Κασσελάκης: «Σα στα φιλμς»

Ανάμεσα σε κάτι γατάκια-σκυλάκια-βιβλιαράκια που συνήθως ανεβάζω, γράφω στα σόσιαλ μίντια τις τελευταίες ημέρες, «Αλέξη Τσίπρα, γύρνα πίσω» και πολλοί φίλοι γελάνε, καλαμπουρίζουν από κάτω, χωρατεύουν που λέγαμε παλιά κλπ. Πράγμα λογικό, θα πει κανείς — αλλά μέχρις ενός ορίου λογικό, θα πω εγώ. Στο μεταξύ, το εννοώ απολύτως αυτό που λέω: Αλέξη Τσίπρα, γύρνα πίσω. Μεγάλωσες, ωρίμασες, έχασες, ξανάχασες, ξέρεις τη δουλειά, ξέρεις το κόμμα, έχεις τις επαφές, κάτσε εδώ να δούμε τι θα γίνει. Είναι και να ενωθεί η κεντροαριστερά, ξέρω γω, να παραγάγει πολιτική (όχι πολιτικές αντιπαραθέσεις, κανονική πολιτική), και δόξα τω Θεώ υπάρχει μπόλικη δουλειά να γίνει: κλιματική κρίση, μεταναστευτικό, νέες αναδυόμενες οικονομίες, χίλια δυο. Αλέξη Τσίπρα, γύρνα πίσω. Νερό κι αλάτι. Έχουμε δουλειά να κάνουμε. Σε περιμένει και ο Μητσοτάκης. Βασικά, σε περιμένουν όλος ο κόσμος.

Ναι, υποθέτω πως δεν γίνεται· δηλαδή, την ίδια στιγμή που το λέω, η έκκλησή μου πάει στον βρόντο, και όλο αυτό γίνεται εν γνώσει μου, ναι — αλλά δεν έχω βρει καλύτερο τρόπο να δηλώσω πόσο φοβάμαι γι’ αυτό που έρχεται αν δεν έχει ταρακουνηθεί, ντροπιαστεί και κινητοποιηθεί ΠΑΡΑ πολύς κόσμος στον ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην εβδομάδα, και αν δεν ανατραπούν δραματικά, αύριο, τα αποτελέσματα της πρώτης κάλπης. Αποκλείεται βέβαια, το ξέρω· αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Άρα έχουμε μέχρι το βραδάκι της Κυριακής να ελπίζουμε. Ότι δεν θα βγει ο Κασσελάκης.

Δεν έχω ιδέα ποιος κρύβεται πίσω από τον θρασύτατο αυτό άντρα, ΑΝ κρύβεται κάποιος, ποιος τον χρηματοδοτεί, ΑΝ τον χρηματοδοτεί, ποιος τον χρησιμοποιεί εντέλει (αν τον χρησιμοποιούν κάποιοι) για να αλώσουν το μεγαλύτερο λαϊκιστικό κόμμα της χώρας και δι’ αυτού «να έρθουν στα πράγματα». Έχω διαβάσει όλες τις τρέχουσες θεωρίες, και όλες —ίσως — έχουν μία δόση αληθείας, ή τέλος πάντων αυτό δείχνουν, μα έτσι γίνεται πάντα με όλες τις θεωρίες. Δεν με έχει πείσει κάποια, αλλά από μέσα μου προσεύχομαι σε όποιον θεό τυχαίνει να ακούει και περνά από το χέρι Του να κάνει κάτι, να τον έχουν βάλει κάποιοι πολύ μεγάλοι και τρανοί, και να έχουν πραγματικά ξοδέψει τεράστια ποσά για να τον καταστήσουν ελκυστικό στον «μέσο ψηφοφόρο», και να έχουν επενδύσει πολλά στο στοίχημα αυτό που έβαλαν — αλλιώς ζήτω που καήκαμε.

Γιατί, αν ισχύει αυτό, αν κινητοποιήθηκε ένας μεγάλος μυστικός οργανισμός —μια ομάδα βιομηχάνων, ας πούμε, κάποιοι κολοσσοί των επιχειρήσεων και των funds, ο Σόρος, οι εξωγήινοι—, λες, Εντάξει τι να κάνουμε τώρα, πώς να τα βάλεις με το κεφάλαιο, με τον ΕΤ, με την Dark Force; Γίνεται; Δεν γίνεται. Οπότε όλα καλά. Αναπνέουμε. ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ.

Αν όμως δεν ισχύει, αν είναι μπροστινός κάποιων τυχαίων, που απλώς είδαν ένα φαντασμένο, θρασύτατο, όλο αυθάδεια παιδί που δεν έχει ιδέα ΟΥΤΕ της πελώριας ανεπάρκειάς του, ούτε του χώρου στον οποίο έβαλε πλώρη να… ηγεμονεύσει έστω σαν μαριονέτα (όπως δεν έχει κανείς μας ιδέα για τα της πολιτείας τού ιδίου), και του είπαν, «Έλα εσύ και μη σε μέλλει, θα βάλουμε πλάτη εμείς», και πιάσαν πόρτα για τον χειμώνα, τότε άσ’ τα να πάνε. Τότε, παρά τα κατά καιρούς περί του αντιθέτου θρυλούμενα, είμαστε στ’ αλήθεια πολύ μικρό μαγαζί — και δεν μιλώ για τον ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, μιλώ συνολικά για την Ελλάδα. Αν ένα golden boy που δεν ξέρει πού πάν’ τα τέσσερα —και δεν δίνει δυάρα τσακιστή γι’ αυτό—, αν ένας μικρούλης Τραμπ μπορεί να πάρει το δεύτερο κόμμα στην Ελλάδα με πέντε βιντεάκια στο TikTok, τότε υπάρχει κάτι πραγματικά πολύ σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας του Νότου.

ΥΓ. Δεν πέφτω από τα σύννεφα, γιατί έχω διαβάσει πολλά δυστοπικά κόμικς στα νιάτα μου, κι αυτά τα πράγματα έχουν γραφτεί και ξαναγραφτεί: στα κόμικς· στα μικιμάου. Αλλά αν ζούσε η θεία μου η Μαριάνθη, καλή της ώρα, που δεν διάβαζε κόμικς, θα έλεγε το προσφιλές της, «Σα στα φιλμς», όπως κάθε φορά που συνέβαινε κάτι αναπάντεχο, κάτι που ξέφευγε από τα καθημερινά. Και δεν εννοούσε βέβαια τους Αδελφούς Ταβιάνι η θεία μου η Μαριάνθη ή το «Ζαμπρίσκι Πόιντ», εννοούσε την «Αρχόντισσα και τον αλήτη», την «Κόρη μου τη σοσιαλίστρια» και τα έργα με τον Βουτσά ντυμένο Άραβα. Να μοιράζει ρολόγια.