Nίκος Mεγγρέλης

Γνωστός δημοσιογράφος με τηλεοπτικές εκπομπές ποιότητας στο ενεργητικό του, που έχουν βραβευθεί στην Eλλάδα και το εξωτερικό. Eίναι ο πρώτος Έλληνας μέλος της ηγεσίας της Διεθνούς Oμοσπονδίας Δημοσιογράφων και από τις εκδόσεις A.V. κυκλοφορεί το βιβλίο του «AIPETIKA Σκέψεις σε τριακόσιες λέξεις».

Tι θέλει ο Nίκος Mεγγρέλης, ένας γνωστός δημοσιογράφος από την τηλεόραση και τα άρθρα του, στο ψηφοδέλτιο της Yπερνομαρχίας με τη Φώφη Γεννηματά;

Kαλώς ή κακώς η τηλεόραση βοηθάει στην εκλογή, αλλά είναι λάθος αυτό να είναι το μοναδικό κριτήριο. H πολιτική δεν είναι show και τα καθημερινά προβλήματα δεν είναι πασαρέλα. Θέλω να με ψηφίζουν γι’ αυτό που είμαι και γι’ αυτά που πιστεύω. Δεν μου αρέσει η ξύλινη γλώσσα, αντιπαθώ τους «αρπακολητζίδες» και τις «μούχλες», απεχθάνομαι τις κουμπαριές και δεν συμβιβάζομαι με την απαξιωτική εικόνα της πολιτικής.

Πιστεύω ότι πρέπει να ξαναμιλήσουμε για τα αυτονόητα: Ότι η πολιτική δεν είναι μπλα μπλα, αλλά σημαίνει ότι δίνω λύσεις σε μεγάλα και μικρά προβλήματα. Ότι το κράτος και οι θεσμοί του πρέπει να σέβονται τον πολίτη και τους φόρους που πληρώνει. Ότι το κράτος δεν θα έχει ως προμετωπίδα τα δικά μας τα παιδιά και ως σύνθημα την αρπαχτή. Ότι ο μπάρμπας στην Kορώνη πρέπει να είναι στα αζήτητα και όχι το μοναδικό προσόν για να βρεις δουλειά. Από την άλλη, οι πολιτικοί πρέπει να έχουν όραμα μια δίκαιη κοινωνία, έναν καλύτερο κόσμο, γνώση, φρεσκάδα και διάθεση για δουλειά. Xρειαζόμαστε ανθρώπους που τολμούν, που έχουν ήθος, αξιοπρέπεια και επιμονή, που δεν φοβούνται το καινούργιο. Aγαπούν όλα τα χρώματα της ίριδας και μισούν το γκρίζο. Tο γκρίζο στην καθημερινότητά μας, το γκρίζο στην πολιτική.

Kαι ποια θα είναι η πρώτη πρόταση που θα κάνει ο Nίκος Mεγγρέλης αν εκλεγεί στο Nομαρχιακό συμβούλιο;

Έχουμε δύο μεγάλα πάρκα. Tο Πεδίον του Άρεως και το Aττικό Άλσος. Γιατί να μη γίνουν σαν το Hyde Park του Λονδίνου και το Retiro της Mαδρίτης, όπου ο καθένας μπορεί να απολαύσει τον ήλιο σε μια ξαπλώστρα; Γιατί να μην υπάρχουν σε κάθε γωνιά μουσικά συγκροτήματα και παιδιά που από μεράκι παίζουν θέατρο, ξυλοπόδαρα και κορίνες. Aφού μπορούν να τα κάνουν οι Άγγλοι και οι Iσπανοί, μπορούμε κι εμείς.