Da Leonardo Cucina Italiana: η Νάπολη, η Ρώμη, το Ποζιτάνο και η Τοσκάνη στην Πυλαία Θεσσαλονίκης 

Από το αεροδρόμιο Μακεδονία αναχωρούν σχεδόν καθημερινά πτήσεις για Ρώμη, Μιλάνο, Βενετία, Νάπολη και Μπολόνια. Η τελευταία είναι η πιο αγαπημένη μου, η κουζίνα της Emilia Romana είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα που πρέπει να δοκιμάσει κανείς σε αυτή τη ζωή, όπως φυσικά να βιώσει και την εμπειρία φαγητού σε μια οικογενειακή τρατορία στο Τραστέβερε. Τα λέω όλα αυτά γιατί στη Θεσσαλονίκη, που ο πήχυς της πόλης στο φαγητό είναι πολύ πολύ ψηλά, το ιταλικό χωλαίνει, και δεν μιλώ για τις πίτσες στον ξυλόφουρνο. Γιατί στα ξυλοφουρνιστά, η πόλη σφυράει, οι ροδοψημένες του Salento φερειπείν στη Βενιζέλου, οι The Last Slice της Κορομηλά και τα τεμάχια ή οι ολόκληρες του Pozeli στη Βαλαωρίτου, αντλούν κουλτούρα, τεχνικές και γούστα βέρα ιταλικά. 

Δεν το συζητώ, από πίτσες η Θεσσαλονίκη σκίζει, το παράπονο πηγαίνει για τις pasta fresca, και αυτός είναι ο πρώτος λόγος για το οποίο θα δοξάσω το Da Leonardo. Εκεί στην Πυλαία, σύνορα με Πανόραμα, ο Αλέξης Πεταλίδης και ο σεφ Γιάννης Γούτας, κοντά μια δεκαετία πλέον, καταφέρνουν να λειτουργούν ένα ιταλικό ριστοράντε, που αν το σύρεις με ροδάκια ως την Τοσκάνη ή το στείλεις με το πλοίο στο Κάπρι, το Ποζιτάνο και την Τεργέστη, στέκεται επάξια. Ίσως η επιστροφή στις πατροπαράδοτες ελληνικές γεύσεις, στρέιτ ή πειραγμένες, να είναι τάση στον βορρά και ένα από τα τωρινά μαγειρικά γούστα του έθνους, όμως αυτό το Greek with a twist ή άνευ στη Θεσσαλονίκη απονεύρωσε και εξοβέλισε το καλό ιταλικό. Γνώμη μου. Οπότε την επίσκεψή μου στο Da Leonardo τη θεωρώ και σαν απόδοση τιμών σε όλους τους αμετανόητους «Ιταλομάνιακς» Θεσσαλονικιούς, που ψάχνουν μέρος να σταθούν και στέκι να ρεγουλάρουν. 

Σύχναζα εδώ σχεδόν από το ξεκίνημα, δέκα χρόνια πριν. Ευτύχησα να δοκιμάσω και να γράψω για την κουζίνα του Da Leonardo όταν μετά από επιτυχημένες σεζόν στο Πολύχρονο της Χαλκιδικής, ο Αλέξης αποφάσισε να τολμήσει να το επιχειρήσει στη Θεσσαλονίκη. Και όχι όπου να ’ναι: το Da Leonardo άνοιξε στον χώρο που παλιά μαγείρευε ιταλικό ο μέγας Τζορντάνο, θρύλος στα 90s και στις αρχές του μιλένιουμ. Ρίζωσε το ιταλικό ριστοράντε-θαυματάκι στην Πυλαία, που πάει να πει πως κάτι καλό συμβαίνει εδώ, και κοντά έξι χρόνια μετά από την ξενιτειά μου της Αθήνας, να που το επισκέπτομαι και πάλι με τρελή χαρά και αδημονία να τα βρω όλα όπως τότε. 

Ε, λοιπόν, σας διαβεβαιώνω πως όλα βαίνουν πρίμα και μπελίσιμα, αφού να ’μαι στη Μικρή Ιταλία της Πυλαίας να ξεκινώ με το καταπληκτικό χειροποίητο ψωμί των παιδιών, φτιαγμένο από τη ζύμη της πίτσας. Το βουτώ στα παρθένα λάδια μιας δροσερότατης Insalata Caprese di Bufala με ντοματίνια και ένα ονειρικό σε υφή και γεύση γαλακτομικό που σπαρταράει μέσα του η Τοσκάνη.

Τα ρολάκια μελιτζάνας (Involtini di melanzana), μαζί με τα Trance di Lassagne al Salome, ρολάκια και αυτά από φρέσκα λαζάνια με καπνιστό σολομό, λευκό τυρί με κρέμα, χαβιάρι και άνιθο, είναι μόλτο μανίφικο ντελισιόζο Καπέλα Σιξτίνα και Τσελεντάνο Αντριάνο γιούπι ντου. 

Μετά τα μπενβενούτο πρώτα πιάτα, να και τα κυρίως, φόρτσα μαγεία, Ιταλία - Θεσσαλονίκη συμμαχία. Τα Ravioli ai fungi con Guancia di vitelo, χειροποίητα, δηλαδή ραβιόλια με μοσχαρίσια μάγουλα και σάλτσα από μανιτάρια πορτσίνι και οι κόκκινες παπαρδέλες με παντζάρι και κατσικίσιο τυρί (Papardelle Rose al Barbabietole e Caprino) σκάνε στον ουρανίσκο τόσο λάγνα, όσο η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι όταν την πρωτοείδα στο Ουφίτσι της Φλωρεντίας. 

Και τέλος το επικό, το γνήσιο, το μοναδικό, το ανυπέρβλητο και ανεπανάληπτο σορμπέ με λεμόνι, έρχεται για να επισφραγίσει πανηγυρικά όλα τα παραπάνω: το καλύτερο Ιταλικό της πόλης για τα γούστα μου αλλά και τα χιλιόμετρα μου ήταν, είναι και θα είναι πάντα αυτό το διαμαντάκι εστιατόριο της Πυλαίας. Υπόκλιση, αριβεντέρτσι και εις το επανιδείν, ραγκάτζι.

Da Leonardo Cucina Italiana, Φιλίππου 50, Πυλαία, 2310323377