Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλά ένα γεγονός ενός κόμματος που έκλεισε τον βιοϊστορικό του κύκλο, αλλά κάτι πολύ περισσότερο.
Ένα μόλις χρόνο πριν, και αφού είχαν βαρεθεί να χάνουν ακόμα και στο τάβλι, εξέλεξαν αρχηγό έναν άγνωστο τυχάρπαστο νάρκισσο που, ενώ είχε μαύρα μεσάνυχτα από πολιτική, ήθελε να κάνει το κόμμα τους κάτι σαν μονοπρόσωπη εταιρία.
Ο αρχηγός ήταν τόσο αμετροεπής και άσχετος που υποσχέθηκε να κερδίσει τον Μητσοτάκη επειδή ισχυριζόταν ότι μίλαγε καλύτερα αγγλικά και φιλοδοξούσε να κυβερνήσει μάλιστα και δύο τετραετίες γιατί προφανώς η μία δεν του έφτανε.
Από την αρχή και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, τον στήριξαν όλοι με θέρμη, Πολάκηδες, Παπάδες, Φάμελλοι και λοιποί παρατρεχάμενοι και κομματικοί κολαούζοι. Ειδικά δε ο τελευταίος του έδωσε και το φιλί της ζωής, όταν στο περσινό συνέδριο του Φεβρουαρίου ακούστηκαν οι πρώτες φωνές αμφισβήτησης και τέθηκε σχεδόν θέμα ηγεσίας.
Μέχρι πρότινος όλοι τα έβρισκαν όλα μια χαρά και δικαιολογούσαν τα πάντα. Και το τεράστιο ατόπημα του αρχηγού για το «κρατίδιο» στην κατεχόμενη Κύπρο, και το αναμφισβήτητο τραμπικό του παρελθόν, και την υιοθέτηση του χουντικής προέλευσης «πατρίς -θρησκεία -οικογένεια», και την προκλητική επίδειξη πλούτου, και τα τερατώδη ψέματα για τις δικαστικές διώξεις που δήθεν υπέστη η οικογένειά του και το σκοτεινό πόθεν έσχες.
Από τη στιγμή όμως που διαφάνηκε ότι ο αρχηγός θέλησε να κάνει κουμάντο αποκλειστικά με δικούς του ανθρώπους, κάνοντας πέρα την κομματική γραφειοκρατία και θίγοντας έτσι ζωτικά συμφέροντα, το πράγμα άρχισε να στραβώνει.
Λες και τους υποχρέωσαν όλοι αυτοί να εκλέξουν τον Κασσελάκη αρχηγό, με το στανιό η λες και η «διαπλοκή» κοιμάται και ξυπνάει με την έγνοια του ΣΥΡΙΖΑ.
Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλά ένα γεγονός ενός κόμματος που έκλεισε τον βιοϊστορικό του κύκλο, αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Κι αυτό κυρίως γιατί η όλη ιστορία ήταν εξόχως αποκαλυπτική μιας κουλτούρας βαθιάς ανηθικότητας, ενός τερατώδους τυχοδιωκτισμού και ενός κυνικότατου καιροσκοπισμού της τωρινής ηγετικής του ομάδας.
Και που ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που κυβέρνησαν τη χώρα για μια πενταετία μαζί με τους ακροδεξιούς κλόουν των ΑΝΕΛ, αλλά τώρα που έγιναν αποσυνάγωγοι, είναι τόσο γενναιόδωροι, ταπεινοί και καταδεκτικοί που επιθυμούν συμπράξεις με τις υπόλοιπες «δημοκρατικές δυνάμεις».
Ο ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε μεν, αλλά άφησε ανεξίτηλο λεκέ στο συλλογικό υποσυνείδητο, έχοντας διαπλάσει μια καθόλου ευκαταφρόνητη μερίδα της κοινωνίας ώστε να πολιτεύεται με εχθροπάθεια, μοχθηρία, τοξικότητα και ψέματα και που αργά ή γρήγορα θα βρει έκφραση μέσα από νέα μορφώματα, κάτι σαν διάσπαρτα κακοήθη μεταστατικά πολιτικά καρκινώματα. Και στο τέλος της ημέρας, αυτή είναι και η μεγαλύτερη ζημιά που προκάλεσαν στη χώρα και την κοινωνία. Και που φαίνεται, δυστυχώς και επί του παρόντος, μη αναστρέψιμη.
Ένα πάντως είναι σίγουρο για τον ΣΥΡΙΖΑ: ότι η Νέμεσις άργησε αλλά ήρθε.
Η συζήτηση δεν πρέπει να αφορά την ανακύκλωση φθαρμένων προσώπων, αλλά την ανάγκη για θεσμικά κόμματα τα οποία θα έχουν τη δυνατότητα να δεσμεύονται σε επεξεργασμένο πρόγραμμα και πολιτικές αρχές
Μια συζήτηση αφιερωμένη στο θέμα του βιβλίου του «Η Μεγάλη Επιστροφή»: την ελληνική οικονομία, τις προκλήσεις της, τα λάθη που προηγήθηκαν αλλά και το τι μέλλει γενέσθαι.
Ο υπουργός Εθνικής ‘Αμυνας παρέστη στην παρουσίαση του βιβλίου «Ιστορίες από τη Λατινική Αμερική: Από τον Πινοσέτ και τον Εσκομπάρ στις σύγχρονες Δημοκρατίες», του Ιάσονα Πιπίνη
7°
