Η Εθνική Λυρική Σκηνή ολοκληρώνει την καλλιτεχνική περίοδο 2025/26 με την «Τραβιάτα» του Τζουζέππε Βέρντι, στην ιστορική παραγωγή του Νίκου Σ. Πετρόπουλου, η οποία επιστρέφει στην ΕΛΣ είκοσι πέντε χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή της στο Θέατρο Ολύμπια και σε συνέχεια της επιτυχημένης περιοδείας της στην Κίνα και τη Θεσσαλονίκη. Η παραγωγή παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή με καλοκαιρινές παραστάσεις όπερας στις ιδανικές συνθήκες μιας κλιματιζόμενης αίθουσας. Η αναβίωση της αγαπημένης όπερας του Βέρντι εντάσσεται στο αφιέρωμα της ΕΛΣ στον σπουδαίο Έλληνα σκηνοθέτη, σκηνογράφο και ενδυματολόγο της όπερας Νίκο Σ. Πετρόπουλο.
Η Τραβιάτα αποτελεί ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα του Τζουζέππε Βέρντι και ένα από τα δημοφιλέστερα έργα στην ιστορία της όπερας. Η πρεμιέρα της Τραβιάτας το 1853 στο Μεγάλο Θέατρο Ο Φοίνικας της Βενετίας αναφέρεται συχνά ως μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες στην ιστορία της λυρικής τέχνης. «Η Τραβιάτα ήταν ένα φιάσκο, μην ψάχνεις να βρεις δικαιολογία, απλώς έτσι είναι», έγραφε ο Βέρντι στον εκδότη του Τίτο Ρικόρντι την επομένη της πρεμιέρας. Ενάμιση αιώνα αργότερα, το έργο συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πλέον αγαπημένα του παγκόσμιου λυρικού ρεπερτορίου, με εκατοντάδες παραστάσεις κάθε χρόνο στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου και με εκατομμύρια θεατές να συγκινούνται τόσο από τη δραματική δύναμη της μουσικής του Βέρντι όσο και από τη βαθιά ανθρώπινη διάσταση της ιστορίας της ηρωίδας του έργου.
Βασισμένη στο θεατρικό έργο «Η κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά υιού, η όπερα Τραβιάτα αφηγείται την ιστορία της Βιολέττας Βαλερύ, μιας διάσημης εταίρας της παρισινής κοινωνίας, η οποία γνωρίζει τον αληθινό έρωτα στο πρόσωπο ενός νεαρού άντρα, γόνου καλής οικογένειας του Παρισιού. Η σχέση τους, όμως, προκαλεί την αντίδραση της οικογένειας του νεαρού, οδηγώντας τους δύο εραστές στον αναγκαστικό χωρισμό και τελικά στη συγκλονιστική επανένωσή τους, λίγο πριν από τον θάνατο της Βιολέττας. Στην Τραβιάτα ο Βέρντι σκιαγραφεί ένα από τα πλέον λεπτομερή και σπαρακτικά γυναικεία πορτρέτα στην ιστορία της όπερας, με μια μουσική γραφή που εξελίσσεται διαρκώς σε άμεση συνάρτηση με τον εσωτερικό κόσμο και τις ψυχικές μεταπτώσεις της Βιολέττας.
Στην Α' Πράξη, η ηδονική ελευθεριότητα και η λαμπερή αλλά παρακμιακή ατμόσφαιρα του Παρισιού αποδίδονται με μια δεξιοτεχνική μουσική γραφή, η οποία απαιτεί εξαιρετικές φωνητικές δυνατότητες από την υψίφωνο που ερμηνεύει τον ρόλο της Βιολέττας. Στη Β' Πράξη, η γαλήνη της ζωής στην εξοχή και τα βαθιά συναισθήματα της ηρωίδας αποδίδονται με τη θερμή χροιά της λυρικής υψιφώνου, ενώ στην τελευταία πράξη η τραγική διάψευση του έρωτα και η επικείμενη απώλεια αποκτούν σκούρες αποχρώσεις, μέσα από μια μουσική που εκφράζει τον πόνο, την απόγνωση και την παραίτηση της ηρωίδας.
17°
