Για το ΠΑΣΟΚ και πάλι

Τα σοβαρά κόμματα συζητούν και λύνουν τα όποια προβλήματά τους με τα θεσμικά τους όργανα. Όχι σε τηλεοπτικές εκπομπές. Αυτό βέβαια προϋποθέτει και σοβαρά στελέχη. Δυστυχώς, μετά τις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι προσπαθεί, μάλλον με επιτυχία, να καταγραφεί στην εγχώρια σφαίρα ως μη σοβαρό κόμμα και με εξίσου μη σοβαρά στελέχη. Ενώ στις πρόσφατες ευρωεκλογές έλαβε ποσοστό 12,79 % και ήταν από τα κόμματα που είχαν μια –έστω μικρή– άνοδο, τόσο σε σχέση με τις προηγούμενες αντίστοιχες εκλογές του 2019, που είχε λάβει 7,72% όσο και με τις εθνικές του Ιουνίου 2023 που έφτασε το 11,84%, αμέσως κάποια κοινοβουλευτικά και μη στελέχη του εμφανίστηκαν, σαν έτοιμα από καιρό, σε διάφορα τηλεοπτικά κανάλια και απαίτησαν την αλλαγή της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ επειδή απέτυχε στον διακηρυγμένο της στόχο – την κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Πρωτίστως δε να αποχωρήσει από την αρχηγία ο Νίκος Ανδρουλάκης. Όλοι αυτοί όμως, οι οποίοι μάλιστα ηθελημένα αποσιωπούν το γεγονός ότι ο Ανδρουλάκης παρέλαβε ως αρχηγός το κόμμα με ποσοστό 8,10% στις τελευταίες εκλογές που είχε λάβει μέρος, δεν προτείνουν μια διαφορετική πολιτική και στρατηγική από αυτή της μέχρι τώρα ηγεσίας. Μάλλον εγκαλούν τον Ανδρουλάκη για απουσία προσωπικής λάμψης και επικοινωνίας με τον «λαό».

Κοντά σ’ αυτά προστέθηκαν και διάφορα άλλα στελέχη, τα οποία μπροστά στη στασιμότητα της συνολικής υποτιθέμενης κεντροαριστεράς, βρήκαν την ευκαιρία να προτείνουν την ενότητα όλων των σχετικών πολιτικών δυνάμεων με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός ενιαίου φορέα. Σ’ αυτό συνεπικουρούνται δε και από παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, μηδέ του προέδρου του εξαιρουμένου, που προτείνουν το ίδιο. Πέρα από κάποιες γενικότητες όμως, και τα αντιδεξιά στερεότυπα και βέβαια τον ομολογημένο στόχο «να φύγει ο Μητσοτάκης», δεν υπάρχει κανένας συνεκτικός πολιτικός και ιδεολογικός ιστός μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομματικών σχηματισμών που συναριθμούνται σ’ αυτήν   την πρόταση.

Η εμπλοκή του συντεταγμένου ΠΑΣΟΚ σε υποτιθέμενες ενοποιητικές διαδικασίες θα έχει ως αποτέλεσμα τη ρευστοποίηση και τη διάλυσή του σε έναν καιροσκοπικό λαϊκιστικό και πολύ γκροτέσκο πολιτικό χυλό, χωρίς καμιά ουσιαστική προοπτική.

Το ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι είναι ένα ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και επιχειρεί να διατυπώσει, με δεδομένη πάντα την εγχώρια αντίστοιχη ιστορική δική του εμπειρία, μια τέτοια πολιτική πρόταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, τι ακριβώς κόμμα είναι σήμερα; Ποιες είναι οι πολιτικές και ιδεολογικές του αναφορές; Ποια κοινωνικά στρώματα επιδιώκει να εκπροσωπήσει και προς ποια κατεύθυνση; Απάντηση βέβαια στα ερωτήματα αυτά δεν υπάρχει, παρά μόνον η αέναη φαντασμαγορική κίνηση του προέδρου του. Τα ίδια ισχύουν φυσικά και για την αυστηρά προσωποπαγή Πλεύση Ελευθερίας. Η εμπλοκή του συντεταγμένου ΠΑΣΟΚ σε τέτοιες υποτιθέμενες ενοποιητικές διαδικασίες θα έχει ως αποτέλεσμα τη ρευστοποίηση και τη διάλυσή του σε έναν καιροσκοπικό λαϊκιστικό και πολύ γκροτέσκο πολιτικό χυλό, χωρίς καμιά ουσιαστική προοπτική.

Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν έκανε λάθη. Για παράδειγμα, επέδειξε μια φοβική στάση και δεν άνοιξε το κόμμα στις πολλές και πολλαπλές σχολάζουσες δυνάμεις της κεντροαριστεράς , δεν ανέδειξε την ανάγκη μιας βαθιάς μεταρρύθμισης του δημόσιου πανεπιστημίου απέναντι στο ιδεολόγημα του ιδιωτικού, δεν υποστήριξε με ενιαία στάση το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια, διάβασε λανθασμένα την νέα αστική ηγεμονία που συγκρότησε η ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας και δαιμονοποίησε και στοχοποίησε προσωπικά τον Μητσοτάκη – όπως εντελώς αποτυχημένα είχε πράξει και ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2019-2023. Δεν αντιπρότεινε τις δικές της πολιτικές απέναντι στις ωμά ταξικές πολιτικές της κυβέρνησης, για παράδειγμα στον τομέα της υγείας. Δεν επιχείρησε να συνδεθεί και να εκφράσει τα μεταϋλιστικά αιτήματα των νέων γενεών, δεν απέφυγε την παρελθοντολογία αντί για τις λύσεις του παρόντος και τις προοπτικές του μέλλοντος. Όλα αυτά όμως συζητούνται εξαντλητικά και αναλυτικά μεταξύ των οργάνων του κόμματος και όχι στα τηλεοπτικά κανάλια με ολοφάνερες τις υποκρυπτόμενες φιλοδοξίες.

Ο λαός του ΠΑΣΟΚ, που βαδίζει μαζί του για πολλά χρόνια στην πολιτική έρημο, περιμένει τουλάχιστον σεβασμό απ’ όσους μιλούν στο όνομά του.