Το Αθηναΐς είναι ένα μικρό οικογενειακό ξενοδοχείο επί της Βασ. Σοφίας, λίγα μέτρα από την πλατεία Μαβίλη. Εδώ και λίγο καιρό –στην αρχή σαν αναγκαιότητα για την εξυπηρέτηση των πελατών– δημιουργήθηκε στο ισόγειο ένα bistrot που ξεκινάει δράση από το πρωί με σνακς, χυμούς και καφέδες, συνεχίζει με φαγητό (κανονικό και καθόλου ξενοδοχειακό) και τελειώνει το βράδυ στις 10.30 (τελευταία παραγγελία στην κουζίνα).
Το ενδιαφέρον είναι ότι σιγά σιγά και άλλος κόσμος από τα γύρω γραφεία, τις πρεσβείες, τα ιατρεία άρχισαν να γίνονται πελάτες και να γεμίζουν καθημερινά τον ευχάριστο χώρο.
Θες οι τιμές, που πραγματικά είναι ταβέρνας, θες η νοστιμιά των φαγητών και το μέγεθος των μερίδων, θες η ευχάριστη απομόνωση που προσφέρει ο χώρος και ο μικρός κηπάκος που το απομονώνει από το θόρυβο και την κίνηση της Βασ. Σοφίας, το γεγονός είναι ότι προσφέρει μια ζεστασιά και μια θαλπωρή που είναι σαν να επιστρέφεις μεσημέρι σπίτι σου για φαγητό, διακόπτοντας για λίγο μόνο τη δουλειά σου.
Το Bistrot μού το γνώρισε φίλος που δώσαμε ραντεβού για καφέ και έτσι πρωτοδοκίμασα το club sandwich (αντί 6 ευρώ παρακαλώ, μαζί με μπίρα αντί 3 ευρώ).
Η πρώτη εντύπωση ήταν πολύ καλή και έτσι ξαναδώσαμε ραντεβού στο ίδιο μέρος, πιο αργά αυτή τη φορά, έχοντας κατά νου να τσιμπήσουμε.
Στο Athinais bistrotκάθε μέρα φτιάχνουν μια ξεχωριστή πίτα, έτσι ανάλογα με την ημέρα θα πετύχεις κοτόπιτα, πρασόπιτα, τυρόπιτα ή κάποια τάρτα με σπανάκι και φέτα. Θα βρεις οπωσδήποτε ένα πιάτο veg ή νηστίσιμο, όπως μπασμάτι με λαχανικά και πλευρώτους ή σπαγγέτι πέστο ή μιλφέιγ λαχανικών, και επίσης θα βρεις πιάτα με κρέας ή ψάρι όπως μοσχαράκι κοκκινιστό με πατάτες, μουσακά, ψαρονέφρι γεμιστό με γραβιέρα και ψητή πατάτα με σος γιαουρτιού, ποπιέτες γλώσσας με γαρίδες, φιλέτα χοιρινής παντσέτας με μήλα καραμελιζέ. Πάντα υπάρχουν εξαιρετικά μπιφτέκια σχάρας μοσχαρίσια ή από γαλοπούλα, φιλέτο κοτόπουλο σχάρας, όλα τους με πατάτες τηγανητές χειροποίητες ή με ρύζι και λαχανικά σοτέ.
Παραθέτω όλο τον κατάλογο γιατί βρίσκω πολύ έξυπνη τη σκέψη της διεύθυνσης του ξενοδοχείου να διαμορφώσει ένα μενού τόσο σπιτίσιο, που εναλλάσσεται καθημερινά, ώστε έτσι οι πελάτες του μικρού ξενοδοχείου να μην είναι υποχρεωμένοι να διαλέγουν τα ίδια και τα ίδια.
Και για το τέλος, αν θέλεις να ανεβάσεις τα σάκχαρα για να συνεχίσεις τη δουλειά, χτυπάς κι ένα γλυκάκι, που τα κάνουν πολύ νόστιμα, όπως μηλόπιτα ή τσιζ κέικ ή σουφλέ σοκολάτας.
Η φιλοσοφία του εστιατορίου βασίζεται στον σεβασμό προς την παράδοση και στις αξίες της ιταλικής «cucina povera»: μιας κουζίνας λιτής, αυθεντικής και γεμάτης ψυχή
17°
