Από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στον τραμπισμό: πώς μια υπόθεση στη Φλώρινα αποκαλύπτει τον νέο εθνικιστικό αναθεωρητισμό
Όταν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εκδίκαζε υποθέσεις εγκλημάτων πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, οι μεγαλύτεροι πολέμιοι του θεσμού ήταν κάποιες ακροδεξιές φωνές και οι σταλινικές αποχρώσεις του ερυθρού με κάποιες, ενίοτε, φαιές ανταύγειες.
Ήταν τότε που δικαζόταν ο Μιλόσεβιτς, ο Μλάντιτς, ο Κάραζιτς μαζί και με άλλους κροατοσέρβους χασάπηδες βαλκανικής κοπής. Ήταν τότε που η περίφημη «ελληνοσερβική» φιλία λειτουργούσε ως αντιδυτικό επιχείρημα το οποίο γοήτευε πολλούς αριστερούς και ακροδεξιούς.
Στον πυρήνα εκείνης της ιδιότυπης αντιδυτικής συμμαχίας βρέθηκε και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τότε ήταν από τους φανατικότερους (και πολύ σωστά) υποστηρικτές του θεσμού. Τα χρόνια πέρασαν και η ανθρωπότητα εισήλθε σε μία νέα φάση διολίσθησης σε αυταρχικούς βηματισμούς. Έτσι, με μπροστάρηδες τους προπαγανδιστές του Brexit και του μαχητικού αντιευρωπαϊσμού, δομήθηκε ένα νέο μέτωπο. Σχηματισμοί όπως της Μαρίν Λεπέν και του virtual αριστερού Μελανσόν, μιας ακροδεξιάς αναθεωρήτριας, δηλαδή, και ενός ανιστόρητου σταλινικού κατάλοιπου, άρχισαν να εκφράζουν κινούμενοι σε παράλληλες τροχιές έναν νέον αντιευρωπαϊσμό αλλά και μία νεωτερική προσέγγιση του Διεθνούς Δικαίου και των θεσμών που το πλαισιώνουν.
Όταν ο Ντόναλντ Τράμπ επανήλθε το σύστημα που τον στήριξε επέλεξε να θέσει ως μείζονα προτεραιότητα την επιβολή του Τραμπισμού ως κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα στη διεθνή σκηνή. Αναπροσαρμόστηκε το προφίλ του Βρετανού κλόουν Φάρατζ, επελέγησαν ως βασικοί συνομιλητές ο Πούτιν και Νετανιάχου αλλά και νεο-υιοθετημένα απόβλητα, όπως ο νεοδιορισθείς πρόεδρος της Συρίας και τέως ηγετικό στέλεχος του ISIS. Στηρίχθηκαν φαιδροί πολιτικοί στην Αργεντινή ή τη Βραζιλία, ακυρώθηκαν πολιτικά παραδοσιακοί συνομιλητές όπως Ευρωπαίοι ηγέτες.
Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των «νεωτερικών – αναθεωρητών» της μεταπολεμικής ιστορίας είναι η συστηματική πολιτική απονεύρωση θεσμών του Διεθνούς Δικαίου με τα πυρά να στρέφονται κυρίως κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Μία τοπική σύγκρουση μεταξύ του δημάρχου Φλωρίνης με απόλυτα αναθεωρητικές απόψεις περί βαλκανικής ιστορίας, κλασικό παράδειγμα της Σχολής που ίδρυσε ο Μακαριστός Καντιώτης, που ήταν ο ιδεολογικός εκφραστής μιας Ελλάδας που νομίζαμε πως είχε σβήσει ή έστω ότι είχε μειωθεί καθοριστικά η επιρροή της, και μιας μπάντας παραδοσιακών μουσικών, έμελλε να μεταφέρει σε ελληνικό έδαφος την κόντρα για τους διεθνείς θεσμούς που πλαισιώνουν το τόσο ταλαιπωρημένο από φλύαρους πολιτικούς Διεθνές Δίκαιο.
Στη διαμάχη ενός δημάρχου με αυταρχικές συμπεριφορές με ελεύθερους και μη κρατικά επιδοτούμενους καλλιτέχνες, παρενέβησαν δύο πολιτικοί που φιλοδοξούν να επιδείξουν δραστηριότητα ιδρυτικών στελεχών της εν Ελλάδι τραμπικής πλατφόρμας. Στην παρούσα φάση προφανώς ασχολούνται με το να τοποθετηθούν καταλλήλως ώστε να μην περάσουν απαρατήρητοι από το «ραντάρ» της εντυπωσιακής υπερδομής που εκτείνεται από την Πέτρου Κόκκαλη έως την Πλατεία Μαβίλη. Δύσκολοι καιροί, επικίνδυνοι καιροί.
Η αφορμή ήταν λοιπόν ένα τραγούδι. Για την ακρίβεια δύο τραγούδια. Ο τοπικός άρχων απαγόρευσε την εκτέλεση τραγουδιών από την εν λόγω μπάντα, κρίνοντας πως είναι αντεθνικού περιεχομένου. Κοινώς είναι τραγούδια των ντόπιων, δηλαδή των επίσης γηγενών, δηλαδή των Σλαβομακεδόνων.
Είμαστε πια στο 2026 και δεν κολυμπάμε στα «Μυστικά του Βάλτου». Ο κ. Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να ξεχάσει την Πηνελόπη Δέλτα. Κατανοητό. Η ιστορία όμως μπορεί να την προσπεράσει. Όχι να την αγνοήσει. Απλά να την προσπεράσει. Οι δύο πολιτικοί που εκκολάφθηκαν στο γνωστό πολιτικό θερμοκήπιο που λειτούργησε ως προθάλαμος της άκρας δεξιάς, μετανάστες και πρόσφυγες οι ίδιοι εντός των ορίων της ακροδεξιάς γεωγραφίας, κατάφεραν να τους παραχωρηθεί πολιτικό άσυλο στην «επικράτεια» της Νέας Δημοκρατίας, τότε επί της Ρηγίλλης και τώρα πλέον επί της Πειραιώς.
Βλέποντας πως το πολιτικό παιγνίδι επεκτείνεται προς τα ακροδεξιά και αντιλαμβανόμενοι πως η Βόρειος Ελλάδα και η Δυτική Μακεδονία ειδικότερα γέρνουν έντονα προς τις ακροδεξιές ακρότητες, αποφάσισαν όχι μόνον να παρέμβουν σε τοπική διαμάχη στη Φλώρινα των σκιών και των ψιθύρων, για να θυμηθούμε τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, αλλά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς το Διεθνές Δικαστήριο. Τρικυμία εν κρανίω; Όχι βεβαίως. Από τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ καταφέρθηκε κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου κάθε πιστός οπαδός οφείλει να ευθυγραμμιστεί με την κεντρική πολιτική γραμμή.
Προσέξτε. Από δύο ντόπια τραγούδια και την αχαρακτήριστη συμπεριφορά ενός άξεστου τοπικού παράγοντα φθάσαμε να εξηγούμε την πολιτική απόρριψη ενός διεθνούς θεσμού από δύο υπουργούς της παρούσης πολυσυλλεκτικής ιδεολογικά κυβέρνησης, κεντρώου προσανατολισμού, με κάποιες ακραίες υπερσυντηρητικές ριπές αλλά και πασοκικές νοσταλγικές νότες.
Είναι φανερό πως οι δύο υπουργοί στο μετα-ΟΠΕΚΕΠΕ τοπίο επιχειρούν να επανατοποθετηθούν στο εκλογικό χρηματιστήριο της λεγόμενης δεξιάς πολυκατοικίας. Αυτή τη φορά αναβαπτιζόμενοι στην εθνικιστική μαρμίτα, αύριο εντρυφώντας στους κώδικες της αντί-woke ατζέντας, και όποιον πάρει η μπάλα. Σήμερα είναι τα τραγούδια, αύριο θα είναι κάτι άλλο και μεθαύριο τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφού ισχυρότερο και από αυτά είναι το εθνικό συμφέρον, όπως το επικαλείται, το κατανοεί και το αντιλαμβάνεται ο κάθε θαυμαστής και ενεργός οπαδός του κινήματος του εθνικιστικού χριστιανισμού.
Είναι αυτός ο πυρήνας του νεωτερικού δόγματος το οποίο με τόση ενεργητικότητα υπηρετεί η ακραία εκδοχή του Τραμπισμού, η οποία εκφράζεται από τον αντιπρόεδρο Βανς και τον υπουργό Αμύνης (ή Πολέμου). Μόνο που για αυτό το άτιμο εθνικό συμφέρον πλήρωσε το Γένος τον ξεριζωμό του 1922 και την απόβαση του τουρκικού στρατού στην Κύπρο. Διότι προφανώς για ορισμένους πολύ συγκεκριμένους νεοέλληνες, εθνικό συμφέρον και ψευδής συνείδηση είναι ένα και το αυτό, αλληλένδετες έννοιες που ανήκουν μεν στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας για τους νουνεχείς, αλλά προβάλλονται ως ιδεολογικό θέσφατο από την εντόπια εθνικιστική υποκουλτούρα. Είναι αυτή η υποκουλτούρα, αυτή η ιστορική ασέβεια η οποία τροφοδοτεί το τέρας του εθνικού σκοταδισμού, στον οποίο για άλλη μια φορά επιχειρούν κάποιοι συγκεκριμένοι να οδηγήσουν τη χώρα.
