Μη φοβάσαι, που φοβάσαι

Αγοράζοντας ένα πολύ ωραίο τυρί που λέγεται τσαλαφούτι βρέθηκα αντιμέτωπη με τα ανήσυχα μάτια της κυρίας που με εξυπηρετούσε. Γνωριζόμαστε, είναι νέο κορίτσι κι εγώ κάμποσων παραπάνω Μαΐων, οπότε διέκρινε πάνω μου το αποτύπωμα της σοφίας. Φαίνεται πως ξεχείλιζε η σοβαρότητά μου και κάτι απροσδιόριστο την έπεισε ότι ήμουν το κατάλληλο άτομο. Η σωστή nude απόχρωση του κραγιόν; Τέλος πάντων. Η ερώτηση που διατυπώθηκε είναι αυτή: Πες μου, τι μαθαίνεις; Θα γίνει πόλεμος; 

Αν είχα περισσότερη οικειότητα μαζί της, θα της έλεγα: «Είσαι με τα καλά σου; Ποιος πόλεμος;»
Αντίθετα είπα: δεν υπάρχει περίπτωση. Αυτά είναι πολιτικο-γεωστρατηγικά παιχνίδια κ.λπ. Μη φοβάσαι». Δεν μπορώ να δώσω διάσταση ειδήμονος στις απαντήσεις, διότι δεν είμαι. Και θα πρέπει να αποστηθίσω και μερικές σοβαρές. Και κανείς δεν μπορεί να κάνει μαντεψιές. Φυσάει φόβος εκεί έξω. 

Κατάφερα να τον ξορκίσω με το φοβερό άρωμα του Μάικλ Κορς. Μεγαλειώδες! Άλλοι έτρεξαν στα εμπορικά κέντρα, ιδίως την περασμένη Κυριακή και του έδωσαν και κατάλαβε.  
Αν φοβάσαι, ψωνίζεις; Μπορεί να θέλεις να ζήσεις το κάθε λεπτό και βρίσκεις έτσι έναν τρόπο να το κάνεις. Αν φοβάσαι, τρέχεις σε βόλτες και καφέδες; Σε κοινωνικές εκδηλώσεις και γιορτές; Κάνεις σπορ; Ερωτεύεσαι; Ζεις κανονικά; Ε, ναι. Δεν θέλω και δεν πιστεύω ότι θα γίνει πόλεμος. Ούτε μια στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό μου. Πόλεμος μεταξύ ποιων;  

Ούτε και θέλω να το σκέφτομαι. Και πραγματικά το ακούω τόσο συχνά σε συζητήσεις που απορώ πολλές φορές. Ψιχαλίζει φόβο και ο φόβος δεν μου αρέσει. Δεν μου αρέσει ούτε να φοβίζω ούτε να φοβάμαι. Αλλά κι εσύ, μη φοβάσαι που φοβάσαι.
Ούτε αυτό με το Βερολίνο μου άρεσε. Μου την έσπασε. Αν και λατρεύω Βερολίνο, μου αρέσει αυτή η πόλη. Ιδίως το Μίτε. Έχει μια ατμόσφαιρα ιδιαίτερη. 

Λίγο κρύο. Λίγες ψιχάλες. Έριξα μια ματιά στη «βιτρίνα» του Ατενέ. Οι κουρτίνες τραβηγμένες. Είχε μια εκδήλωση για influencers. Αυτά είναι. Business as usual. Η ζωή συνεχίζεται κάτι περισσότερο από κανονικά. Ψεκάστηκα κιόλας. Με το μεγαλειώδες άρωμα, εννοείται.