χοιρινά φιλέτα Rulade-sous vide με πατάτες Νέας Γης αρωματισμένες με πάπρικα, ψητά σπαράγγια και κρέμα δενδρολίβανου και ένα εξίσου μαεστρικά ψημένο Striploin steak με φρέγκολα rissottare, ψητά καρότα και σάλτσα adobo, σε συνδυασμό με τα αρτισανάλ νεγκρόνι του θεούλη μπαρ μάνατζερ Αλέξανδρου Σουρμπάτη, ήταν ό,τι έπρεπε για να υποδεχτούμε το φθινόπωρο. 

Χρόνια πολλά στο πιο συγκλονιστικό νεοκλασικό μπαρ ρέστο της Θεσσαλονίκης, ολόψυχα χρόνια πολλά, πάντα έτσι αριστοκράτες, και ραντεβού στα 5 μεγάλα πάρτι!

Casablanca Social Club, Βασιλίσσης Όλγας 18, Τ: 2311243609