Γιατί οι σύντροφοι δεν πολυασχολούνται με τη Βιολάντα;

Είμαι αρκετά μεγάλος για να εκπλήσσομαι από τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Περιμένω σχεδόν τα πάντα. Αλλά αυτό που είδα να γίνεται χτες το πρωί στα Τρίκαλα δεν το περίμενα. Δεν περίμενα να δω εργαζόμενους από το εργοστάσιο της Βιολάντα να περιμένουν τον ιδιοκτήτη της εταιρείας έξω από το κτίριο που βρίσκεται ο ανακριτής, όχι για να του επιτεθούν, όχι για να τον γιουχάρουν, όχι για να τον κάνουν να νιώσει με κάποιον τρόπο άσχημα, αλλά για να τον χειροκροτήσουν.   

Δεν ξέρω αν το έκαναν επειδή τους ενθουσίασε ο θάνατος 5 συναδέλφων τους ή αν ήθελαν να τον συγχαρούν για τις αυθαιρεσίες στα εργοστάσια της εταιρείας, αλλά ομολογώ ότι κάπως σοκαρίστηκα. Όχι για την αδιαφορία για τον θάνατο των συναδέλφων, όσο για την αδιαφορία για την ίδια τους τη ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι χειροκρότησαν έναν ιδιοκτήτη επιχείρησης, του οποίου η αντίληψη για το πώς πρέπει να λειτουργεί ένα εργοστάσιο, από τύχη δεν σκότωσε εκείνους. Το εργοστάσιο της Βιολάντα ήταν μια βόμβα που αναπόφευκτα θα έσκαγε και οι τυχεροί που δεν έσκασε από κάτω τους ή δίπλα τους χειροκροτούν τον βασικό υπεύθυνο για τη βόμβα. Κατανοώ την ανησυχία για τις θέσεις εργασίας, αλλά τα παλαμάκια σε κάποιον που παίζει τη ζωή σου κορώνα-γράμματα δεν τα καταλαβαίνω. Αλλά, θα μου πείτε, εδώ υπάρχουν άνθρωποι που καβαλούν δίκυκλο ή μπαίνουν σε αυτοκίνητο και δεν φορούν κράνος ή ζώνη, δεν θα βρεθούν και κάποιοι να θεωρούν τη θέση εργασίας σημαντικότερη από τη ζωή τους;

Οι σύντροφοι δεν έχουν φτάσει στο σημείο να χειροκροτούν τον ιδιοκτήτη, αλλά σίγουρα κοιτάζουν αλλού και σφυρίζουν αδιάφορα

Μεγαλύτερη έκπληξη μού προκαλεί η μούγκα του «προοδευτικού» κόσμου της χώρας. Κόμματα που με κάθε ευκαιρία καταγγέλλουν τις «συνθήκες γαλέρας» και τον «εργασιακό μεσαίωνα», οργανώσεις και συνδικαλιστικές ενώσεις που για ψύλλου πήδημα οργανώνουν κινητοποιήσεις όπου διακηρύττουν για τις «ζωές μας που είναι πάνω από τα κέρδη τους», ασυμβίβαστοι αντικαπιταλιστές και αυτόκλητοι υπερασπιστές της εργατικής τάξης, δεν μοιάζουν να πολυσυγκινούνται με ένα από τα μεγαλύτερα εργατικά δυστυχήματα των τελευταίων ετών, για το οποίο η ευθύνη της εργοδοσίας είναι προφανής και το μόνο που μένει είναι να δούμε την έκτασή της.

Ούτε απεργίες, ούτε καθημερινές συγκεντρώσεις, ούτε συναυλίες, ούτε σκληρά και ανελέητα κατηγορώ. Τουμπεκί ψιλοκομμένο, και μάλιστα σε μια υπόθεση της οποίας η δημοσιότητα είναι η καλύτερη πλατφόρμα για τη διαφήμιση των θέσεών τους. Οι σύντροφοι δεν έχουν φτάσει στο σημείο να χειροκροτούν τον ιδιοκτήτη, αλλά σίγουρα κοιτάζουν αλλού και σφυρίζουν αδιάφορα. Κι αυτό είναι ακόμα πιο περίεργο και πιο δύσκολο να εξηγηθεί από τη δουλοπρεπή στάση μερικών υπαλλήλων. Και μπράβο τους.