Μάθανε πως φοβόμαστε, πλακώσανε κι οι τρομοκράτες

Από την άγρια φύση μέχρι το ποδόσφαιρο υπάρχει μια πραγματικότητα με ελάχιστες εξαιρέσεις: ο φόβος του αμυνόμενου δίνει θάρρος στον επιτιθέμενο. Στο έγκλημα η πραγματικότητα αυτή ισχύει στο πολλαπλάσιο. Ο εγκληματίας που αντιλαμβάνεται τον φόβο των διωκτικών αρχών αποθρασύνεται. Όταν έχει απέναντι του αρχές εγκλωβισμένες ανάμεσα στη Σκύλλα της δημοσιουπαλληλίας και τη Χάρυβδη του φόβου για τα δημοσιεύματα του φιλοεγκληματικού τύπου καταλαβαίνει ότι τίποτα δεν θα σταθεί εμπόδιο στη δράση του.

Η βόμβα που εξεράγη στο κέντρο της Αθήνας τα ξημερώματα του Σαββάτου όπως και η βόμβα που τοποθετήθηκε στο στρατόπεδο των ΜΑΤ δεν είναι κεραυνοί εν αιθρία αλλά κεραυνοί που, παρατηρώντας τα βαριά σύννεφα να μαζέυοται, απλώς αναρωτιόμασταν πότε θα πέσουν. Η απροθυμία επιβολής του νόμου, η αλλεργία στην καταστολή, η αδιαφορία για την προστασία της σωματικής ακεραιότητας και της περιουσίας των πολιτών, η δειλία μιας κυβέρνησης που (παρά την απόσταση που την χωρίζει από την αξιωματική αντιπολίτευση) όταν βλέπει κόκκινη σημαία να ανεμίζει τρέχει να βάλει το κεφάλι της στην άμμο, είναι τα σημάδια που αναπόφευκτα θα έκαναν το διαταραγμένο και ένοπλο κομμάτι της αριστεράς να ξαναχτυπήσει.

Όταν ένας πρωθυπουργός μπροστά σε μια υπόθεση παρακολουθήσης από την ΕΥΠ πανικοβάλλεται τόσο ωστε να λέει ότι δεν θα την επέτρεπε ακόμα κι αν είναι νόμιμη (θα παρανομούσε δηλαδή) και να πετάει στα σκυλιά, αναγκάζοντας τον σε παραίτηση, τον πιο πολύτιμο συνεργάτη του (δείτε την εικόνα της κυβέρνησης πριν και μετά την αποχώρηση του Γρηγόρη του Δημητριάδη) στην πραγματικότητα στέλνει σινιάλο σε όλες τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας να χαλαρώσουν ακόμα κι αν η δράση τους είναι απολύτως σύννομη. Οταν η κυβέρνηση φοβάται εδώ και 5.5 χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία να τοποθετήσει κάμερες στέλνει σινιάλο σε όσους δεν θέλουν τις κάμερες (στους παραβατικούς και τους προστάτες τους) ότι δεν έχουν κανέναν λόγο να ανησυχούν. Όταν κάθε χρόνο ξεκινά ανένδοτο αγώνα εναντίον της οπαδικής βίας μόνο και μόνο για να βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια, όταν φοβάται να παραδώσει τα πανεπιστήμια στους πραγματικούς φοιτητές και τα αφήνει έρμαιο στα κομματόσκυλα, οταν δεν τολμάει να επιβάλλει ούτε έναν νόμο που να έχει σχέση με την τάξη και την ασφάλεια, τότε το μήνυμα σε κάθε εγκληματία και παραβατικό είναι: κάνε ό,τι γουστάρεις.

Και όταν όλοι οι εγκληματίες κανουν ό,τι γουστάρουν δεν υπάρχει κανένας λόγος οι τρομοκράτες να γίνουν η εξαίρεση. Διαταραγμένοι που να θέλουν να καταστρέψουν και να σκοτώσουν για την ιδεοληψία τους πάντα θα υπάρχουν και ο μόνος τρόπος να περιοριστεί η δράση τους είναι ο φόβος που δημιουργεί η βεβαιότητα ότι η δράση τους δεν θα τους βγει σε καλό. Προς το παρόν ο μόνος που φοβάται είναι η κυβέρνηση. Και όσο θα φοβάται τόσο θα παίρνει θάρρος κάθε είδους έγκλημα. Και μπράβο του.