Όχι κραταιέ Νικόλα, η ευθύνη είναι όλη δικιά σου

Στη συνέντευξή του στο ertnews ο σύντροφος Ανδρουλάκης αποκάλυψε το ηθικό πλαίσιο που πρέπει να έχουν όποιοι θέλουν να ενταχθούν στο ΠΑΣΟΚ («να μην έχουν πληγώσει τον ελληνικό λαό, να μην έχουν εμπλακεί σε καταστάσεις που έχουν υπονομεύσει το δημόσιο συμφέρον και να μην είναι πρόσωπα τα οποία λειτούργησαν σε βάρος της δημοκρατίας ή του ορθού λόγου») και το οποίο, αν ίσχυε στ’ αλήθεια, το ΠΑΣΟΚ δεν θα δεχόταν κανέναν άστεγο συριζαίο. Μετά έθεσε το δικό του ή εμείς ή κανείς («ή θα είμαστε πρώτοι για να έχουμε την πρωτοβουλία για να συγκροτήσουμε κυβέρνηση και να πάει η ΝΔ στην αντιπολίτευση ή η ΝΔ θα συγκροτήσει κυβέρνηση»), το οποίο δεν διαφέρει σε τίποτα από του Τσίπρα, αλλά είναι σε πράσινο, οπότε δεν είναι αλαζονικό. Στη συνέχεια μπερδεύτηκε με το παράδειγμα της Ισπανίας που γυρνάει μπούμερανγκ, αρνήθηκε να αποκαλύψει κάποιο λάθος του παρά τις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων (είμαι βέβαιος ότι δεν μπορεί να βρει ούτε ένα) και, γενικώς, ήταν ο κραταιός Νικόλας που αγαπήσαμε. Ειδικά όταν μίλησε για την πιθανότητα να μην είναι το ΠΑΣΟΚ πρώτο και τις εκλογές να τις κερδίσει η Νέα Δημοκρατία.

«Εάν η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτο κόμμα, η κοινωνία έχει επιβραβεύσει τη σημερινή πολιτική με συγκεκριμένα αποτελέσματα», είπε νομίζοντας ότι πετάει από πάνω του τις ευθύνες. Δυστυχώς όμως για τον ίδιο, οι ευθύνες είναι μόνο δικές του.

Βλέπετε, η Νέα Δημοκρατία δεν θα έρθει πρώτη επειδή οι ψηφοφόροι ενθουσιασμένοι θα πηγαίνουν στις κάλπες φωνάζοντας «πω πω Παναγιά μου, τι κυβερνησάρα είναι αυτή». Η Νέα Δημοκρατία θα έρθει πρώτη επειδή οι ψηφοφόροι κάθε φορά που βλέπουν τις ηγεσίες της αντιπολίτευσης μονολογούν «πω πω Παναγιά μου, τι άχρηστοι είναι αυτοί».

Όσον αφορά τον Τσίπρα, η διαπίστωση είναι αναπόφευκτη. Η μνήμη της Πρώτης Φοράς Αριστεράς είναι βαριά και, όσο και αν προσπαθεί ο Αλέκσης, δεν πρόκειται να τη σβήσει. Δοκιμάστηκε και αποδείχθηκε ανεπαρκής. Στην πράξη. Για τον σύντροφο Ανδρουλάκη όμως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά (τουλάχιστον θεωρητικά, γιατί δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορούσε να είναι διαφορετικός ο ίδιος).

Δεν έχει κυβερνήσει, δεν συμμετείχε σε κανένα κυβερνητικό σχήμα και για χρόνια έλειπε στις Βρυξέλλες. Στο χέρι του ήταν να πείσει ότι αποτελεί την εναλλακτική στον Μητσοτάκη. Και απέτυχε παταγωδώς.

Τα έχω γράψει πολλές φορές, αλλά ας το γράψω κι άλλη μια: η απουσία εναλλακτικής είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας. Δεν είναι υγιές ένα κόμμα που έχει κυβερνήσει δυο τετραετίες να πηγαίνει ντουγρού για τρίτη επειδή η αντιπολίτευση είναι απογοητευτική. Και γι’ αυτήν την αρρώστια δεν φταίνε οι ψηφοφόροι που σίγουρα θα ήθελαν να έχουν εναλλακτική. Φταίει αυτός από τον οποίο θα περίμεναν την εναλλακτική και δεν τους την προσφέρει. Αυτός που, οχυρωμένος πίσω από ταμπού και αντιδεξιό σύνδρομο του παρελθόντος και έχοντας μαζέψει κάθε άστεγο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο περνάει ο καιρός θυμίζει μια πιο κόσμια εκδοχή του Τσίπρα. Φταίει αυτός που δεν καταφέρνει να πείσει ούτε τους ψηφοφόρους του κόμματός του ότι είναι κατάλληλος για πρωθυπουργός. Φταίει αυτός που, αντί να δει το φταίξιμό του, ρίχνει την ευθύνη στους ψηφοφόρους. Και μπράβο του.