Citroën 2CV: Τα δικά μου, ξεχωριστά «δύο άλογα»

Τελικά είμαι τυχερός. Την ημέρα που ολοκλήρωνα το κείμενο για το ιστορικό μου 2CV, η Citroën στο Σαλόνι Παρισιού ανακοίνωνε την επαναφορά του θρυλικού αυτοκινήτου. Πάμε να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία μου, που, λόγω της ηλικίας μου κυρίως, αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ο τίτλος θα μπορούσε άνετα να είναι: Γιατί ένας 19χρονος φοιτητής Θετικών Σπουδών να επιλέξει για πρώτο του αυτοκίνητο ένα Citroën 2CV του 1981;

Είμαι ο Άγγελος Σοφιανός και σπουδάζω μηχανολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, έχω όμως και ένα... 2CV. Ίσως θα αναρωτιέστε πώς και έκανα μια τέτοια επιλογή ως πρώτο αυτοκίνητο.

Από μικρός πήγαινα περισσότερο στο συνεργείο παρά στην παιδική χαρά. Κάποιοι θα το θεωρήσουν παράλογο, σε αντίθεση μ’ εμάς τους λάτρεις της αυτοκίνησης, που το αυτοκίνητο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Η ιδέα του ιστορικού αυτοκινήτου γεννήθηκε από μια τυπική κουβέντα με τον πατέρα μου, που μου έλεγε πως στην ηλικία μου είχε κι ο ίδιος δύο τέτοια αυτοκίνητα. Το πρώτο το πήρε αφού πέρασε στη σχολή μηχανικών αυτοκινήτων, παρομοίως κι εγώ, και το δεύτερο ύστερα από τρία χρόνια, και αποφάσισε να του κάνει και κάτι ίσως λίγο... ιδιαίτερο να το πω. Μια αντικατάσταση κινητήρα με αυτόν του μοντέλου GS της Citroën –που σημαίνει πως έβαλε έναν 4κύλινδρο boxer (1.015cm³) στη θέση του εργοστασιακού 2κύλινδρου (602cm³), ο οποίος αποδίδει 29 άλογα και 38Nm ροπής– εκτόξευσε την απόδοσή του στα 55 άλογα και 71Nm ροπής.

Η επιρροή δεν άργησε να εγκατασταθεί στο μυαλό μου, με αποτέλεσμα ν’ αρχίσω να σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να αποκτήσω κι εγώ ένα τόσο ιδιαίτερο αυτοκίνητο. Έτσι ξεκινήσαμε την αναζήτηση. Έπειτα από έναν μήνα, καταλήξαμε σ’ αυτά τα «δύο άλογα» (κυριολεκτική μετάφραση του 2CV, λόγω των αρχικά δύο φορολογήσιμων ίππων που απέδιδε) και εντέλει βρήκα μέσα από αγγελία στο Καπανδρίτι τον μετέπειτα επονομαζόμενο «πύραυλο»!

Όμως ο κύριος λόγος που επέλεξα να ζήσω με ένα τέτοιο αυτοκίνητο είναι ίσως το βασικότερο χαρακτηριστικό του, που χρόνο με τον χρόνο εξαφανίζεται από τα σύγχρονα αυτοκίνητα: ο μοναδικός του χαρακτήρας και οι ιδιαιτερότητές του. Το να οδηγώ και γενικότερα να ζω με έναν τέτοιο θρύλο μπορώ να πω πως μου έχει φέρει πολλές θετικές απολαβές. Μία από αυτές είναι η λάμψη που διακρίνω στα πρόσωπα νέων και μεγάλων όταν τους προσπερνώ. Αυτή τους η αντίδραση και μόνο μού δίνει αρκετή χαρά ώστε να μου γεμίσει τη μέρα.

Ένας ακόμα λόγος που το επέλεξα ως καθημερινό μέσο μετακίνησης είναι η αξιοπιστία και η οικονομία που μου έχει αποδείξει ότι μπορεί να προσφέρει. Με το μικρό του αυτό μοτεράκι και το ασύλληπτα ελαφρύ αμάξωμα, η αυτονομία από ένα πλήρες ντεπόζιτο μπορεί να φτάσει έως και τα 300 χιλιόμετρα. Από την πλευρά της αξιοπιστίας έχω μείνει άναυδος. Το αυτοκίνητο σ’ αυτόν τον έναν χρόνο που βρίσκεται στην κατοχή μου το μόνο προβληματάκι που έχει εμφανίσει είναι πως ήταν χαλαρό το καλώδιο γείωσης του πολλαπλασιαστή, η επισκευή του οποίου ήταν δουλειά 30 δευτερολέπτων.

Από την πλευρά της οδηγικής του συμπεριφοράς δεν συγκρίνεται πραγματικά με κανένα άλλο τροχοφόρο όχημα. Το να περνάς πάνω από λακκούβες, γραμμές τραμ, σαμαράκια και το αυτοκίνητο να συμπεριφέρεται σαν να περνάει από φρεσκοστρωμένη άσφαλτο είναι πραγματικά εξωπραγματικό. Ο λόγος που το κάνει αυτό είναι επειδή ο τότε υπεύθυνος της Citroën, Πιερ Μπουλανζέ, είχε στόχο να δημιουργήσει ένα αυτοκίνητο για τους αγρότες της Γαλλίας, με 3 βασικά κριτήρια: Το πρώτο, να μπορεί να μεταφέρει άνετα 4 ανθρώπους μαζί με 40 κιλά αποσκευές και ένα στέγαστρο (έναντι του τρακτέρ) – εξού και η πάνινη κουκούλα. Το δεύτερο κριτήριο ήταν η οικονομία, να μπορεί δηλαδή να καταναλώνει 3l/100χλμ. Και το τρίτο, ίσως και το αναγνωριστικό κριτήριό του: να μπορεί να μεταφέρει ένα καλάθι γεμάτο αυγά μέσα από ένα φρεσκοοργωμένο χωράφι χωρίς να σπάσει ούτε ένα.

Στα ξενύχτια χτίστηκε η σχέση μας

Ναι. Όπως και στις αμέτρητες ώρες που αφιέρωσα, με βοήθεια ή μόνος, για να φέρω το 2CV μου στην τελική του μορφή. Μέσα από αυτή την κούραση ήρθε και η μεγάλη αγάπη γι’ αυτό το δημιούργημα. Από τις νύχτες που καθόμουν συχνά μέχρι τις 6 το πρωί κι έκανα εργασίες. Όπως εκείνη τη νύχτα που άλλαξα τα αμορτισέρ του. Ο λόγος που ήταν πολύ εύκολο να κάνω αυτή τη δουλειά στην πιλοτή του σπιτιού μου ήταν πως, λόγω του ιδιαίτερου συστήματος αναρτήσεών του, οι αποσβεστήρες είναι τοποθετημένοι οριζοντίως στους μαρσπιέδες του αυτοκινήτου. Μία ακόμα επισκευή που έκανα στο αυτοκίνητο ήταν η επανεγκατάσταση της μόνωσης του στροφάλου, για την οποία χρειάστηκε να αφαιρέσω τη φτερωτή ψύξης του κινητήρα. Εξίσου σημαντική επισκευή, και σχετικά πρόσφατη, ήταν η αντικατάσταση της ντίζας του ταχύμετρου, που είχε κοπεί όταν, για κάποιον λόγο, είχε κολλήσει το όργανο.

Για να γίνει αυτό, όπως φαίνεται και στη σχετική εικόνα, έπρεπε να αφαιρέσω το εμπρόσθιο αριστερό φτερό ώστε να αποκτήσω πρόσβαση στο κιβώτιο ταχυτήτων, πάνω στο οποίο ήταν η ντίζα. Έπρεπε επίσης να αφαιρέσω τη στήριξη της μπαταρίας ώστε να αποκτήσω πρόσβαση στο πίσω μέρος του κοντέρ, αφού η ντίζα στερεώνεται εκεί.

Το 2CV στα μάτια μου δεν είναι απλώς ένα οικονομικό αυτοκίνητο για καθημερινή χρήση. Είναι το αυτοκίνητο για την παραλία. Ενίοτε γίνεται και «γουρουνάκι» παίζοντας στις λάσπες... Άμα θέλει μπορεί να ανέβει και σε σκαλάκια για την πλάκα του. Είναι ίσως και το ιδανικότερο αυτοκίνητο για εκδρομές. Η παλαιά Εθνική Οδός Αθηνών-Πατρών μού έχει προσφέρει αξέχαστες εμπειρίες στις αποδράσεις μου στον Πύργο Κορινθίας και το Κιάτο. Προσεχώς αναμένω να οργανώσω και μια χειμερινή εξόρμηση, με προορισμό ακόμα άγνωστο. Αυτό όμως που είναι ήδη προδιαγεγραμμένο είναι πως και αυτή η εξόρμηση θα μου μείνει αξέχαστη!

Matching!

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του άρθρου, καθώς ανακαλούσα τις εκδρομές και τις εμπειρίες που μου έχει προσφέρει ο «πύραυλος», άκουσα κάτι που με ξάφνιασε, κάτι που δεν περίμενα ν’ ακούσω ή να δω να γίνεται στο άμεσο μέλλον: Το 2CV απέκτησε ξαδελφάκι που θα φορτίζει – το 2CV electric. Το νέο concept της Citroën για την αναγέννηση αυτού του πραγματικά μοναδικού αυτοκινήτου ανακοινώθηκε. Κι έχει και αυγοθήκες! Ως Easter egg, στην κυριολεξία κιόλας, η εταιρεία στην έκθεση του Παρισιού το παρουσίασε με μισή ντουζίνα πλαστικών αυγών στις επενδύσεις των θυρών οδηγού και συνοδηγού. Μία ακόμα έκπληξη από τη Citroën είναι η τιμή του: 15.000€ για καινούργιο ηλεκτρικό αυτοκίνητο πόλης! Μια προσπάθεια η ηλεκτρική μετακίνηση να γίνει προσιτή σε ακόμα περισσότερο κόσμο. Αυτό όμως που με στενοχωρεί είναι πως δεν θα έχει τις τόσο μαλακές, έμπιστες και αξιόπιστες αναρτήσεις για τις οποίες ήταν φημισμένο.

Όμως, εάν και εφόσον τελικά προβεί στην παραγωγή του η Citroën, θα είναι ίσως το μοναδικό ηλεκτρικό αυτοκίνητο που θα αποκτήσω. Ο λόγος; Γιατί θα έχει ξεχωριστό χαρακτήρα. Θα ξεχωρίζει μες στην καθημερινή κίνηση. Θα είναι διασκεδαστικό ακόμα και το δρομολόγιο στο σούπερ μάρκετ, διότι το εσωτερικό του είναι πλασμένο με την ίδια φιλοσοφία του «ορίτζιναλ»: να είναι όσο πιο απλό γίνεται. Αυτό με έχει κερδίσει στο δικό μου αυτοκίνητο. Έχει τα πάντα χωρίς να έχει τίποτα. Ο εξοπλισμός του είναι αξιοσημείωτα απλός, σε σημείο η αντλία πλύσεως του παρμπρίζ να είναι χειροκίνητη.

Εν κατακλείδι, να δηλώσω πως το 2CV δεν θα το άλλαζα με τίποτα και για κανέναν λόγο. Έχω δεθεί τόσο πολύ με τον «πύραυλό» μου που, πραγματικά, είναι πάντα εκεί για μένα σε μια δύσκολη στιγμή. Ακόμα, όταν βγαίνω με φίλους, πάντα εντυπωσιάζονται με το πώς μπορώ και τον οδηγώ και με το τι είναι ικανός να κάνει. Είτε πάμε μια βόλτα οι δυο μας είτε τον φτιάχνω, πάντα μπορεί να με βοηθήσει να υπερβώ κάποιο εμπόδιο στη ζωή μου. Δεν θ’ άλλαζα με τίποτα μια βόλτα μετά τα μεσάνυχτα, μόνο εγώ και κανένας άλλος στον δρόμο, και την ησυχία να σπάει μοναχά ο ήχος του κινητήρα του 2CV και ο αέρας που μπαίνει από το κλαπέτο του κλιματισμού.

Γνωρίζω πως το αυτοκίνητο δεν είναι τέλειο. Όμως αυτό είναι που το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Γιατί είναι το δικό μου αυτοκίνητο και το ξέρω μέσα κι έξω: την κάθε ατέλεια στη φανοποιία του, το κάθε τρίξιμο, το ότι χάνει και λίγα λαδάκια πού και πού. Πραγματικά, αν μου έλεγαν να κρατήσω ένα και μόνο αυτοκίνητο για την υπόλοιπη ζωή μου, πιστεύω πως θα ήταν το συγκεκριμένο.